Małe i duże bałkańskie podróże :-)

19 września, wtorek c.d.

Na dzisiejsze popołudnie wybraliśmy spacer na jedną z bardziej znanych i popularnych tiloskich plaż – Lethrę. Można dostać się do niej dwiema drogami, jedna prowadzi z Livadii, druga - z pewnego miejsca przy głównej drodze Tilos. Miejsce to dość łatwo zlokalizować, zwłaszcza mając mapkę , na początku szlaku jest też drewniana tabliczka z napisem i strzałką. My wybraliśmy właśnie tę drugą drogę z jednego w zasadzie powodu – jest krótsza , ma około 2 kilometrów, a do pokonania w drodze powrotnej będzie około 150 metrów pod górę.

Zjeżdżamy zatem z Mikro Chorio na główną szosę i kawałek dalej jest już nasz cel – nieduży placyk na którym parkuje zardzewiały pług , zimy chyba nie są tu zbyt ostre skoro go tu porzucono . Pług mnie wkurza bo stoi zabierając trochę miejsca które można by wykorzystać do pozostawienia auta w cieniu drzewa , dlatego upycham Lunę pod innymi krzakami, wiedząc, że popołudniu niestety cienia tu i tak nie będzie. Na mapce zaznaczona jest szutrówka którą można by podjechać jeszcze kawałek w kierunku plaży, jednak nie jest to możliwe, droga jest zagrodzona płotem z bramką i jeśli w ogóle ktoś tamtędy przejeżdża to tylko właściciel terenu i bardzo sporadycznie.

Zabieramy plażowy majdan, nie chce się nam targać mat, uznajemy, że na ręcznikach też da radę wyleżeć na w miarę płaskich kamykach . Spacer jest całkiem przyjemny i nie męczący.





Spotykamy jedynie liczne kozy chowające się przed palącym południowym słońcem w cieniu zarośli.



Po pół kilometrze dochodzimy do kolejnej bramki za którą jest źródło, zbudowano porządne ujęcie wody. Póki co jej nie potrzebujemy, tym razem zabraliśmy sporo ze sobą , nie tak jak wczoraj na Kastro. Co nas zastanawia to skąd wzięły się tutaj takie ławki .



Chwila zawahania była którędy dalej, pełno tu płotów, porządnych, pozawalanych, nieco trudno się w pierwszej chwili zorientować. Ale już chwilę później wędrujemy porządną ścieżką poprowadzoną zboczem niewysokiego wzgórza.





Widać Lethrę



Kawałek dalej….



…widać lepiej



A te majaczące w oddali zarysy lądu – to oczywiście Turcja .

Na płaskim terenie przy samej plaży czujemy się trochę jak na sawannie… co prawda nie byliśmy na sawannie , ale domyślam się, że może tam być podobnie .







Bardzo się nam tu podoba, a dodatkową ciekawostką są poukładane na sterczących, uschłych konarach i gałęziach dawnych drzew kamienie .





Na plaży jest w sumie około 10 osób. W miejscu do którego dochodzi ścieżka plaża jest nieciekawa – wąska i kamienista, a na kamieniach zalega sporo morskiej trawy.

Dlatego wędrujemy dalej, przy południowym krańcu (podobnie jak na Skafi) kamienie ustępują miejsca żwirkowi i nawet piaskowi, znacznie przyjemniejsze jest również morskie dno. Tu zostajemy , pod skałkami mamy cień na rzeczy.









Na plaży nie jest pusto, jedni odchodzą, inny przychodzą, ale panuje niczym nie zmącona cisza i spokój upalnego, bezwietrznego, wciąż letniego dnia .



Jest fantastycznie , tym razem nie mam termometru do sprawdzenia jak ciepła jest woda, ale wchodzi się do niej i pływa bardzo komfortowo , nawet bez butów daję radę.

Na Lethrze spędzamy bardzo, bardzo przyjemne kilka godzin , jedyny minus to taki, że poza jakimiś ciastkami i jabłkami nie zabraliśmy kanapek i Małgosia narzeka że jest głodna . Zbieramy się jednak dopiero po 18, szkoda nam tego fantastycznego dnia, miejsca i pogody…

Mieliśmy pewien dylemat którędy wracać. Gdy zeszliśmy już na przyplażowy płaski teren zauważyliśmy ścieżkę, bardziej kozią chyba niż ludzką, którą można pójść nie górą przez wzgórze a najkrótszą drogą doliną i korytem płynącej tu zapewne czasami rzeczki. Najkrótsza nie znaczy najłatwiejsza , jakieś tam doświadczenia w wędrówkach takimi korytami już mieliśmy… ale zachęcały nas ustawione kopczyki. Ostatecznie zdecydowaliśmy się na powrót doliną, zawsze to nowa, ciekawsza droga .

Od razu widać było kto często przemierza ten szlak .





Ludzie też czasami się jednak tutaj zapuszczają, cała „ścieżka” jest dobrze wyznaczona kamiennymi kopczykami, które czasami są rzeczywiście bardzo pomocne.





Na szczęście wędrówka tamtędy nie jest zbyt wymagająca, oczywiście znacznie trudniejsza niż wygodną ścieżką powyżej, ale dla nas (w sandałkach ) przy zachowaniu ostrożności i uwagi do przejścia bez większych kłopotów.

No, może czasami trzeba użyć rąk



Ale jest tutaj znacznie ładniej .





Widać, że woda czasami spływa tędy porządnym strumieniem.



Widzieliśmy też miejsca gdzie w międzyskalnych zagłębieniach jeszcze były niewielkie kałuże.

Coraz wyżej.





Doszliśmy w końcu do obudowanego źródła, tam chwilę odpoczęliśmy. Do auta wygrzanego w słońcu pozostał tylko kawałek.

Wróciliśmy na nasze miejsce Eristos i po kąpieli pod prysznicem zabraliśmy się za gotowanie. Takich warunków dawno nie mieliśmy . Mimo szybkiego zapadania zmroku nie jest nam też ciemno, Luna zapewnia znakomite oświetlenie , przy którym można wieczorem jeszcze poczytać. Małgosia pochłaniała kolejne strony pozycji o Tilos, ja poszedłem na spacer wzdłuż plaży… ewidentnie było widać, że mieszkańców Eristos ubywa z dnia na dzień, pozostały jeszcze chyba tylko trzy zamieszkałe namioty. Koniec sezonu…. .

c.d.n.

kulka53 napisał(a):

... pięknie ... ...
Pozdrawiam.

kulka53 napisał(a): Mistra to przecież miasto, pełne kościołów, klasztorów, do tej pory dobrze zachowanych (chociaż domy mieszkalne raczej nie istnieją). Natomiast Mikro Chorio to po prostu zwykła, grecka, wyspiarska wioska rolniczo-pasterska

Mikro Chorio z Mistrą faktycznie nie sposób porównywać, ale także w niektórych kościółkach tej zwykłej wioski zachowały się ładne freski. Szkoda tylko, że świątynki pozamykane i zobaczyć na własne oczy ich nie można… Zostają tylko przepastne netowe archiwa, na przykład to z wnętrzem kościółka Sotiras.

Spacer na Lethrę i powrót kozią ścieżką – super !

Plaża bardzo fajna, ale taki powrót to nie spodobałby mi się...

kmichal napisał(a):... pięknie ... ...

Nam też się podobało
Sama plaża może średnio (choć nasz zakątek pod skałami był już super), natomiast okolica - bardzo fajna

dangol napisał(a):Mikro Chorio z Mistrą faktycznie nie sposób porównywać, ale także w niektórych kościółkach tej zwykłej wioski zachowały się ładne freski. Szkoda tylko, że świątynki pozamykane i zobaczyć na własne oczy ich nie można… Zostają tylko przepastne netowe archiwa, na przykład to z wnętrzem kościółka Sotiras.

No właśnie, pozamykane. I wiosną na Simi czy Chalki, tak i teraz we wrześniu często nie udawało się nam pozaglądać do wnętrz. Nawet nie przypuszczałem że w Mikro Chorio może być taki dobrze zachowany kościółek, dzięki .

dangol napisał(a):Spacer na Lethrę i powrót kozią ścieżką – super !

piekara114 napisał(a):Plaża bardzo fajna, ale taki powrót to nie spodobałby mi się...

Nie ma to jak zbieżne opinie... .
Powrót to była nasza autorska opcja, którą wykorzystuje może 1% Lethrowych plażowiczów , w ogóle sądzę że ta ścieżka którą szliśmy jest dużo mniej popularna bo wymaga posiadania środka transportu... no chyba że można poprosić kierowcę autobusu by się zatrzymał na jej początku . Zdecydowana większość dociera na Lethrę nieco dłuższą drogą z Livadii.
U nas w takich przypadkach zawsze decyduje Małgosia. Jeśli uznaje że ma ochotę i czuje się na siłach by spróbować jakiegoś dziwnego przejścia - wtedy idziemy . Ja ewentualnie delikatnie ją namawiam albo odwodzę od tego pomysłu . Tutaj akurat ten pomysł był bardzo dobry.

Pozdrawiam

Wczoraj jakoś nie skomentowałam... ale świetna ta koza w drzewie

piekara114 napisał(a):... ale świetna ta koza w drzewie...

Ekstra fotka...
Mam nadzieję ,że ona między tymi drzewami się nie zaklinowała...
Pozdrawiam

piekara114 napisał(a):ale świetna ta koza w drzewie

ajdadi napisał(a):Ekstra fotka...
Mam nadzieję ,że ona między tymi drzewami się nie zaklinowała...

nie, nie zaklinowała się... to była chwila moment i jedno jedyne zdjęcie, wskoczyła i zaraz potem zwiała stamtąd .

20 września, środa

Po wczorajszym około dwudziestostopniowym nocnym „ochłodzeniu” dziś nie było mowy , znów około 25 stopni przed wschodem słońca. A może to norma na Tilos? . Na szczęście spanie przy otwartej tylnej klapie w ogóle nie jest uciążliwe, tzn. jest konieczne, ale uciążliwością mogłyby być np. komary , tych na szczęście brak, podobnie jak wszelkiego rodzaju innych podobnych latających czy łażących stworzeń.

W nocy upał, a tamaryszki znów kapią .





Nie, nie wiało to tylko tak wygląda na tym zdjęciu.

Ponowne doprowadzanie samochodu do porządku tym razem trochę mniej mi się podobało , stwierdziłem, że jeśli jeszcze raz będę musiał to zrobić to podjadę pod budynek „sanitarny” i użyję dłuuuuugiego węża walającego się w piachu. Widzieliśmy wczoraj popołudniu jak jedni mieszkający na Eristos ludzie właśnie się zbierali i w ten sposób potraktowali swój namiot dokładnie spłukując go z każdej możliwej strony. Okazało się jednak, że nie było takiej konieczności… tamaryszki pozostały już do samego końca suche a Luna – czysta .

Podobnie jak co dzień zjedliśmy śniadanie, spakowaliśmy się i cóż, zaraz ruszamy .



W międzyczasie przyjechał pierwszy autobus przywożąc pierwszych plażowiczów.



Ale tawerna pozostawała nieczynna.



Małgosia podeszła by zrobić jakieś zdjęcie na pamiątkę.



To było dość specyficzne i oryginalne miejsce , można powiedzieć w stylu „artystyczno-wyluzowanym” , zresztą jak cała Eristos i jej mieszkańcy . Można było sobie poczytać jedną z wielu książek wyłożonych pod drzewem, pobujać się na hamaku… z tego co widzieliśmy zawsze popołudniami ktoś tam przesiadywał.

Jedziemy. Niedaleko od plaży, przy drodze znajduje się tawerna Tropicana opisywana w powieści Belindy Jones .





Megalo Chorio.





Mikro Chorio.

Przejeżdżamy przez Livadię i jedziemy dalej wzdłuż brzegu morza. Daleko się tam nie zajedzie, po może kilometrze kończą się ostatnie zabudowania, kończy się też asfalt. Jeszcze może kilometr kiepskawą szutrówką i droga definitywnie się kończy przy małej kapliczce Agios Ioannis. Przed kapliczką rośnie niewysokie ale rozłożyste drzewo, ustawiam auto tak by jak najdłużej miało szansę na cień i przygotowujemy się do wycieczki.





Tak, na dziś zaplanowaliśmy spacer do Gery, drugiej oprócz Mikro Chorio osady, która po opuszczeniu jeszcze nie uległa całkowitemu rozpadowi. Sięgająca swoimi korzeniami XV wieku osada była podobno wykorzystywana głównie latem przez mieszkańców Mikro Chorio. Poza Gerą mają być tu ładne widoki i małe plaże w zatoczkach… no to zobaczymy.

Livadia.



Agios Ioannis i Luna .





Okazuje się, że będziemy szli całkiem wygodnym i szerokim traktem , podobno został zbudowany do obsługi dawnej stacji telekomunikacyjnej na „kończącej” Tilos górze Koutsoumbas.





W dole – pierwsza z kilku żwirowych zatoczek.



Krzaczki znane z Folegandros i Sardynii rosną także i tutaj , o tej porze roku wyglądają na całkiem uschnięte.

Idzie się całkiem przyjemnie i wygodnie, jedyne co doskwiera to potężny upał i brak jakiegokolwiek wiatru. Jest męcząco, ale nieporównywalnie wolę to, niż urywający głowę meltemi .









W tym miejscu będziemy skręcać, ale można też pójść prosto i po minięciu przełęczy na której w dawnych czasach również istniała osada – Pano Meri – można dojść asfaltówki (tej która prowadzi do wysypiska) i zejść np. do plaży Tholos.



Odsłonił się widok na Agios Ioannis.





Mijamy kilka zrujnowanych budynków, rośnie tu też trochę drzew.





To też rośnie , nie ma lekkiego życia z kozami .