Małe i duże niebałkańskie podróże :-)

c.d. z poprzedniej strony









Widok na zachód, na Montalcino i San Quirico dOrcia.



A to wspomniany kościółek św Katarzyny, mówiąc szczerze nic szczególnie ciekawego.









Wracamy. Ostatni rzut oka na wzorcowy krajobraz wpisany na listę UNESCO - Val d Orcia

Jeszcze raz przechodzimy przez malutką starówkę Pienzy



Zaglądamy do kościoła San Francesco przy głównej uliczce.



Wnętrze jest zadziwiająco puste







Z boku, przy ołtarzu, jest niewielka ale ładna kapliczka.



A przy wejściu postawiono coś w rodzaju całorocznej szopki .

Obok kościoła jest ładny arkadowy dziedziniec.







Jeszcze kilka zdjęć z pienzańskich, często ukwieconych uliczek.





















c.d.n.

4 maja, piątek c.d.

Po tak udanym początku dnia, teraz może być już tylko lepiej . Pienza bardzo się nam podobała... czy podobnie będzie z kolejnymi miejscami które chcieliśmy tego dnia odwiedzić? . Jak się okazało, trudno temu miejscu dorównać, ale niewiele brakowało .

Z Pienzy wyjeżdżamy w kierunku wschodnim. Wspaniała pogoda, błękitne niebo, przejrzyste powietrze, komfortowa temperatura około 25 stopni w słońcu, lekki wiaterek... to wszystko nastraja nas niezwykle optymistycznie . Pierwszy raz zatrzymujemy się by przebrać się w nieco lżejsze ubrania, przy okazji natrafiając na miejsce z ładnymi widokiem na Pienzę.





Kilka kilometrów dalej i znów przystanek . Tym razem ładnie widać inne nieduże toskańskie miasteczko, Montefollonico





Małgosia znów odnajduje tuż przy drodze sporo kwitnących storczyków

Ledwie ruszyłem... znów stajemy. Znów w przydrożnym rowie kwitną storczyki i znów mamy ładny widok, tym razem na nasz kolejny dzisiejszy cel, Montepulciano.











Ostrożnie wjeżdżamy do miasta i właściwie od razu natrafiamy na dobre miejsce do zaparkowania samochodu, na uliczce wyjazdowej z bramy Porta delle Farine, tuż pod murami. Stąd też ładnie widać, m. in. Lago Trasimeno .

Również Montepulciano jest położone dość wysoko, na sięgającym ponad 600 m n.p.m. długim i wąskim wzgórzu, około 200 m wyżej ponad okoliczne doliny. Miasto ma oczywiście rodowód średniowieczny, jednak obecny, całkowicie renesansowy wygląd zawdzięcza przebudowom z XV i XVI wieku, rozpoczętym w 1511 roku po przejściu w strefę wpływów Florencji. Całą starówkę otaczają świetnie zachowane w całości XVI wieczne mury miejskie z 6 bramami.

Ponieważ zaparkowaliśmy pod Porta della Farine, przez tę właśnie bramę wchodzimy za mury













Jesteśmy w najbardziej na południe wysuniętej części miasta, tam, na skraju urwiska zbudowano kościół Santa Maria dei Servi.









Widać stąd oczywiście Monte Amiata

Ponieważ kościół ten leży już poza murami, ponownie musimy przejść przez bramę, położoną u stóp montepulciańskiej twierdzy.



Do Fortezzy prowadzi aleja z oryginalnie poprzycinanych drzew







Twierdza jest zamknięta, wydaje mi się, że nie można jej w ogóle zwiedzać.





Widoki spod twierdzy w kierunku zachodnim.





c.d.n.

Z twierdzy bardzo już blisko na główny plac miasta, Piazza Grande. To najwyższej położone miejsce w Montepulciano. Idziemy tam ulicą Via di San Donato.







Zaglądamy na podwórze jednego z Palazzów. Trudno nie zauważyć tu renesansu .

No i dochodzimy na spory Piazza Grande, który bardzo się nam podoba .





Ratusz czyli Palazzo Comunale, powstały pod koniec XIII wieku, przebudowany w wieku XV .



Po północnej stronie placu wznosi się XVI wieczny Palazzo Tarugi





W środku znajduje się informacja turystyczna do której zaglądam. Można tam dostać szczegółową mapkę tej części Toskanii wraz z planikami ważniejszych miasteczek .

Przed pałacem jest ładna studnia.







Palazzo Contucci, po wschodniej stronie placu.

Oczywiście w takim miejscu nie mogłoby zabraknąć katedry . Ta jest bardzo oryginalna bo.... niedokończona , tzn właściwie nie ma fasady a jedynie prosty, ceglany mur.







Najcenniejszym obiektem wewnątrz katedry jest obraz Zwiastowanie (z 1401 r.), który znajduje się na ołtarzu. Wejście do środka jest bezpłatne.



















Naszą uwagę najbardziej przyciąga jednak ratusz, na którego zegarze właśnie wybiło południe.





c.d.n.

Dlaczego ten ratuszowy budynek tak nas interesuje? To proste, można wejść na wieżę i podziwiać miasto z góry . Sprawdziliśmy, rzeczywiście było można, z tym, że nie na wieżę a trochę niżej, nieco ponad dach. Przyjemność ta kosztuje jak się okazało 3 euro od osoby. Ale fajna była cała otoczka... żeby kupić bilety trzeba było wejść do działającego ratusza, przejść się urzędniczymi korytarzami i schodami, wejść do jednego z pokoi na którego środku stało biurko-kasa, a za nim miła pani. Potem trzeba przejść korytarzem służącym za archiwum przeróżnych urzędowych dokumentów i ostatecznie dostać się na wysokość dachu. No i w sumie nie wiemy po co , widoków za ciekawych to stąd nie ma, po prostu jesteśmy zbyt nisko .

Dwie fotki z ratuszowego wnętrza.







I widoki z dachu .

Minęło pół godziny .











Na rynek zajechała grupa kolarzy... zresztą z tego co zaobserwowaliśmy, wyczynowe kolarstwo szosowe jest bardzo we Włoszech popularne .









c.d.n.

kulka53 napisał(a):

Nie otwiera się

Fajny ten ratusz wewnątrz.
Ciekawe, jak szybko człowiek się przyzwyczaja do tego, że na co dzień pracuje jakby w muzeum.
Nie ma siły, Duch Administracji musi krążyć wśród tych murów

Podejrzewam, że Toskańczycy wcale nie zauważają muzealnego otoczenia. Są przyzwyczajeni od pokoleń. Komunalne tradycje, stare ratusze często są starsze od znajdujących się w ich pobliżu katedr. Tak naprawdę na mnie zrobiło wrażenie wejście na parterze. Na górę prowadziły wygodne szerokie schody po zwyczajnej klatce schodowej. Proporcami i pamiątkami przeszłości ściany na klatce nie były poobwieszane.

A to zdjęcie jak się nie otworzyło to się raczej już nie otworzy. Ponieważ widok spod zegara na główny plac i jezioro jest według mnie wart pokazania dlatego odszukałam zdjęcie i jeszcze raz pomocuję się z żabą.

Udało mi się