Z wizytą u Bonda - narty w Ötztal

Aglaia napisał(a):Kiedyś zrobiliśmy takie ćwiczenie, że przeliczyliśmy cenę jednego przejechanego kilometra w Alpach i w polskich ośrodkach. Jeśli ktoś nie jest narciarzem barowym to te ceny alpejskie aż tak nie straszą. Jeśli do tego doda się ogólną relację jakości do ceny to często w ogóle nie ma o czym gadać.

Dokładnie tak
Infrastruktura (szybkie kanapy i gondolki), przygotowanie stoków - zupełnie inna liga. Narciarska bajka!

Problem jest taki, że potem trudno jeździć "na miejscu" W ubiegłą sobotę byliśmy w czeskim (Beskid Śląsko-Morawski) ośrodku Bila. (O ile to można nazwać "jeżdżeniem na miejscu" )
Warunki były straszne - okropnie przygotowane stoki, lód na trasach, a do tego tłumy narciarzy. Nie wszystko było winą ośrodka (lód na trasach wynikał z braku opadów), a jednak niesmak pozostał, bo Czesi się nie postarali... Szusowanie w takich warunkach nie należało do przyjemności.

Szkoda, bo lubiłam ten ośrodek, a teraz pewnie nieprędko się tam pojawię.

14 stycznia (wtorek): Hochötz-Kühtai - część druga

Przypominam , że jesteśmy w ośrodku Kühtai, którego symbolem (zgodnie z nazwą) jest krowa, co można zobaczyć na tabliczce pokazującej, na jakiej wysokości znajduje się dolna, a na jakiej górna stacja wyciągu :



Wsiadamy do gondolki:



z której mamy piękny widok na dolny zbiornik elektrowni szczytowo-pompowej:



i okoliczne szczyty:



Znowu krowa :



Chwila pozowania:



i jeździmy:



Wciągamy się kanapą:



z której zauważamy, że na jednej z tras jest tunel :



Tylko na której Dedukujemy, jak na nią wjechać i w końcu się udaje. Nie jest to trasa oznaczona numerem, a napisem "skiweg", czyli inaczej "skiruta" (ski route). Tunel między lodowcami w Sölden robi jednak zdecydowanie większe wrażenie niż ten, bo przejeżdżając z lodowca Rettenbach, który przez większość dnia jest w cieniu, wjeżdża się w pełnię słońca na Tiefenbachu. Występuje wtedy efekt "wow"

Uwaga: śnieżny zając po prawej! :



Fajne miejsca do odpoczynku :



"Leżaki" podobne do tych, które ustawiono obok twierdzy w mieście Hvar

Dla przypomnienia - mapka ośrodka:



Jeździmy teraz czerwonymi trasami po lewej stronie drogi (i mapy):



Traski są stosunkowo długie i fajnie nachylone. Narciarzy nie ma zbyt wielu, więc mimo że jest po 14:00, nie są wcale "zmęczone".

Po drugiej stronie drogi jest prawdziwe zagłębie czarnych tras. Są one wyjątkowo strome! Tutaj widać, jak ostro schodzą:



Na koniec dnia jeździmy nawet orczykiem :



A potem musimy chwilę poczekać na skibusa:



W tym czasie robimy sesję zdjęciową:



Zbliżenie na jedną z czarnych tras:



I czerwoną, która ma jednak wymagającą końcówkę:



Najbardziej w ośrodku Kühtai podobały nam się trasy po "słonecznej stronie drogi", czyli czerwone 1, 2, 3 i 5.



Skibus przyjeżdża punktualnie. Udaje nam się ustawić idealnie naprzeciwko drzwi i pierwsi ładujemy się do środka Nie ma na szczęście wielu narciarzy i każdy ma miejsce siedzące

Widoki ze skibusa są już nieco szare, bo niedługo zajdzie słońce:




Dojeżdżamy do ośrodka Hochötz i pozostaje nam jeszcze przeprawa gondolkami - najpierw jedną w górę, a potem kolejną w dół Niestety, nie ma możliwości zjechania na parking na własnych nogach.

Kończymy kolejny, bardzo udany, dzień narciarski z wynikiem 52 km zrobionych na nartach. Biorąc pod uwagę fakt, że trochę czasu "straciliśmy" na jazdę skibusami i to, że ośrodek otwiera się stosunkowo późno, to całkiem niezły wynik

Z dwóch ośrodków, które dzisiaj poznaliśmy, zdecydowanie bardziej podobał nam się Kühtai, ze względu na dłuższe i lepiej nachylone trasy oraz na wysokogórskie położenie zapewniające piękne widoki

Fajnie było też się przejechać skibusem Zawsze to jakaś odmiana

Po drodze do Huben robimy zakupy w Hoferze (odpowiednik naszego Lidla). Dziś wieczorem zostajemy w domu, trochę pichcimy i gramy w Scrabble
"Jutro" znowu Sölden

Kapitańska Baba napisał(a):Na takiej czarnej trasie jak nic bym się co najmniej połamała

Nachylenie tych tras jest "chore"
Dwa razy w życiu zjechałam słynną Harakiri w Zillertalu, ale tu nie chcieliśmy ryzykować. Nie dość, że strasznie stromo, to jeszcze wąsko.

Kapitańska Baba napisał(a):Pamiętam w poprzedniej Twojej relacji tę czarną trasę. Nie mogłam wyjść z podziwu za Wasz zjazd Moim kiepskim narciarskim umiejętnościom bardzo daleko do Twojego poziomu

Ten poziom wcale nie jest taki wysoki Jak widzisz, z rozsądku, odpuszczam te najbardziej strome czarne trasy. W końcu jazda na nartach powinna być przyjemnością

agata26061 napisał(a):Faktycznie, ta stromizna widoczna jest nawet na zdjęciach, a co dopiero na żywo . Aż mnie ciary przeszły jakbym przypadkiem na "takie coś" wpadła i jakbym dostała na takim nachyleniu mega przyśpieszenia...

Lepiej nie wpadać przypadkiem na czarne trasy Zazwyczaj są dobrze oznaczone, choć w tym roku zdarzyło mi się jechać czarną i tego nie zauważyć Cały czas byłam przekonana, że jadę niebieską (te dwa kolory z daleka są dość podobne, zwłaszcza w moich żółtych goglach ), dopiero po zjeździe mąż wyprowadził mnie z błędu.
Po prostu czarna czarnej nierówna

lew napisał(a):.....a czy one są bardziej strome niż Szymoszkowa, bo na filmikach to tak wygląda, że są porównywalne?

Nie wiem, o jakich filmikach mówisz... Na Szymoszkowej nigdy nie byłam, ale patrząc na zdjęcia, w zasadzie nie ma różnicy
I po co do Austrii jechać?

Pisałeś o Harakiri... niejasno się wyraziłeś. Tak, tego jest pełno

Zobacz sobie reklamę :





Harakiri to jest hardcore! Zwłaszcza, że tam często są złe warunki.

lew napisał(a):......a to jak na Kasprowym, czyli- "......I po co do Austrii jechać? "

Im więcej ludzi dojdzie do takiego wniosku, tym luźniej na trasach dla mnie