Małe i duże bałkańskie podróże :-)

4 maja, sobota c.d.

Pogoda jest jaka jest i nic nie zrobimy, wiedzieliśmy z prognoz że sobota ma być kiepska i tak też się stało. Zawsze pierwszy dzień na nowej wyspie poświęcamy na jej zwiedzenie, przynajmniej nie będziemy mieć wyrzutów sumienia, że marnujemy piękne słońce, choćby takie jak było wczoraj. Także dziś objeździmy co się da ale też wybierzemy się chyba na wycieczkę, taką dłuższą, do miejsca do którego dotrzeć samochodem się nie da, a które będąc na Kei raczej koniecznie trzeba zobaczyć, przynajmniej tak wg mnie. Ale to potem, sprawdzimy też już na miejscu jak sprawa wygląda.

Póki co podjedziemy do monastyru Episkopi. Mijaliśmy go wczoraj i nawet próbowaliśmy umieścić się przy nim na nocleg, ale zniechęcił nas pobliski dom i ujadający pies. Z Orkos musimy podjechać z powrotem te około 400 m pod górkę (oj, stromo było ) i potem kawałek wrócić tam skąd przyjechaliśmy.

Oto Episkopi.



Monastyrem było to miejsce kiedyś, obecnie jak widać niewiele z niego pozostało. W starożytności stała tutaj świątynia Artemidy, monastyr powstał w czasach bizantyńskich, obecny kościół zbudowano w 1651 roku. Z ufortyfikowanego monastyru pozostała jedynie wieża i fragmenty umocnień.



Niedługi spacer uprzyjemniają nam rosnące przy dróżce kwiatki .

Sam monastyr, właściwie sam kościółek, faktycznie wygląda staro i widać też że jest to miejsce powiedzmy w miarę turystyczne. Przebiega tędy jeden z licznych wyznaczonych przez całą wyspę pieszych szlaków, nie wiem czy gdzieś indziej było ich aż tyle. Także na spacery ewidentnie Kea się nadaje , choć z tego co już zdążyliśmy się zorientować nie jest to wyspa płaska a wręcz przeciwnie. Trochę przypomina Kithirę , nie ma tu stromych skalistych urwisk ale wnętrze jest położone wysoko i przecinają je liczne doliny i strome wąwozy.

Te zdjęcia zrobiliśmy nieco później w innym miejscu ale pokażę je teraz. To szlaki na Kei, z tego co potem zdążyliśmy się zorientować, w terenie jest ich więcej niż na tej mapce, spis bardziej odpowiada rzeczywistości.





Ok, ale wróćmy do Episkopi .

















Widać stąd dobrze najwyższe wzniesienie wyspy, „szczyt” Agios Ioannis jest gęsto zabudowany antenami i przekaźnikami.

Asfaltowych dróg na wyspie jest trochę i można ją nimi objechać naokoło, jednak większość dróg pozostaje szutrowa. Póki co będziemy jednak poruszać się asfaltem , a można nim dojechać do osady Pano Meria położonej w północno-wschodniej części Kei. Osada to trochę miano na wyrost, jest to trochę pojedynczych, rozproszonych po okolicy zabudowań, jak się zorientowaliśmy potem, tak właśnie wyglądają tutejsze wioski, poza oczywiście stolicą Ioulidą, portem Korissią i Poiessą, gdzie zabudowań jest więcej i są bardziej zwarte.

Widoczek mniej więcej z końca asfaltu, dalej można dojechać do plaż m.in. Spathi i Sykamii, odpuściliśmy, zwłaszcza w taką pogodę to nie miałoby sensu.



Wypatrzyliśmy ładnie odmalowany kościółek i przeszliśmy się kawałek w jego kierunku.







Wracamy, zaczęło mocniej padać ….

c.d.n.

[quote="piotrekbeti"Naprawdę będę zobowiązany za każdy post[/quote]
Nie lubię z kom.pisac, więc najszybsza podpowiedź: znajdź blog podakropolem tam o biletach, przemieszczaniu masz wszystko doklsdnie opisane. Parking poleca też u siebie Danka w relacji tu na forum Po prostu Peloponez. I druga sprawa: nie ma po co dublować postów....


Kulki: jestem zapchajdziury wyspy ciekawa, i rzeczywiście sporo tych kwiatów.

piotrekbeti napisał(a):To w tym roku będzie nasz Plan B. Potrzebuje maksymalnej liczy uwag-obserwacji z Aten i okolic Attyki, Rafiny Pireusu, Eginy, Artemidy , Lavrio, Suanion, Artemidy. Maratonu,Makri i Glifady i okolic.
Naprawdę będę zobowiązany za każdy post

Byłem w tamtym roku autem w Grecji (czerwiec / lipiec), w samych Atenach kilka dni - od piątku wieczór, do poniedziałku rano.
Po mieście nie poruszaliśmy się samochodem - myślę, że to bez sensu. Dużo chodziliśmy + metro i tramwaj.
Nie chcę zaśmiecać kulkom wątku - jak chcesz coś specjalnego wiedzieć napisz na PW.

Paweł piękne widoki - wszystko w temacie Cykladów łykam w całości, w tym roku, też tam pojadę .

Buber napisał(a):Paweł piękne widoki - wszystko w temacie Cykladów łykam w całości, w tym roku, też tam pojadę .

Tam NIC nie ma ...

mysza73 napisał(a):

Buber napisał(a):Paweł piękne widoki - wszystko w temacie Cykladów łykam w całości, w tym roku, też tam pojadę .

Tam NIC nie ma ...

Wszystko zabrałaś ze sobą ?

piekara114 napisał(a):Kulki: jestem zapchajdziury wyspy ciekawa, i rzeczywiście sporo tych kwiatów.

W sumie masz teraz blisko , podobnie jak na Eginę .
Kwiatów było naprawdę moc , najwięcej ze wszystkich majów. Albo było bardziej mokro niż zwykle, albo wiosna przyszła później, albo po prostu Kea to taka kwiatowa wysepka .

Buber napisał(a):Paweł piękne widoki - wszystko w temacie Cykladów łykam w całości, w tym roku, też tam pojadę .

A relacja z zeszłego roku to gdzie jest że tak zapytam nieśmiało?

4 maja, sobota c.d.

Jedziemy powolutku wschodnią stroną wyspy na południe. To właśnie teraz spróbujemy odszukać dogodną trasę do zjechania/zejścia na wybrzeże gdzie znajduje się Karthaia – ruiny świątyń antycznego miasta, jak wspomniałem wcześniej jednego z czterech ówcześnie istniejących na Kei. Teoretycznie są do tego miejsca jakieś drogi, tzn. pokazuje je mapa google, ale jak to będzie wyglądać w praktyce to się okaże.

Po drodze mijamy charakterystyczny szczycik Agios Symeon z kościółkiem.





To właśnie na południe od niego znajduje się jedna z tras którą można próbować dostać się do Karthai. Dlatego skręcamy do mikro-osady Agios Symeon i jedziemy jak się uda najdalej…niestety, zbyt daleko się nie dało. Asfalt się kończy a szuter…zapewne pojechalibyśmy nim dalej ale niestety, dróżka prowadzi przez czyjąś otoczoną kamiennymi murkami ziemię i ten ktoś nie życzy sobie wycieczek samochodowych do Karthai. Zresztą jak się później okazało już na wybrzeżu zejście z miejsca do którego dociera ta dróżka na dół byłoby baaaaardzo problematyczne, o ile w ogóle możliwe.

Ok, zatem skoro tu już jesteśmy i nie mamy dziś nic lepszego do roboty to pójdziemy do Karthai szlakiem z Agios Symeon. Z tego co później zaobserwowaliśmy inne szlaki (zdaje się że są jeszcze dwa) też są uczęszczane, ale nie wydaje mi się by były krótsze odległościowo ani też by wymagały przejścia niższego przewyższenia, wszystkie są dość podobne.

Musiałem kawałek wycofać wąską alejką pomiędzy murkami, było tam tak wąsko że nie dałem rady nawrócić. Cofanie pod górkę nie jest tym co najbardziej lubię , skutkiem tego było lekko podwędzone sprzęgło . Efektów ubocznych tego faktu w późniejszej podróży nie zaobserwowaliśmy na szczęście. Ustawiłem auto pod stojącą przy dróżce kapliczką, przebraliśmy buty, zabraliśmy potrzebne rzeczy i wyruszyliśmy. Tabliczka wskazywała że będziemy szli 45 minut…tradycyjnie pomnożyliśmy to przez dwa .

Pogoda była paskudna. Nie wiało, ale było chłodno i pokapywał symboliczny deszcz. Parę ponurych fotek z trasy jednak popełniłem.





Było na tyle ciemno, że zbliżenie na nasz cel wyszło nieostro .





Tutaj mamy już dość do niego blisko.



W tej okolicy nie było wielu kwiatów, za to dostrzegłem takie oto kolorowe gąsieniczki .



Kwiatki też się zdarzały .



Pierwszy (i chyba ostatni) raz widzieliśmy zaczynające kwitnąć oleandry.







Jak widać nie tylko my wpadliśmy na pomysł zwiedzenia jedynych zachowanych antycznych pozostałości na Kei. W sumie poza nami było kilkanaście osób.

Karthaia jest położona na cypelku pomiędzy dwiema całkiem przyzwoitymi plażami. Zapewne przy innej pogodzie skorzystalibyśmy z faktu że właśnie na jedną z nich doszliśmy. A propos, zajęło nam to godzinę i 20 minut .







A tak to pozostało uwiecznić ten fakt w bardziej bałtyckim stylu .











Jest tak zimno i brzydko że nawet maki się nie otworzyły…



Podchodzimy nieco pod górkę do ruin i wtedy otwiera się widok na drugą plażę. Są na niej 3 zabudowania, to pierwsze to budynek infrastruktury zabytku, drugi to kapliczka a trzeci – w sumie to nie wiem.







Nieco w głębi dolinki znajdują się jeszcze ruiny teatru (tam pójdziemy później).

Podchodzimy już na miejsce, stąd teatr widać już całkiem dobrze.





Ale nas bardziej interesują właściwe pozostałości antycznego miasta…

Wyglądało ono mniej więcej tak:









Były trzy świątynie a domy z tego co wyczytałem zajmowały strome zbocza cypelka. Nie pozostał po nich żaden ślad.

Są tu tylko jakieś groby .





Póki co jesteśmy na dolnym tarasie, tam gdzie stała największa świątynia.

Przechodzimy do tarasu górnego.





Po drodze mijamy skałę z fantastycznie ułożonymi kolorowymi warstwami .



Parę schodków…





I mamy taras górny. Budowle zostały tu częściowo zrekonstruowane.





Ścieżka w dół, z tamtej strony też przychodzi sporo ludzi, mniej więcej połowa przybyła stamtąd.





Wycięte i wygładzone skały by zrobić miejsce na świątynie.







Siadamy na dłuższą chwilę by odpocząć i coś zjeść. Nie ma się co spieszyć, dziś na plaży nie poleżymy, możemy więc pokontemplować to miejsce i jego okolicę z widokiem na położoną na południe Kithnos oraz przepływające czasem promy.



A potem schodzimy w kierunku teatru.





Proszę czego się dowiedzieliśmy , Karthaia, a właściwie prace archeologiczne i zabezpieczające tutaj przeprowadzone zasłużyły na europejską nagrodę dziedzictwa kultury .



Przy okazji wyczytuję też, że prace te przeprowadzono w ostatnich latach, jak wynika ze zdjęć na tablicach w 2010 roku pozostałości były prawie niewidoczne.

Zaglądamy do teatru, całkiem nieźle zachowanego. Zarówno on, jak i pobliskie łaźnie powstały później, już w czasach rzymskich.













Łaźnie.





Watro było tu przyjść. Na pewno w ładniejszą pogodę wrażenia byłby jeszcze lepsze ale i tak podobało się nam tutaj. Jak dla mnie spacer do ruin Karthai to punkt obowiązkowy podczas pobytu na Kei.

Wracamy, jeszcze ostatnie zdjęcia.





c.d.n.

kulka53 napisał(a):A relacja z zeszłego roku to gdzie jest że tak zapytam nieśmiało?

Nawet byłoby o czym. Kefalonia wspaniała i dobrze objechana. Niestety zdjęcia trafił szlag.

Tak na bardzo szybko za to gorąco : podziękowaniami za precyzyjne opisy - dzięki Wam wiedzieliśmy o nieoczekiwanym miejscu zakupu biletów na prom na Kithire
Dziękujemy i pozdrawiamy z promu!!

I jeszcze na szybciej bo prom coś długo płynie - naprawdę w tym roku zimniej w Grecji - na najwyższy szczyt gór Parnas nie udało nam się wejść z powodu śniegu takiego że szlaku nie było widać... A i morze to tak dla odważnych chociaż już się kilka razy skusilam na zimna wodę po całym dniu zwiedzania i jazdy szczególnie że w Multivanie zepsuła się klima juz na Eubei....

Pozdrawiamy i serdecznie dziękujemy za wszystkie relacje, dzięki Wam do Grecji ciągle wracamy i wiemy że jeszcze dużo możliwości przed nami