Chorwacja po raz szósty... i siódmy i dalej...

Witam

No cóż skoro obiecałem...

Na początek, jeszcze gorące, składanki z Rogoźnicy:





Po kilku dniach plażowania pora na następna wycieczkę.
Przeglądając to forum, wielokrotnie spotykałem bardzo pozytywne opinie o Rogoźnicy, więc postanowiliśmy to sprawdzić osobiście. Myśleliśmy, że będzie to krótka wycieczka typu pojedziemy, obejrzymy i na obiad wrócimy na kwaterę.
Ale okazało się, że nic z tego. Miasteczko po prostu nas zauroczyło, szczególnie ta część na wyspie, choć na początku nic na to nie wskazywało. Gdy weszliśmy groblą na wyspę, zagłębiliśmy się w śliczne uliczki, a potem usiedliśmy nad brzegiem morza... ta cisza, piękne widoki i tylko szum Jadranu... :



















Później spacer naokoło wyspy i znów przepiękne widoki:



























Po obejściu wyspy dookoła zatrzymaliśmy się w knajpce przy grobli. Ponieważ postanowiliśmy spędzić tu trochę więcej czasu, więc oprócz kawy mogłem sobie pozwolić również na małe Karlovacko . Mimo przebiegającej obok drogi, było bardzo cicho i sennie, obsługa bardzo sympatyczna, w tle chorwacka muzyka...

i Włoch wodujący swoją łódkę do Jadranu:



Ale do obejrzenia została jeszcze druga część miasteczka i oto reszta Rogoźnicy na stałym lądzie:



















Przy tej uliczce parkowaliśmy naszym automobilem. Zdjęcie było robione gdzieś po godzinie 14 i uliczka była już pusta, ale gdy parkowaliśmy ok. 10 rano, stał tutaj cały sznur samochodów na poboczu. Do tego w obu kierunkach mijały się samochody. W pewnym momencie szukając wolnego miejsca do parkowania mijaliśmy się z naszym rodakiem i aby tego dokonać musieliśmy złożyć lusterka w samochodach. Przy okazji pozdrawiam





Po obejrzeniu reszty miasteczka wróciliśmy na obiad do znajomej już knajpki. Po złożeniu zamówienia kelner przyniósł napoje, sztućce i tak złożone serwetki



a to sam obiad:



Dopiero późnym popołudniem wróciliśmy na kwaterę, zapamiętując Rogoźnicę, jako miejsce, gdzie jeszcze chcielibyśmy kiedyś wrócić i to na dłuższy czas.

Laku noć.

Rozmarzyłam się oglądając fotki, pięknie........

To prawda....ech....

Jeśli uda się popełnić Chorwację w tym roku, to być może będzie to Rogoźnica

Jeszcze tyle do wakacji ........ale super zdjęcia , można się rozmarzyć .W Rogoźnicy byliśmy w 2010 - ale miło powspominać stare kąty

Bardzo fajne zdjęcia,
do wyjazdu jeszcze daleko ale widoki naprawdę super na tą chwilę znam Chorwację ze zdjęć,ale w lipcu to się zmieni...

Ja z Rogoźnicą mam same miłe wspomnienia , znalazłem przechodząc przez ten most na wyspę 1200 kun zwinięta w rulon, które powoli wiatr toczył do morza, a przed sama Rogoźnicą Chorwatka wjechała na tył mojego samochodu. Z ubezpieczenia wypłacono mi 1800 zł. Wiec cały urlop można powiedzieć był sponsorowany

Cieszę się, że mogłem przybliżyć lub odświeżyć wspomnienia z pięknej Rogoźnicy .

Niestety zbliża się koniec naszego pobytu w Chorwacji. Ostatnie popołudnie na pożegnalny spacer wybraliśmy się tam, gdzie często chodziliśmy na spacery w czasie naszego pobytu, czyli nadmorską ścieżką wzdłuż południowej części Ciovo.



Nie chodziło tam wiele osób, było cicho, spokojnie i przepiękne widoki. Niestety w tym dniu było mało przejrzyste powietrze, prawdopodobnie znad Sahary przywiało drobiny piasku i niebo miało taki mglisto-różowy odcień:

























W czasie tego spaceru spotykamy drugą spacerującą parę. Chcą mieć wspólne zdjęcie na tle pięknych widoków, więc po angielsku proszą mnie o wykonanie zdjęcia ich aparatem. Ja moją łamaną angielszczyzną, że OK, no problem, a po chwili okazuje się, że znacznie lepiej dogadamy się po... polsku.
Pozdrawiam, jeśli może czytają tą relację .
Niestety nadchodzi nieubłaganie wieczór, jeszcze ostatnie spojrzenia na przepiękny Jadran i ostatnie pamiątkowe zdjęcie:



W drodze powrotnej napełniamy pięciolitrowy baniak wodą z Jadranu, która przez następne pół roku w szklanym pojemniku omywa kamienie z Chorwacji. Przez kilka miesięcy mamy więc Adriatyk w miniaturze stojący na parapecie w pokoju.



Trzeba wracać na kwaterę i kończyć pakowanie. Jutro, 15 lipca, skoro świt w drogę powrotną.

Pobudka o piątej, ostatnie toboły do auta, ogarnięcie kwatery i ruszamy w drogę ok. szóstej rano.
Przejeżdżamy przez uśpione uliczki Gornij Okrugu, a następnie Trogiru, jedziemy prosto do A1.
Ostatnie spojrzenie na Jadran znad wzgórz wokół Trogiru:



Drogę powrotną pokonujemy cały czas autostradami, jest piątek, a w poniedziałek już do pracy. O ile urlop dla mnie się zaczyna, gdy wsiadam do samochodu w drodze do Chorwacji, to kończy się gdy wsiadam, ruszając w drogę powrotną, niestety... .

Wracamy inną drogą, przez Węgry i Słowację, robiąc krótkie postoje na tankowanie, kawę lub kupno winietek.
Za Balatonem w Szekesfehervar skracamy sobie drogę zjeżdżajać z autostrady na drogę 81. W tych okolicach zwykle robimy postój na obiad, ale podróż tak szybko minęła, że jest dość wcześnie, więc jedziemy dalej. Droga trochę zatłoczona, więc tempo spadło, ale wkrótce dojeżdżamy do M1 i dalej na Bratysławę. Krótka przerwa na kupno słowackiej winietki i dalej autostradą do Źiliny, jeszcze kawałek nowego odcinka autostrady ( oddana w tym roku). Następnie zwykłą drogą na Cadca i kawałek Czech do Cieszyna.
Z Polsce meldujemy się ok. 10 wieczorem, trzeba zjeść spóźniony obiad i trochę odpocząć. Przed nami najtrudniejszy odcinek całej trasy: Cieszyn - Łódź.
Ok. czwartej nad ranem budzą nas hałasy. Parking jest miejscem spotkań i przeładunków bagaży różnych grup chyba pracowniczych i wycieczek. Jak przy takich okazjach harmider jest spory, więc o śnie nie ma mowy. Zresztą pora ruszać dalej, jeszcze tylko poranna toaleta, gorąca kawa w barze i dalej na polskie dziurawe drogi.
Ok. ósmej dojeżdżamy do rodzinnej miejscowości, co objawia się jeszcze większymi dziurami . Tak kończy się nasze szóste spotkanie z Chorwacją, czas szykować się na kolejne . Może za rok.....?

Pozdrawiam wszystkich czytających.

Dzięki, przypomniałam sobie trochę stare kąty
Pozdrawiam.

Fajnie było z Wami pospacerować

Szkoda , że już koniec , ale może jeszcze coś dorzucisz w ramach suplementu


Pozdrawiam
Piotr

Dzięki za miłe słowa .
Mnie również żal, że już wróciłem z Cro. Wspomnienia sprawiły, że czuję się jakbym jeszcze tam był.
Dlatego postaram, się wrzucić jeszcze trochę wspomnień z lat poprzednich, które szczególnie utkwiły mi w pamięci, a zwłaszcza Korcula.



Pozdrawiam .

SUPER!

Jarek999 napisał(a):Tak kończy się nasze szóste spotkanie z Chorwacją, czas szykować się na kolejne . Może za rok.....?

I na koniec czytania tego właśnie życzę.

Pozdrav

Obiecałem jeszcze kilka wycieczek po Chorwacji z poprzednich lat.
Zacznę od miejsca, które zajmuje szczególne miejsce w moim sercu i pamięci. Piękna jest cała Chorwacja, takie miejsca jak Dubrownik, Trogir, Plitvickie jezera czy Krka zapadają na długo w pamięci. Jak pisałem w relacji powyżej, bardzo spodobała mi się Rogoźnica, ale dla mnie tym szczególnym miejscem jest Korcula. Będąc w 2009 i 2010 w Orebicu kilkakrotnie płynęliśmy taksówką wodną na Korculę, aby usiąść w kafejce na murach z widokiem na Jadran, przy kawie i Karlovacku. W tych chwilach i w tym miejscu czułem się po prostu wspaniale, chłonąc pełną piersią czar Chorwacji. W książce Szklarskiego "Tomek w krainie kangurów" autor opisuje, że w Australii jest tajemnicza wróżka, która snuje srebrną nić i jak kogoś nią oplecie, to musi tam ciągle wracać.
Myślę, że na Korculi jest podobna wróżka, która mnie omotała i coś mnie ciągnie do tego miasta. Jak można nie kochać tego pięknego miasta:
















jego uroczych,wąskich uliczek:







Nawet koty się tu dobrze bawią:



Jeżdżąc co roku z Polski do Chorwacji musimy mieć duszę podróżniczą, a podobno z Korculi pochodzi jeden z największych podróżników w historii, czyli Marco Polo. Według miejscowych tutaj mieścił się jego dom:



Nasze ulubione knajpki przy murach:



A wracając z Korculi do Orebica mieliśmy takie widoki:





****************
Podczas jednego z wypadów wybraliśmy się na wyspę samochodem, aby zwiedzić resztę wyspy, nie tylko samo miasto.
Punktem docelowym było miasto Vela Luka leżące na drugim końcu wyspy. Z początku droga wiodła dość blisko brzegu, więc mieliśmy takie obrazki:





Potem główna droga prowadzi przez środek wyspy omijając inne miasteczka i prowadzi do Vela Luki.
W pobliżu leży jaskinia Vela Szpilja, miejsce archeologiczne z okresu neolitu. Znaleziono tam ślady ciągłej obecności ludzi poprzez kolejne epoki, aż do okresu kolonizacji greckiej. Postanowiliśmy więc obejrzeć sobie to miejsce. Droga prowadzi wąziutką asfaltową dróżka, stokiem wzniesienia:



Podczas wjazdu ( a jechaliśmy w 5 osób w jednym samochodzie) dość mocno zagrzał się silnik, ale byliśmy szczęśliwi, że nikogo nie spotkaliśmy na naszej drodze, bo mijanki były dość rzadko. Za nami tylko po kilku minutach przyjechał jeszcze tylko samochód z Austrii. Za chwilę okazało się, dlaczego tak było, otóż jaskinia była zamknięta. Nie pamiętam teraz, czy dlatego, że była to niedziela, czy też, akurat tego szczególnego dnia.
Mogliśmy tylko zrobić zdjęcia przez zamkniętą bramę:



Za to widoki z góry na Vela Lukę, były wspaniałe:





Zjechaliśmy więc z powrotem na dół, nadal ciesząc się z pustej drogi.
Samo miasteczko jest również bardzo ładne, więc postanowiliśmy je zwiedzić. Zatrzymaliśmy się na parkingu z pobliżu malutkiej stacji benzynowej. W tym czasie na stację podjechał klient, zatankował i poszedł zapłacić do kantorku. Właściciel stacji musiał być chyba fanem czystości, bo miał tak czystą szybę w drzwiach, że wychodzący klient nie zauważył, zamkniętych drzwi i przeszedł przez szybę.
Było sporo huku i zamieszania, ale na szczęście, nie było tragedii.
Spacerując po miasteczku mogliśmy podziwiać takie widoki:









a ponieważ nadszedł czas obiadu, więc i taki:



Drogę powrotną chciałem trochę urozmaicić, lecz na propozycję jazdy inną drogą, panie, mając w pamięci drogę do jaskini, chórem zaprotestowały. Na ich nieszczęście mając kierownicę w ręce, miałem przewagę i w pewnym momencie kierownica "jakoś tak sama" się skręciła, kierując samochód w nadmorską drogę.
Droga okazała się bardzo dobra, a widoki wspaniałe:






Podziwiając widoki dotarliśmy do przystani:



a wracając do Orebica mogliśmy podziwiać taki widok:



Dla mnie Korcula zawsze pozostanie miejscem, gdzie chciałbym jeszcze wrócić, a na pamiątkę widokówka ze zdjęć Korculi:



W następnej części Mostar... .

Piękne miejsce
W ubiegłym roku z poranną kawką siadałam na balkonie apartamentu i patrzyłam na Korczulę
A potem wieczorkiem......, pięknie było

Wtam spóżniony, ale może jeszcze się na coś załapię