Między morzem a górami: Czerwcówka 2023

Moją uwagę przykuwają kanały wodne, na tyle obficie wypełnione, że woda wycieka w paru miejscach strumieniami, tworząc obszerne rozlewiska.

Ten sam, ale (jakby) nie taki sam.
Pozdrav.

Witaj
Trafiłam tutaj dopiero teraz i przeczytałam wszystko jednym tchem. Wspaniała relacja, fantastyczne miejsca, miejsca których nigdy nie widziałam i raczej na żywo nie zobaczę. A to z braku sił, determinacji i chyba najzwyklej z powodu lenistwa. Znam Chorwację z tej bardziej turystycznej strony a i tak staram się odwiedzać miejsca jak najmniej komercyjne. Ale Ty pokazałeś mi takie cuda o których nie śniłam i nie spodziewałam się w tym pięknym kraju. Dzięki wielkie a śledzić Twoją wyprawę będę oczywiście nadal.

yanopodkivano napisał(a):Ten sam, ale (jakby) nie taki sam.

Ładniejszy...

kbw napisał(a):Trafiłam tutaj dopiero teraz i przeczytałam wszystko jednym tchem. Wspaniała relacja, fantastyczne miejsca, miejsca których nigdy nie widziałam i raczej na żywo nie zobaczę. A to z braku sił, determinacji i chyba najzwyklej z powodu lenistwa. Znam Chorwację z tej bardziej turystycznej strony a i tak staram się odwiedzać miejsca jak najmniej komercyjne. Ale Ty pokazałeś mi takie cuda o których nie śniłam i nie spodziewałam się w tym pięknym kraju. Dzięki wielkie a śledzić Twoją wyprawę będę oczywiście nadal.

Cieszy mnie, że Ci się podoba.
Inne nietypowe miejsca w Chorwacji możesz zobaczyć również tutaj, a także w tej relacji.

Pozdrawiam,
Wojtek

Z autostrady tego nie widać


Zapisane , zapamiętane , a byłem tak bliziutko , niestety przejazdem


Pozdrawiam
Piotr

piotrf napisał(a):Z autostrady tego nie widać

Ja w zasadzie nie jeżdżę autostradami (abstrahuję od tranzytu przez Niemcy czy Austrię). Mój najdłuższy przejazd autostradą w Chorwacji, to kurs w pewne popołudnie na weekend w Bośni i Hercegowinie.

Pozdrawiam,
Wojtek

Franz napisał(a): Mój najdłuższy przejazd autostradą w Chorwacji, to kurs w pewne popołudnie

Przecież wiem , już tam byłem

Autostrady używam niemal wyłącznie , gdy mnie czas goni ( albo nie ma innej drogi - bywa ) ale prawdą jest , że oddanie odcinka do Tarnowa skróciło mój przejazd do Wnusi , do dwu godzin jazdy


Pozdrawiam
Piotr

piotrf napisał(a):Autostrady używam niemal wyłącznie , gdy mnie czas goni ( albo nie ma innej drogi - bywa ) ale prawdą jest , że oddanie odcinka do Tarnowa skróciło mój przejazd do Wnusi , do dwu godzin jazdy

Moje pociechy na razie nie zrobiły mnie dziadkiem, więc i autostrady nie potrzebuję.

Pozdrawiam,
Wojtek

Oddalam się od monastyru, przypatrując się barwnej różnorodności tego zjawiska. Dochodzę do kamiennego mostu nad głównym nurtem Krupy, po czym zawracam pod wysoki mur klasztoru z przylegającym doń kościołem.

Drzwi zamknięte. Zaglądam na tyły.

Wojtku dziękuję za kolejną bardzo ciekawą relację. Tak się cieszę, że odkryłam to forum i mogę uczestniczyć w Twoich wyprawach. Nie mam takiego problemu jak moi przedmówcy/ dotyczącego "dawkowania" informacji/,ponieważ odkryłam Twoje podróże niedawno i nieraz nie wiem, co czytać najpierw.

adania napisał(a):Wojtku dziękuję za kolejną bardzo ciekawą relację. Tak się cieszę, że odkryłam to forum i mogę uczestniczyć w Twoich wyprawach. Nie mam takiego problemu jak moi przedmówcy/ dotyczącego "dawkowania" informacji/,ponieważ odkryłam Twoje podróże niedawno i nieraz nie wiem, co czytać najpierw.

Basiu, zaskakujesz mnie po raz drugi.

Bardzo się cieszę, że lektura moich wspomnień może sprawiać przyjemność. Oby Ci się nie przejadły zbyt szybko.

Pozdrawiam,
Wojtek

Cmentarz. Kilka grobów nowszych, równo ułożonych obok siebie; starsze porośnięte trawą, tylko krzyże, niektóre pochylone, dumające nad nieuchronnością przemijania, inne ułamane, nadkruszone, niepomne już, ku czyjej pamięci postawione…

Kusi mnie jeszcze, żeby podjechać do źródła Krupy. Wsiadam do wozu i kieruję się zgodnie z drogowskazem. Przejeżdżając przez rzekę, widzę te dwie dziewczyny z Kudin mostu – czyżby zdążyły tu dotrzeć na piechotę? Ale równie dobrze mogły zaraz po mnie wrócić do góry i przyjechać samochodem. Tego się już nie dowiem.

W samym sercu wsi wita tablica ostrzegająca o minach. Wokół ruiny domostw, budynek szkoły z osmalonymi brwiami wokół pustych oczodołów wytłuczonych okien. Na zarastającym trawą boisku szkolnym owce zamiast rozbawionych dzieciaków. Dalej kolejna tablica ostrzegawcza… Widzę kogoś przy częściowo zrujnowanym domu – mieszka w nim?

Opada mnie nastrój przygnębienia, odchodzi ochota dotarcia do źródeł Krupy. Wracam wolnym krokiem do samochodu, odczuwając niestosowność mojej obecności tutaj. Turysta wobec zgliszcz wojennych…
Zawracam i przejeżdżając po chwili obok monastyru, kieruję się w stronę gór.