Czarnogóra od gór do morza: Kotor, Perast, Herceg Novi

Strach się bać.

Pokrzepiony zarzucam plecak na grzbiet i ruszam w drogę powrotną.

Trasa nie będzie tuzinkowa.

Suplement fotograficzny do poprzedniego odcinka

No pięknie tam.

Schodzę na przełączkę i kiedy już chcę się kierować na wyczucie, dostrzegam czerwone kółeczko i podążając wzrokiem dalej widzę jeszcze jedno. Nie spodziewałem się tutaj szlaku, ale skoro jest, to nie będę się z nim sprzeczał. Podążam nim przez chwilę, ale kiedy ten skręca zanadto w lewo, zostawiam go, wybierając własny wariant powrotny; jakież jednak jest moje zdziwienie, kiedy po pewnym czasie znowu napotykam szlak. Najwyraźniej nie potrafi się beze mnie obejść. Wkrótce docieram do imponujących zjawisk krasowych w postaci głębokich zapadlisk, a także ostrych jak żylety, nastroszonych krawędzi, po których poruszanie się wymaga zwiększonej ostrożności.

Piękny widok.

Suplement fotograficzny do poprzedniego odcinka

Nad morzem tłumy a górach nikogo.

Zbaczając z trasy, by zaglądnąć do co ciekawszych zapadlisk i lejów, znowu rozstaję się ze szlakiem, zaś po chwili napotykam niewysoki kamienny murek, za którym otwiera się potężna dziura w ziemi.

Bezpieczniej jest trzymać się szlaku.

Suplement fotograficzny do poprzedniego odcinka

Pięknie.

Chwilę później staję nad kolejnym zapadliskiem i kiedy zapuszczam żurawia, dostrzegam w głębi blade światło, wpadające z poprzedniego miejsca – czyli trafiłem na ukryty most, do którego przejścia potrzeba by jednak było ekipy i sprzętu.
Mijam jeszcze kilka pomniejszych, bo kilkumetrowych zapadlisk, po czym już bez przystanków docieram do stojącego w katunie samochodu. Przy zmianie butów podchodzi do mnie zbierający coś z ziemi dziadek i zagaduje o wrażenia z trasy, na co odpowiadam w skrócie, podkreślając urodę całej okolicy.

- A gdzie będziesz spał? - pyta.
- Jeszcze sporo dnia przede mną, to na razie jeszcze coś zobaczę, zanim będę myślał o noclegu.

W takich okolicznościach też bym zapuszczał.