Mój mandarynkowy Dubrownik

4 stycznia (sobota): Smak chorwackiej Kalifornii

W tytule odcinka "pojechałam" trochę Makłowiczem Mam nadzieję, że pan Robert wybaczy mi tę inspirację Jeśli to czyta (on albo ktoś z jego ekipy ), serdecznie pozdrawiam

Skoro jesteśmy w Delcie Neretwy zimą, trzeba przynajmniej powąchać mandarynki

Krajobrazy cudne:





W szklarniach uprawia się coś jeszcze:



A oto i złoto Delty Neretwy :



Pomarańczowe złoto Zobaczcie, jakie są wielkie!:



Część drzewek jest obranych, inne uginają się pod ciężarem owoców:




Dużo mandarynek leży na ziemi. Częstujemy się kilkoma, przecież nie mogą się zmarnować Smakują zupełnie inaczej niż te, które kupujemy w Polsce. Chyba muszę powiedzieć, że lepiej Są słodsze i bardzo soczyste. A pachną obłędnie

Jedziemy malowniczymi dróżkami:



Auto całkiem zarosło :



Powoli zbliżamy się do ujścia Neretwy do Jadranu. Ta plaża zresztą nazywa się Ušće :




Za plecami mam Ploče:



Miejscowość niezbyt fotogeniczną, delikatnie mówiąc Natomiast ten kadr wygląda dość "kosmicznie" i chyba całkiem ładnie:



Zostawmy Ploče Pod nosem mamy piękniejsze miejsca. Np. wejście na plażę, która latem jest mekką kitesurferów:




Beachbar zamknięty, ale ekipa korzysta ze stolików-beczek :



Słońce zaraz zajdzie za Pelješac:



Plaża jest całkiem szeroka:



Widok w stronę szczytów górujących nad "końcówką" Makarskiej Riviery, m.in. nad Gradcem:



I pogled na dziki Pelješac:




Słoneczko zaraz zajdzie, ale jeszcze zdążymy się nim nacieszyć




Wpadam w melancholijny nastrój...



Beachbar widziany z drugiej strony:



I nasz poczciwy Maździak:



Spacerujemy trochę po okolicy, czytamy tablice informujące o tym, że znajdujemy się w ornitologiczno-ichtiologicznym rezerwacie przyrody:



Gdzieś tam da się wypatrzeć ptaki, ale są daleko od nas.



Kapliczka św. Krzyża:



Ten odcinek jest pomarańczowy , więc wrzucam kolejne fotki w podobnej kolorystyce do kompletu :




Nasz następny cel to wzgórze Galičak. Trzeba się wdrapać na 32 metry , co wcale nie jest takie łatwe :



Maździak został przy kapliczce:



A my podziwiamy widoki ze wzgórza:





W tej odsłonie relacji wkleiłam rekordowo dużo zdjęć. Mam nadzieję, że mi to wybaczycie Trudno się powstrzymać A było co podziwiać!:



W kolorze mandarynek :



I ostatni kadr uchwycony ze wzgórza Galičak:



Wracamy do Maździaka. Kierunek: Opuzen. Będzie się działo!

Piękne , pomarańczowe , nastrojowe zdjęcia , dla mnie w ilości wcale nie nadmiernej


Pozdrawiam
Piotr

piotrf napisał(a):Piękne , pomarańczowe , nastrojowe zdjęcia , dla mnie w ilości wcale nie nadmiernej

Dzięki Nawet się dopasowałam kolorem kurtki

Marlowe1994 napisał(a):

Kierunek: Opuzen. Będzie się działo!   

O, to ja nie oglądam

Jeśli nie lubisz dobrego jedzenia...

Epepa napisał(a):Ale bym zjadła taką mandarynkę! Kiedyś próbowałam tych z Doliny Neretwy, ale we wrześniu, gdy były jeszcze zielone. Smakowały mi.

Może to jakaś inna odmiana, że zielone były smaczne? Takie, jak są na Sycylii.

Marlowe1994 napisał(a):

Jeśli nie lubisz dobrego jedzenia... 

Będę w Opuzen kilka dni i już nieodzobaczę tego co pokażesz No chyba że będzie tylko knajpa. Dobrych knajp nigdy za wiele

No tak, niektórych rzeczy nie da się odzobaczyć Aż tak chyba szokować nie będę A knajpa się pojawi

Marlowe1994 napisał(a):Będę przymykał oko żeby nie widzieć murali

Jeśli nie lubisz murali, przykro mi Za chwilę trochę ich się tu pojawi

Marlowe1994 napisał(a):Choć wy byliście zimą to od czerwca są nowe

W tym roku festiwal podobno odbywał się w lipcu


4 stycznia (sobota): Opuzen - miasto murali i pysznego tuńczyka

Opuszczamy rejon ujścia Neretwy, tęsknię spoglądając w stronę Pelješca:




Na moment zatrzymujemy się przy moście na Małej Neretwie (w miejscowości Pržinovac). Wybudowano tu zaporę, aby regulować stan wody i zapobiec przedostaniu się tej morskiej do rzeki.



Sporo tu niewielkich motorówek:



Widok w stronę ujścia Neretwy:



Wystarczy! Jedźmy w końcu do Opuzen!

Przyznaję, że nie przygotowałam się do tej wizyty (zdarza mi się ). Do miasteczka jechaliśmy w jednym celu - żeby zjeść obiadokolację w polecanej restauracji. Opuzen okazało się bardzo ciekawym miejscem na krótki spacer. Lubię takie niespodzianki I bardzo lubię murale , a od wjazdu do miejscowości widać, że jest to raj dla miłośników street artu :



Nie przygotowałam się, więc nie wiedziałam, że co roku, latem, odbywa się tu The Street Art Festival "Zen Opuzen". Artyści z całej Europy przybywają do miasteczka, aby ozdobić malowidłami fasady budynków. Po raz pierwszy impreza odbywała się w 2014 roku i obecnie można tu zobaczyć około 100 murali.

Najpierw jednak zaglądamy na rynek. To całkiem duży plac:



Na jednym jego końcu stoi kościół pw. św. Szczepana Męczennika:



Mają tu bardzo ładną i wysoką choinkę :



A urząd miasta znajduje się w takim pięknym budynku:



W architekturze widać wpływy weneckie. Nic dziwnego - nazwa Opuzen pochodzi od weneckiej twierdzy Fort Opus, która została wzniesiona w tym miejscu w 1684 roku.

Idziemy na krótki spacer po miejscowości. W uliczkach nadal Boże Narodzenie :




Czas pokazać słynne murale. Te mają już chyba swoje lata:




Robi się coraz ciekawiej:




Street art to nie tylko murale:




Pies ze szczotek wymiata! :


Dosłownie

Zdecydowanie najbardziej okazałe (i kolorowe) malowidło:



Ciekawe, co autor miał na myśli



Inne dzieła:






Który mural najbardziej się Wam podoba

Nie pokazałam oczywiście wszystkich Trudno by było, jeśli faktycznie jest ich około 100. Nawet wszystkich nie uwieczniłam na zdjęciach, co akurat (biorąc pod uwagę to, ile pstrykam) może dziwić

Bardzo zgłodnieliśmy od podziwiania sztuki A przecież przyjechaliśmy do Opuzen, żeby jeść Nakarmią nas w tym oto przybytku:



Uwaga! Konoba Pod maslinom ma porażającą średnią ocen na Google Maps, aż 4,9. Moim zdaniem całkowicie zasłużoną Kiedy kręcimy się przed drzwiami restauracji, czekając na 17:00 (godzinę otwarcia), wychodzi właściciel i serdecznie zaprasza nas do środka, przed czasem.

We wnętrzu jest tylko kilka stolików. W sezonie pewnie jedlibyśmy na uroczym placu. Konobę prowadzi małżeństwo w średnim wieku i właśnie oni, oboje, będą nas dzisiaj obsługiwać. Najpierw zostajemy poczęstowani domową wiśniówką Wypijam podwójną porcję , bo Małż niedługo będzie prowadził.

Karta jest krótka, a dodatkowo pani informuje nas, że nie ma makaronu ani mięsa, ani ryby. Małż martwi się, co będzie jadł, bo on nie tyka owoców morza. Na szczęście okazuje się, że brak rybki oznacza, że nie zjemy orady czy lubina, natomiast jest stek z tuńczyka. Z menu wypadło sporo pozycji dlatego, że dzisiaj konoba jest otwarta po raz ostatni przed trzytygodniową przerwą. Właściciele mówią, że koło 6 stycznia większość lokali się zamyka. Udało nam się tu zdążyć rzutem na taśmę

Długo się waham przy wyborze dania, skłaniam się raczej do zamówienie crnego rižotu, którego nigdy nie jadłam Niestety, mamy nie najlepsze doświadczenia z tuńczykiem. Kiedyś, w Komižy, dostaliśmy go zupełnie przesuszonego, był bez smaku. W Jelsie, dawno temu, też nie byliśmy zachwyceni.

Ostatecznie ryzykujemy - niech będzie tuńczyk Skoro restauracja ma tak wysokie oceny, może nie zepsują dania. Właściciel trochę (z uśmiechem) kręci nosem, że chcemy go well done, ale ostatecznie mówi, że gość ma zawsze rację Wiem, że tuńczyk nie powinien być bardzo wysmażony w środku, ale choćby trochę krwi w steku zupełnie mnie odrzuca. Małża chyba jeszcze bardziej No tak, chciałabym, żeby nie był wysuszony, a zamawiam well done Nielogiczne i niemożliwe? Okazuje się, że jak najbardziej możliwe! Wystarczy, że stek obficie poleje się oliwą

A oto jak nas ugościli w konobie Pod maslinom :



To oczywiście porcja dla dwóch osób, ale i tak patrzyliśmy na nią z niedowierzaniem Moja reakcja :



Nie sądziłam, że zjemy to wszystko, a efekt końcowy był następujący :



Najedliśmy się jak bąki , ale było warto. Wszystko pyszne! Tuńczyk rozpływał się w ustach, ziemniaczki idealnie upieczone, warzywa też bardzo smaczne. Tylko może jedzenie ma nietypowe kolory (trochę inne niż w rzeczywistości), bo w środku było ciemno.

Na koniec właściciele częstują nas jeszcze domowymi ciasteczkami i kumkwatami :



Dostajemy też kilka mandarynek na drogę Atmosfera jest serdeczna, a gospodyni (to ona znikała w kuchni) gotuje wspaniale. Polecam konobę Pod maslinom z czystym sumieniem Do dzisiaj wspominamy tę obiadokolację z rozrzewnieniem Mam nadzieję, że tam kiedyś wrócimy, najchętniej latem, żeby posiedzieć na zewnątrz, pod "tytułową" masliną

Teraz trzeba się przejść, żeby dobrze strawić pyszny posiłek Najpierw idziemy na Stari most na Małej Neretwie:



Jest on udekorowany kubkami:



i... rowerami :



Później wracamy na główny plac miasta:




Podziwiamy szopkę:



i fragment posągu cesarza Tyberiusza:



Rzeźba ta została odnaleziona na terenie antycznego miasta Narona (obecnie Vid) oddalonego od Opuzen o kilkanaście kilometrów. Jeśli ktoś jest zainteresowany "antycznymi kamulcami" , z pewnością warto zajrzeć do Muzeum Archeologicznego Narona. Opowiadał o nim, w jednym ze swoich filmów, Robert Makłowicz

Wyjeżdżając z miasteczka, zatrzymujemy się, żeby uwiecznić jeszcze jeden mural. Moim zdaniem, wyjątkowo piękny:



Chyba podoba mi się najbardziej ze wszystkich malowideł, które dzisiaj zobaczyliśmy. Opuzen okazało się dla nas wielką niespodzianką - zarówno pod względem artystycznym, jak i kulinarnym Warto tu wstąpić, choćby na chwilę. Latem i/lub w ciągu dnia ciekawym pomysłem może być też spacer deptakiem wzdłuż Neretwy. Teraz jest już na to zdecydowanie za późno. I zbyt zimno... Wkładam na siebie wszystkie warstwy ubrań, jakie znajduję w bagażniku Maździaka, a i tak trzęsę się jak osika

Koniec zimowych wakacji zbliża się wielkimi krokami Jutro nasz ostatni pełny dzień w Chorwacji. W związku z tym, po drodze, zatrzymujemy się w sklepie i kupujemy kilka słoików ajvaru oraz piwa Pale Ale ze Zmajskiej Pivovary

Na koniec odcinka - nocny kadr z Pelješkim mostem w roli głównej:



I jeszcze z księżycem :



Na kwaterę w Dubrowniku dojeżdżamy koło 20:00. Nie mamy już siły, żeby iść na starówkę. To był piękny, pełen emocji, dzień

majkik75 napisał(a):Murale bardzo lubię. Mamy ich w Łodzi sporo i są nawet czasem organizowane darmowe spacery w trakcie których idziemy szlakiem łódzkich murali Mamy ich około 200 sztuk.

To wstyd, ale nigdy nie byłam w Łodzi Muszę nadrobić.

majkik75 napisał(a):Swoją drogą, czy w relacji już pokazywałaś zatokę umarłych hoteli, czy dopiero będziemy? Bo mogły mi umknąć jakieś ostatnie 2 tygodnie

Będziemy "jutro", czyli ostatniego dnia tych zimowych wakacji. Tylko może być mała przerwa w relacji, bo jutro, po wakacjach, wracam do pracy Ale postaram się jak najszybciej skrobnąć kolejny odcinek

Marlowe1994 napisał(a):

Jeśli nie lubisz murali, przykro mi  Za chwilę trochę ich się tu pojawi 

Lubię, dlatego chciałem mieć na miejscu iznenađenje

No tak, dopiero później pomyślałam, że o to Ci chodziło, ale już nie zmieniałam tekstu... W takim razie sorki. Nie przejmuj się, pokazałam tylko kilka murali No i będą całkiem nowe

Marlowe1994 napisał(a):

No i będą całkiem nowe

Tak, tak, spoko Nic się nie stało.

Cieszę się

Marlowe1994 napisał(a):A z tą knajpą to pewnie autopromocja Zapewne zajdę, niedaleko obok mam apartman.

Jak mawiają w Antyradiu, Autopromocja nie hańbi!

A tak serio - niczego nie dostałam za polecenie tej konoby