Małe i duże bałkańskie podróże :-)

Chora jest ładna nie tylko z daleka, także wewnątrz pełno jest urokliwych uliczek i zaułków.









Wybór jakby co jest całkiem spory .



Na dole był kościółek potrójny, tutaj, już blisko Kastro natykamy się na…. SIEDEM połączonych kościółków – oczywiście nie dało rady objąć ich w kadrze .

Trochę już podeszliśmy





















Widać i wiatraki



A pod tymi drzewami czeka Luna .



Jeszcze trochę poczeka… bo właśnie wchodzimy do Kastro .



c.d.n.

kulka53 napisał(a):26 września, wtorek c.d.

Wschodnia, nieco mniejsza część Astipalei jest praktycznie bezludna. Znajduje się tu jedynie osada Vathi, a właściwie dwie mikro osady – Vathi i Exo Vathi, położone na końcu i bliżej ujścia długiej i wąskiej zatoki. W tej części wyspy praktycznie nie ma plaż, ostatnim miejscem które można nazwać tym mianem jest taka zatoczka:

[/quote]

No, ale ona jest super fajna ta zatoczka!

kulka53 napisał(a):Tu lepiej

Góra ścięta jak bez mała Atavyros na Rodos

kulka53 napisał(a):

Fajnie ta Chora położona, a do zamku chyba Joannici rękę przyłożyli?

Komin - duch fajny


Powiem tak - bardzo mi się podoba na tej wyspie, mało ludzi, fajne przestrzenie, cudna Chora

tony montana napisał(a):No, ale ona jest super fajna ta zatoczka!

Z daleka fajna, z bliska nieco mniej - ze względu na to że leży po północnej stronie wyspy było na plaży nieco naniesionych śmieci , a poza tym po wybudowaniu szosy już nie aż tak prosto byłoby na tę plażę zjechać . Na szczęście na wyspie jest trochę innych, też fajnych plaż .

tony montana napisał(a):Góra ścięta jak bez mała Atavyros na Rodos

Nie zauważyłem wcześniej tego podobieństwa, ale rzeczywiście jest spore . Tyle że to taki Atavyros w wersji mikro .

tony montana napisał(a):do zamku chyba Joannici rękę przyłożyli?

Nie, tutaj nie dotarli...
Kastro to średniowieczne dzieło weneckiej rodziny Querini .

tony montana napisał(a):bardzo mi się podoba na tej wyspie, mało ludzi, fajne przestrzenie, cudna Chora

No cóż, absolutnie w 100% się zgadzam .
Astipalea dołączyła do listy wysp do których się tęskni i na które chce się wrócić...

27 września, środa c.d.

Kastro w astipaleańskiej Chorze jest otwarte i dostępne darmowo bez ograniczeń. Co prawda na drzwiach wisi łańcuch z kłódką, ale po jej stanie domyślamy się, że nie jest już używana.





Początek wydaje się bardzo zachęcający



Ale zanim wejdziemy głębiej jeszcze na chwilę zatrzymuję się przy podniszczonych nieco tablicach informacyjnych na których można przeczytać o historii tego miejsca i zobaczyć parę starych zdjęć.







Najbardziej intrygująca wydaje się informacja, że do 1956 roku Kastro było normalnie zamieszkałe… dopiero zniszczenia spowodowane trzęsieniem ziemi sprawiły że zostało opuszczone i znajduje się w stanie ruiny.

Niemniej, jak się później okazuje ruiny są częściowo odbudowane i zabezpieczone, zapewne na skutek jakiegoś unijnego programu pomocowego. Poza tym na terenie Kastro znajdują się dwa kościoły – większy Panagia Tou Kastrou oraz mniejszy Agios Georgios, które były na tyle solidnej konstrukcji, że podczas trzęsienia ziemi nie zostały znacząco uszkodzone. Jak to w Grecji bywa, kościoły są odmalowane i prezentują się wyśmienicie, tyle że oba są zamknięte i wejść do środka się nie da. Przynajmniej my nie weszliśmy. Kastro z daleka wydaje się wielkie i potężne jednak to tylko złudzenie , wewnątrz okazuje się, że ma zaledwie 100-150m długości i może z 50m szerokości. Także za wiele się tu nachodzić nie ma gdzie.

Gdy wchodziliśmy do Kastro właśnie z niego wychodziła para starszych, zachwyconych Anglików z którymi zamieniłem parę słów. Poza tym przez cały czas (pewnie z godzinę) byliśmy tam zupełnie sami .





Agios Georgios.









W wielu miejscach stoją tabliczki ostrzegające przed niebezpieczeństwem.





Czasem na wyrost, czasem rzeczywiście widać że mury ledwo się trzymają i jeszcze parę wietrznych zim i Kastro będzie coraz mniej .





Tu i ówdzie są jeszcze schody dawnych domów, można sobie wejść na nieco wyższy poziom .

Na niższym też zdarzają się punkty widokowe .



No coś tam widać .



Z drabinki lepiej







Kastro jest pełne zaułków i zakamarków .





Poza kościołami niewiele jest zachowanych w miarę w całości budynków.



Panagia Tou Kastrou.

Dość szybko umieszczamy się na najwyższym dostępnym poziomie .



Trochę prywaty







Jest pięknie .















c.d.n.

27 września, środa c.d.

Drzwi do Jurka też są zamknięte .



Pozostaje nam pozaglądać w zakamarki wokół niego…





…oprzyglądać się detalom architektonicznym, które pewnie były użyte do innych budowli i podczas trzęsienia ziemi się „uwolniły” …







…i wejść na wieżę-bastion w południowej części Kastro.





A z wieży co widać? Kolejną kościelną wieżyczkę



A w tle – plaża Agios Konstantinos.

Wieżyczka należy do położonego nieco niżej i poza już Kastro kościoła Panagia Evangelistria. Kościół jest ładny, ozdobny i pięknie utrzymany.













Agios Georgios wśród ruin.



Obydwa kastriańskie kościoły



Niby prezentują się fajnie, ale zawsze można się do czegoś przyczepić .

Trochę widoków na wschód…











Za pobliskimi wysepkami widać zarys zdaje się Nisyros .



Przenosimy się do północnej części Kastro…



…gdzie jest jakby więcej wyższych, zewnętrznych ścian dawnych zabudowań.

A widać z nich niemal całą Chorę .





W dole – stary port.







Teraz chyba tylko takim jednostkom głównie służy.















Livadia



Widać, że gdzieniegdzie naprawiono fragmenty murów.



Mimo to przed większością budynków stoją te tabliczki…



Bardzo nam się tu podobało .





I jeszcze widoczek sprzed jedynej bramy do Kastro



Świetne miejsce, niby podobne np. do na wpół opuszczonego już Kastro na Sifnos, ale jednak inne, bo bardziej zrujnowane. Za to imponująco prezentujące się z zewnątrz…nie ma na wyspach dwóch identycznych miejsc i każde warto zobaczyć .

c.d.n.

Przepięknie

kulka53 napisał(a):Bardzo nam się tu podobało .

I mi też.

pzdr

kulka53 napisał(a): nie ma na wyspach dwóch identycznych miejsc i każde warto zobaczyć

Świetnie, że konsekwentnie to robicie i nam pokazujecie , bo dzięki temu greckie wyspy nam się przybliżają (nawet jeśli tylko wirtualnie )