Sporting i Lizbona, czyli zwiedzanie przy okazji

Po kilku minutach doszliśmy do akweduktu, który od pierwszej chwili zrobił na nas niesamowite wrażenie.


Akwedukt w Lizbonie nie cieszy się zbyt dużą popularnością wśród turystów. Być może jest to spowodowane dość dużą odległością od centrum.
Dla nas to miejsce wydawało się dosyć atrakcyjne, bowiem ma ciekawą historię a ponadto rozciągają się z niego wspaniałe widoki.
Od 1910 roku akwedukt jest uznawany za pomnik narodowy.
Portugalska nazwa tego miejsca to Aqueducto das Águas Livres.
Lizbona cierpiała z powodu braku wody pitnej, bowiem woda z rzeki Tag nie nadawała się do picia z uwagi na bliskość jej ujścia do oceanu. Dlatego w latach 1731-1799 na rozkaz króla Jana V zbudowano Akwedukt Águas Livres, aby zaopatrywał Lizbonę w wodę. Woda była w nim transportowana za pomocą grawitacji ze źródeł wodnych znajdujących się na północny-zachód od Lizbony.
Miejsce wybudowania akweduktu pokrywało się z trasą starożytnego rzymskiego akweduktu. Budowa była finansowana z podatku zwanego Real de Água, pobieranemu od podstawowych towarów spożywczych, takich jak oliwa z oliwek, wino i mięso.
System składa się z głównego odcinka o długości 14 km, który rozpoczyna się w Mãe de Água Velha w Belas a kończy przy zbiorniku Mãe de Água das Amoreiras w Lizbonie, kilku sekcji drugorzędnych przeznaczonych do transportu wody z około 60 źródeł oraz z pięciu galerii zaopatrujących około 30 fontann w Lizbonie.


W połowie XIX wieku system akweduktów Águas Livres osiągnął długość około 58 km.
Od lat 60-tych XX wieku woda z akweduktu nie jest już wykorzystywana do spożycia przez ludzi.
Najbardziej spektakularną częścią akweduktu jest odcinek znajdujący się w dolinie Alcantara, czyli ten, do którego właśnie dotarliśmy.
Odcinek ten ma 941 metrów długości i składa się z 35 łuków. Jeden z nich, który ma wysokość 65,29 m wysokości i 28,86 m szerokości, jest największym kamiennym łukiem na świecie.






Z akweduktem wiąże się pewna bardzo mroczna historia.
Akwedukt, oprócz tego, że transportował wodę, służył także jako droga, którą okoliczni rolnicy przemieszczali się do stolicy.
I właśnie na tej drodze w XIX wieku doszło do szeregu morderstw. Hiszpan Diogo Alves przez 4 lata od 1836 roku najpierw mordował a następnie ograbiał swoje ofiary, zaś ich ciała zrzucał z akweduktu, symulując ich samobójstwa.
Tymi ofiarami specjalnie nikt się nie przejmował, dopiero jak doszło do morderstwa rodziny lekarza, po wtargnięciu do jego domu, to policja zajęła się tropieniem morderców. Diogo Alves
został złapany w 1840 roku. Postawiono mu zarzut zabicia ponad 70 osób, a następnie skazano na śmierć przez powieszenie. Wyrok wykonano w dniu 19 lutego 1841 roku. Był on jedną z ostatnich osób skazanych na śmierć w Portugalii.
Po wyroku naukowcy zdecydowali się na zakonserwowanie jego głowy w słoju. Dobrze zachowaną głowę Diogo Alvesa można do dziś oglądać na Uniwersytecie w Lizbonie.

megidh napisał(a):Po zapoznaniu się z menu wiszącym na ścianie

Ja bym wybrała bacalhau .
Do dziś dostaję ślinotoku na wspomnienie ryb w Portugalii .


Akwedukt to atrakcja zapełnienie mi nieznana, a przyznaję, że ciekawa .

megidh napisał(a):Z ciekawości zajrzałam ponownie do Twojej relacji i faktycznie na zdjęciach widać gdzieniegdzie jakieś kwiaty, ale do mnóstwa to im brakuje. Chyba że akurat wstawiłeś do relacji takie zdjęcia, na których jest ich mało.
I tak oglądając Twoje zdjęcia z cmentarza w Porto doszłam do wniosku, że pomimo tego, iż oba znajdują się w Portugali i są nawet podobne, ale jednak bardzo się różnią. Nie potrafię wytłumaczyć dlaczego, ale takie mam wrażenie.

To prawda , wybrałem tylko kilka zdjęć bez kwiatów ( prawie ) , bo bardziej interesowały mnie grobowce , styl i sam rozkład cmentarza . Na ilość kwiatów jak również ich świeżość zwróciła też uwagę Agnieszka .

Akwedukt jest bardzo ciekawy i wspaniale się prezentuje , nie dotarliśmy tam , ale mam nadzieję , że to się zmieni


Pozdrawiam
Piotr

Akwedukt rewelacyjny i ogromny. Nie obiła Ci się gdzieś informacja, aby można było obejrzeć od góry akwedukt - od strony rynny, którą woda była transportowana...

A ta głowa - masakra...

marze_na napisał(a):

megidh napisał(a):Po zapoznaniu się z menu wiszącym na ścianie

Ja bym wybrała bacalhau .
Do dziś dostaję ślinotoku na wspomnienie ryb w Portugalii .

Ja w zasadzie ryb nie lubię, więc najczęściej ich unikam. Jem tylko filety, a i tak zawsze w nich trafi mi się ość. U mnie ta niechęć do ryb została chyba wyssana z mlekiem matki, a w zasadzie to chyba z wód płodowych, bo będąc ze mną w ciąży moja mama zadławiła się ością, po czym trafiła do szpitala, gdzie przez 2 dni próbowano jej tę ość wyciągnąć z gardła. Jakoś się w końcu udało ale od tej pory moja mama nie jada ryb, z wyjątkiem filetów. No więc ja tę niechęć mam w genach.

marze_na napisał(a):Akwedukt to atrakcja zapełnienie mi nieznana, a przyznaję, że ciekawa .

piotrf napisał(a):Akwedukt jest bardzo ciekawy i wspaniale się prezentuje,

piekara114 napisał(a):Akwedukt rewelacyjny i ogromny.

Cieszę się, że Wam się podoba. My również byliśmy nim zachwyceni. Zdjęcia tego nie oddają, ale dopiero stojąc pod nim odczuwa się jego wielkość.

piotrf napisał(a):...nie dotarliśmy tam , ale mam nadzieję , że to się zmieni

Piotrze, musisz koniecznie wrócić do Lizbony, bo tych miejsc do obejrzenia i ewentualnej powtórki masz już sporo .

piekara114 napisał(a):Nie obiła Ci się gdzieś informacja, aby można było obejrzeć od góry akwedukt - od strony rynny, którą woda była transportowana...

Pewnie że mi się obiła i w zasadzie to było bodźcem dla nas, żeby tam dotrzeć.
Akwedukt jest udostępniony do zwiedzania i w następnym odcinku pokażę nasz spacer po drodze, z której Diogo Alves zrzucał swoje ofiary.

piekara114 napisał(a):A ta głowa - masakra...

Nie da się ukryć.

Idąc wzdłuż akweduktu w jednej uliczce zauważamy takie cudo.
Fajne to autko.



Schodzimy niżej a łuki akweduktu są coraz wyższe.





Niżej już się nie da zejść, chyba że zejście jest gdzieś dalej, ale nie chce nam się go szukać.
Wracamy z drugiej strony akweduktu.





Po chwili dochodzimy do tego miejsca.


Muzeum składa się z kilku lokalizacji, których adresy wskazano tutaj.
My dotarliśmy do AKWEDUKTU ÁGUAS LIVRES, który jest dostępny do zwiedzania od wtorku do niedzieli w godzinach od 10 do 17:30.



Idziemy do kasy, w której kupujemy bilety w cenie 4 euro od osoby.


Kasjer pokazuje nam mapkę i tłumaczy, że mamy dojść do punktu nr 3, przejść tam na drugą stronę budowli i wrócić.


Zanim jednak dojdziemy do wejścia to po drodze rzucamy okiem na tablice informacyjne porozstawiane przy ścieżce prowadzącej do tego wejścia.

megidh napisał(a):

Plastikowe autko Tak na nie mówiłam jak spotykałam je na zachodzie Sycylii

Czekam na spacer....górą....

piekara114 napisał(a):

megidh napisał(a):

Plastikowe autko Tak na nie mówiłam jak spotykałam je na zachodzie Sycylii

Sprawia wrażenie plastikowego i nawet mówiłam do Waldka, że wygląda, jakby było zbudowane z klocków lego.

piekara114 napisał(a):Czekam na spacer....górą....

Już idziemy.

Wchodzimy na akweduktową drogę.


Początkowo od ulicy ogrodzona jest ona siatką z drutem kolczastym. Chyba dlatego, żeby nikt nie próbował na gapę wejść na akwedukt.


Ta piękna kępa palm mocuje się z siatką. Ciekawe czy kiedyś wygra tę walkę.


Gdy tak szliśmy wzdłuż tego ogrodzenia, to nawet myślałam, że ta siatka będzie się ciągnęła przez całą długość akweduktu. I faktycznie mogłoby tak być na przykład z uwagi na bezpieczeństwo odwiedzających to miejsce ludzi albo żeby komuś nie przyszło do głowy rzucić się w dół z akweduktu.
Na szczęście siatka się skończyła i dzięki temu nic nie przeszkadzało w podziwianiu widoków. Robienie zdjęć przez taką siatkę nie byłoby komfortowe a i odbiór tego miejsca byłby zdecydowanie niesatysfakcjonujący, gdyby taka przeszkoda tam istniała.


A widoki z wysokości są super.



Budowla robi olbrzymie wrażenie.
Z dołu widać jego wielkość, ale będąc na nim ma się wrażenie oglądania widoków z lotu ptaka.



Dochodzimy do miejsca oznaczonego na mapce pokazywanej przez kasjera nr 2. Można tutaj zajrzeć do wnętrza akweduktu i zobaczyć, którędy płynęła woda. Na tych tablicach informacyjnych, które oglądaliśmy przed wejściem widać, że woda płynęła tymi bocznymi korytami.

Kawałek dalej na ścianie ujrzeliśmy tablicę informującą, że znajdujemy się nad najwyższym łukiem akweduktu.


I tę wysokość było już widać i czuć.
Szkoda tylko, że w międzyczasie zepsuła nam się pogoda. Fajnie byłoby oglądać te widoki w towarzystwie słońca.

Myślałam, że woda płynęła tym korytem po którym szliście, a tu niespodzianka.. środku i to 2 korytami.

Zbliżyliśmy się do miejsca, w którym trzeba będzie zawrócić.






Przechodzę na drugą stronę.



Mamy stąd możliwość podglądać obejścia domów znajdujących się na tym osiedlu.


Rozwieszone pranie jest OK,


ale to złomowisko nie za bardzo nam się podoba.



Ale i z tej strony są fajne widoki, między innymi na Most 25 Kwietnia.







Spory korek się zrobił na drodze pod nami.








I doszliśmy do końca trasy zwiedzania.


Spacer był rewelacyjny i naprawdę warto było tutaj przyjechać, żeby zobaczyć ten cud techniki od środka.
Jeszcze tylko przechodzimy przez dziedziniec z fajną roślinnością i wychodzimy z terenu muzeum.

piekara114 napisał(a):Myślałam, że woda płynęła tym korytem po którym szliście, a tu niespodzianka.. środku i to 2 korytami.

My szliśmy po drodze, która kiedyś służyła mieszkańcom okolicznych wiosek i skracała im drogę dostania się do Lizbony. I to właśnie na tej drodze napadał na nich Diogo Alves, mordował a ciała zrzucał w dół symulując ich samobójstwa. Do tej pory nigdy nie widziałam akweduktu, który by posiadał takie szlaki komunikacyjne.
Wcześniej też nie miałam najmniejszego pojęcia, jak woda płynie w akweduktach. Jedynie dzięki tej tablicy informacyjnej zyskałam wiedzę na ten temat.

Podczas naszego spaceru po akwedukcie nie mieliśmy żadnego towarzystwa, więc to miejsce nie jest oblegane przez turystów. Nam to bardzo odpowiadało, ale z drugiej strony szkoda, że taki wspaniały zabytek jest pomijany na turystycznych trasach Lizbony.
Jeszcze zapomniałam napisać, że z Akweduktu mogliśmy dojrzeć w oddali pomiędzy budynkami konstrukcję stadionu Jose Alvalade, na których dzień wcześniej byliśmy na meczu Sportingu z Rakowem Częstochowa.



Ze spaceru po Akwedukcie Aquas Livres nagrałam króciutki filmik.
W przestrzeni powietrznej nad akweduktem znajduje się korytarz dla samolotów startujących z lotniska w Lizbonie. Niestety niebo było zachmurzone, więc w większości przypadków słyszeliśmy ryk silników, ale samolotów nie udało się dostrzec. Tylko w jednym momencie, kiedy chmury się rozrzedziły, udało mi się uchwycić samolot na tle nieba. I ten moment widać w ostatniej scenie filmiku.

megidh napisał(a):Naszym celem był Cmentarz Prazeres, jeden z największych cmentarzy w Lizbonie.
Gdy zobaczyłam ten cmentarz w relacji "myszy73", to zapragnęłam zobaczyć go osobiście.
Gdy zobaczyłam go w Twojej relacji też go sobie zapisałam jako miejsce , które chcę zobaczyć.

Po wyroku naukowcy zdecydowali się na zakonserwowanie jego głowy w słoju. Dobrze zachowaną głowę Diogo Alvesa można do dziś oglądać na Uniwersytecie w Lizbonie.

Może była im potrzebna do stworzenia profilu mordercy. Wtedy nie było możliwości, ale w dzisiejszych czasach dokładne badania mogłyby dać odpowiedź na wiele pytań kryminologów. Ale, że można ją oglądać? Tego nie rozumiem .