Małe i duże bałkańskie podróże :-)

Betonówka kończy się w składającej się z kilku domów wiosce Livadi z której ładnie widać zatoczkę z plażą i na horyzoncie całkiem bliską Sikinos.



Livadi może kiedyś była trochę większą osadą



Można się stąd dostać na plażę Katergo o czym informuje taki oryginalny drogowskaz



Ale zamiast drogi jest taka ścieżeczka



Nie idziemy

Zamiast tego, może pospacerujemy trochę po Karavostasis?



Oj, wieje...



Makom chyba to nie przeszkadza tak jak nam





A to co za owocki?

Zostawiliśmy auto i trochę pochodziliśmy po niewielkiej portowej miejscowości. Pustej i cichej, o tej porze roku ożywiającej się nieco chyba tylko wtedy jak przypłynie jakiś prom.











Plaża „miejska” - ogólnie średnio ciekawa, no i zupełnie nie dla nas.



Przyplażowa flora...









...i fauna











Te kociska zdecydowanie nie wyglądały na wymagające natychmiastowego nakarmienia

A tu ktoś chciał być oryginalny, tylko farby w takim niecykladzkim kolorze chyba zabrakło





















Taki pojazd przynajmniej nie rdzewieje







Na parkingu

Folegandros już na pierwszy rzut okaz wyglądała inaczej niż inne wyspy. Z tej strony nie było w ogóle zieleni, a same praktycznie nagie, skaliste, niewysokie wzgórza. Miejscami, zamiast zielone, były.... czerwone . Sądziliśmy, że tak kwitną jakieś wyspiarskie suchorośla, te sztywne i kłujące, ale nie, to było coś czego jeszcze nigdy do tej pory nie widzieliśmy.







No i okazało się, że to nie od kwiatów ten kolor a od już początkiem maja usychających listków...

A to jeszcze jedna plaża „miejska”, dojście po schodkach. Przy takim wietrze prawie całkowicie zalewana przez fale.











Dłuższą chwilę obserwowaliśmy tego kotka, powędrował na skalisty cypelek sobie tylko znaną dróżką, ale po co? .





Najokazalszy budynek w Karavostasis to jakiś hotel – i nawet ktoś w nim mieszkał



Mniej więcej godzinę zajął nam spacer po folegandroskim porcie, położonym nad sporą, płytką zatoką. Nie było tu brzydko, w tym słońcu i przy błękitnym niebie nawet całkiem ładnie, ale nie jest to jakieś porywające miejsce. Było zadziwiająco pusto... na pewno mieszka tu ktoś na stałe, mimo to oznak życia było niewiele. Jakiś sklepik, agencja w której można kupić bilety na promy, kapliczka, trochę pokoi do wynajęcia, budynek straży przybrzeżnej, duży hotel, dwie plaże. Wrócimy tu więc dopiero, gdy przyjdzie czas na pożegnanie z wyspą .

c.d.n.

kulka53 napisał(a):Można się stąd dostać na plażę Katergo o czym informuje taki oryginalny drogowskaz

Nie idziemy

A szkoda bo warto

Nie próbowałeś kulka na Ośle sie przejechać i zrobić sobie zdjęcie z tym sympatycznym zwierzęciem.

Też bym chciała tak spontanicznie zmieniać plany podróży Jednak póki jeżdżą z nami dzieci to wolę mieć wszystko zaplanowane. No i nie jestem pewna czy mąż da się przekonać do spania w samochodzie... namiot prędzej przełknie, przecież jest (byłym) harcerzem
Ps: czekam na więcej

Te kolorki z rana działają kojąco...chciałbym się tam obudzić.

No i kolejna z naszych ulubionych wysp, z której mamy wiele wspomnień. Ciekawe jakie będą Wasze wrażenia stamtąd. Tego drogowskazu na Katergo wcześniej chyba nie było, przynajmniej ja go nie widziałem, ciekawe czy później odwiedziliście tą plaże bo jak napisał wyżej MCR, warto.

Pozdrawiam

MCR napisał(a):A szkoda bo warto

KOL napisał(a):ciekawe czy później odwiedziliście tą plaże bo jak napisał wyżej MCR, warto.

Tak, teraz wiem że było warto. Naprawdę bardzo ładne miejsce.
Jakoś nie kojarzyłem jej z Waszych relacji, nie wiedziałem też jak to daleko.
Nie poszliśmy m.in. dlatego, że tego dnia bardzo mocno wiało, a wciąż mamy w pamięci zamieć piaskowo-kamienną jaką meltemi zafundowało nam na Milos gdy próbowaliśmy dojść do Voudii.

darek1 napisał(a):Nie próbowałeś kulka na Ośle sie przejechać i zrobić sobie zdjęcie z tym sympatycznym zwierzęciem.

Nie
Osiołki będą w kolejnym odcinku, ale beze mnie na grzbiecie

heca7 napisał(a):Też bym chciała tak spontanicznie zmieniać plany podróży Jednak póki jeżdżą z nami dzieci to wolę mieć wszystko zaplanowane. No i nie jestem pewna czy mąż da się przekonać do spania w samochodzie... namiot prędzej przełknie, przecież jest (byłym) harcerzem
Ps: czekam na więcej

Ja niekoniecznie lubię taki spontan, ale jak się przytrafi, to czemu nie
W końcu nam naprawdę było wszystko jedno na jakiej wyspie wylądujemy, skoro mamy w dalekosiężnym planie odwiedzić je wszystkie...
Spanie w aucie to dość extremalny pomysł o ile tym autem jest Skoda Felicia , nikt nie mówi, że to musi być właśnie ona. Nam jest wygodnie, bo jesteśmy w miarę niskorośli , ale jak ktoś ma powyżej 180cm to nie polecam .
Trochę większe auto, jak np Danusine Volvo i spanie na pewno nie będzie uciążliwe.
Spanie w namiocie na dziko przerabialiśmy na 2 wyjazdach i ostatecznie zrezygnowaliśmy z niego bo szkoda nam było czasu na jego rozbijanie i składanie, no i na poszukiwanie dogodnego miejsca. Autem możemy stanąć praktycznie gdziekolwiek.
A harcerzami nigdy nie byliśmy .

KOL napisał(a):No i kolejna z naszych ulubionych wysp, z której mamy wiele wspomnień. Ciekawe jakie będą Wasze wrażenia stamtąd.

Myślę że jednak mocno zaskakujące zarówno dla Ciebie, jak i pewnie paru innych Czytelników .

Vjetar napisał(a):Te kolorki z rana działają kojąco...chciałbym się tam obudzić.

Wystarczy wsiąść na prom....

Pozdrawiam

Te kolory wody...piękne...już za nimi tęsknię

Pozdrawiam

ajdadi napisał(a):Te kolory wody...piękne...już za nimi tęsknię

My też...
Ale tak naprawdę to woda w tej portowej zatoce miała jakiś wyjątkowy kolor, prawdopodobnie z powodu specyficznego skalnego podłoża.

A w ogóle to...

kulka53 napisał(a):Wystarczy wsiąść na prom....

Pozdrawiam

7 maja, środa c.d.

Krajobraz Folegadnros jest trochę zaskakujący. Cała południowa część, właściwie połowa wyspy, to dość łagodne, ale mocno skaliste wzgórza prawie pozbawione roślinności. Żadna inna wyspa jaką do tej pory widzieliśmy nie miała takiego koloru...



Nie wszystkie wzgórza były porośnięte tymi właśnie czerwonymi krzaczkami, inne były bardziej zielone... ot taka mieszanka

Nie minęło 5 minut jazdy i już byliśmy prawie w stolicy . Zatrzymaliśmy się na trochę w cieniu jedynego w okolicy drzewa...



Wiał bardzo silny, lodowaty wiatr, tak zimny, że nawet mocno przypiekające słońce nie było w stanie ogrzać powietrza. Zjedliśmy co nieco, porozglądaliśmy się... już stąd było widać słynną Panagię, wizytówkę wyspy.



Na stolicę przyjdzie czas kiedy indziej, teraz postanowiliśmy podążyć nieco mniej utartymi szlakami , czyli podjechać sobie nieco wyżej – do heliportu i, jeśli się będzie dało, to gdzieś w pobliże najwyższego szczytu wyspy. Sam heliport to po prostu wyasfaltowany i ogrodzony placyk, ale widoki już były znacznie ciekawsze.













Bardzo spodobały się nam te murki... prawie jak na chorwackich wyspach



Dla stadka osiołków ciekawszymi od widoków byliśmy my i nasze auto













Prawda że słodkie?

Najwyższy szczyt Folegandros nosi nazwę Agios Elefterios, ma około 415 m npm i jest mało wybitnym, obłym wzgórzem, po prostu najwyższym na tym skrawku lądu. Uznaliśmy, że spróbujemy tam podjechać, nieopodal bowiem zbudowano stację przekaźników do której prowadzi droga. Kiepska szutrówka z luźnymi kamieniami okazała się na tyle niezbyt stroma, że bez większych kłopotów do antenek dotarliśmy.

Trudno było chwilami utrzymać równowagę , ale widoki były dość przyzwoite. Chociaż tak naprawdę pooglądać można było sobie tylko północną część wyspy i stolicę.



Plaże w zatoce Vathi



Wiatraki nad zatoką Vorina



Antenki pozostały z tyłu... postanowiliśmy bowiem „wdrapać się” na sam najwyższy punkt













To była pełna poświęcenia wyprawa trwająca niespełna pół godziny . Wiało tak, że wręcz czasami spychało nogę w inne miejsce niż człowiek zamierzał ją postawić... a że byliśmy w sandałkach to naprawdę trzeba było uważać. Na szczęście wszystko zakończyło się sukcesem i bezpiecznie wróciliśmy do bazy – czyli antenek i samochodu

Stolicę lepiej było widać gdy zeszliśmy ciut w dół do sporej kapliczki.















Tam też wiało . Było tak zimno, że M zwiedzała Folegandros w polarze i jak widać była trochę nadęta



Trochę szczerze mówiąc nie było nam do śmiechu... przy takiej wichurze naprawdę trudno jest znaleźć sobie dobre miejsce na nocleg, a właściwie na to by ugotować sobie nasz obiadek. Z góry upatrzyliśmy sobie takie 2 wielkie, długie kontenery na małym placyku, podjechaliśmy tam by sprawdzić miejsce. Było ok, można było się w miarę dobrze schronić przed wiatrem – więc jakby co, to jeszcze tu, w okolice najwyższego szczytu wrócimy.

c.d.n.