Między morzem a górami: Czerwcówka 2023

Franz napisał(a):

mervik napisał(a):...a ten na zdjęciu to mówili na niego Opos i jest bardzo grożny bo się nie boi ludzi ,że występuje wysoko w górach

Opos - mówisz? Poszukam.

Wiadomości na temat , bo spotkania z nią Ci nie życzę , jako że jest bardzo szybka i faktycznie nie boi się ludzi , a bliskie spotkanie z nią skutkuje w najlepszym przypadku przynajmniej tygodniowym pobytem w szpitalu o skutkach ubocznych nawet nie wspominając . Dotyczy to również bardzo młodych osobników .


Pozdrawiam
Piotr

Ścieżka dosyć szybko zatraca się pośród trawy, a potem całkowicie znika. Myślałem, ze tędy prowadzi szlak aż do monastyru. Coś pokręciłem?
Nie ważne - daje się przecież iść, a odcinek do miejsca, gdzie Krnjeza wpada do Krupy, jest dosyć krótki.

Franz napisał(a):

piotrf napisał(a):
Moja hipoteza, że to wąż koci - upada. Zatem nadal nie wiem, co to wtedy było.

Wąż...kreteński!

Fatamorgana napisał(a):Wąż...kreteński!

Od kreciej roboty.

P.S.
Zgodnie z Twoją sugestią w wątku od zielonego po deser - nie zgłaszam tam swojej obecności, chociaż zaglądam.

Pozdrawiam,
Wojtek

Jakieś chaszcze zagradzają mi drogę, kieruję się więc w stronę koryta rzeki. Tu daje się przejść po obłych kamieniach - pewnie obmywanych wodą przy jej wyższym stanie. Za chwilę wąwóz się zwęża i skały zbliżają się do samej wody, ale tuż za tym miejscem już staję naprzeciw wylotu krótkiego kanionu Krnjezy. Nie tak dawno spoglądałem dokładnie w przeciwną stronę - z szosy, prowadzącej do monastyru Krupa.

Cześć Wojtku
... dawno cię nie było , chyba znowu gdzieś chadzałeś
.. czy mi się wydaje ,że jakieś zdjęcia ciemne ci wychodzą
...tutaj próba jaśniejszego

mervik napisał(a):Cześć Wojtku
... dawno cię nie było , chyba znowu gdzieś chadzałeś

Witaj.
Ano, wakacyjny sezon wyjazdowy.

mervik napisał(a):.. czy mi się wydaje ,że jakieś zdjęcia ciemne ci wychodzą
...tutaj próba jaśniejszego

Może rzeczywiście odrobinę ciemniejsze, niż zwykle.
Ale... czy na Twoim monitorze widać na tym rozjaśnionym zdjęciu niebo? Czy tylko biało-szarą płachtę?

Pozdrawiam,
Wojtek

Franz napisał(a): Czy tylko biało-szarą płachtę?

..no fakt , masz rację

Może takie by Ci lepiej podchodziło:



Pozdrawiam,
Wojtek

Franz napisał(a):Może takie by Ci lepiej podchodziło:

..no to jest OK

mervik napisał(a):..no to jest OK

Masz widocznie ciemniejszy monitor od mojego.
Postaram się pamiętać o nim.

Pozdrawiam,
Wojtek

Nie jest to jakieś super miejsce - miałem nadzieję na ciekawsze widoki. Może, gdyby spróbował się zagłębić w kanion Krnjezy?.. Ale w tej chwili to tylko gdybanie - Krupy w bród nie będę forsował.
Wracam.

Piękna, duża zielona jaszczurka wyskakuje mi niemal spod stóp - jest zbyt szybka, bym zdążył wyjąć aparat. Cóż, może innym razem. Bez innych dodatkowych wrażeń docieram do Kudin mostu i poświęcając nieco uwagi jego łukom oraz - wydawałoby się - mało pewnej konstrukcji, przechodzę z powrotem na prawy brzeg rzeki. Widzę, że piknikujące dotąd dziewczyny akurat się zbierają.

Wspinam się… chciałbym powiedzieć swoim zwyczajem, że szybko, ale – nie. Bardzo powoli podchodzę w górę, gdyż słońce pali już niemiłosiernie. W poprzednich dniach w porze największego upału byłem wysoko w górach, gdzie go tak nie odczuwałem, tutaj zaś daje mi on ostro w kość. No tak – zachciało mi się luźnego dnia odpoczynku.

Odprowadzam wzrokiem dziewczyny, udające się po moście na drugą stronę Krupy, rzucam ostatnie spojrzenia na trawertynowe stopnie rzeki i ocieram szybko gromadzący się na czole pot.

Kiedy się przebieram przy samochodzie, podchodzi do mnie znajomy już gospodarz domostwa, opatrzonego numerem "1" i pyta, czy byłem na moście i przy ujściu Krnjezy.

- Byłem.
- Ciężko było?
- Ciężko nie. Ale upał daje w kość.
- To może odpoczniesz u mnie w ogrodzie?

Grzecznie odmawiam, tłumacząc, że chciałbym jeszcze kilka miejsc dzisiaj zobaczyć. Niemniej, mam zamiar gdzieś sobie kawę zrobić. Może znajdę jakiś zacieniony kawałek dla siebie. Wracam do szosy i kierując się na wschód, wypatruję odpowiedniego miejsca. Nie jest łatwo o cień, w końcu jednak lokuję się przy życiodajnych w tych okolicznościach krzakach i w potwornej duchocie robię sobie kawę. W międzyczasie niebo się zaciąga i kiedy jestem przy drugiej, zaczyna grzmieć, a po chwili spadają pierwsze krople deszczu. Szybko zwijam manele, kończąc konsumpcję już w samochodzie.
Deszcz nie pada długo, ale odrobinę schładza rozpalone powietrze. Ruszam w drogę, zatrzymując się raz na sprowadzających w dolinę serpentynach, żeby pstryknąć z góry monastyr Krupa, po czym zjeżdżam na dół i parkuję samochód tuż przy nim.