Leniwce w Postirze czyli jak kończyć Brač...

... chętnie poleniuchuję na Braču z Wami, tym bardziej, że w tym roku nie udało mi się tam dotrzeć.

Jestem pod ogromnym wrażeniem tak skrupulatnego planu podróży Ja też lubię sobie zrobić rozpiskę co i kiedy ale nie co do minuty

ruzica napisał(a):Jestem pod ogromnym wrażeniem tak skrupulatnego planu podróży Ja też lubię sobie zrobić rozpiskę co i kiedy ale nie co do minuty

Oj tam Marta dasz radę.

Ural napisał(a):Główny Księgowy czy nie wszelkie wyliczenia są jak najbardziej wskazane.

Liczby to potęga

dids76 napisał(a):Od ładnych kilku lat wybieram D1 zamiast A1.W Knin też zawsze mam dylemat, wybrać D1 przez Sinij czy D33- skrót "przez wiochy" - D56. Ostatnio częściej wybieram opcje którą jechaliście

Dids, jak będziesz tamtędy ponownie jechał zatrzymaj się na kawę czy jedzonko w tej lokalizacji https://www.google.pl/maps/@44.7728548,15.691159,3a,49.2y,265.42h,83.59t/data=!3m6!1e1!3m4!1s-ohBPvWHs8gC3RV19TiopQ!2e0!7i13312!8i6656. Widoki cudowne.

majeczka napisał(a):... chętnie poleniuchuję na Braču z Wami, tym bardziej, że w tym roku nie udało mi się tam dotrzeć.

Trzymam kciuki, aby udało się za rok

Ural napisał(a):

ruzica napisał(a):Jestem pod ogromnym wrażeniem tak skrupulatnego planu podróży Ja też lubię sobie zrobić rozpiskę co i kiedy ale nie co do minuty

Oj tam Marta dasz radę.

Słuchajcie, z tym co do minuty to nie ma co przesadzać. Zrobiłem sobie w excelu parę formuł chcąc po prostu wiedzieć o której muszę wyjechać, żeby przed promem mieć te 30 powiedzmy minut luzu. Taka rozpiska w dłoni też daje innego rodzaju bonus. Porównujesz czasy i wiesz czy warto się spiąć i zdążysz na wcześniejszy prom...

Odcinek 2 – Od Splitu na nieludzką wyspę

W sumie to chyba najprościej byłoby pisać relację w stylu: Urlop zaczął się tego a tego dnia, tu i tu – z pominięciem całego dojazdu czy opowieści o apartamencie. Nie można jednak założyć, że tylko wyjadacze tu trafiają zatem każdy autor dokłada wszelkich starań, aby potencjalnie nakreślić również dojazd i lokum dla ewentualnych kolejnych osób, które zafascynują się Chorwacją. Takoż i ja czynię.
Prom nie był pusty, ale też nie przesadnie zatłoczony


Ilość samochodów obrazuje możliwą sytuację na górnym pokładzie. Jakiś rozebrany do spodenek i przystrojony złotem syn arabskiej pustyni wraz z opatuloną od stóp po czubki włosów kobietą. Współczułem jej. Jakaś Chorwatka pielęgnująca komórki nowotworowe płuc – dobrze - że siedzieliśmy na zawietrznej. Kilkunastu nie wyróżniających się z tłumu ludzi, my i… 3 młode, bardzo młode pary z Polski. Jedna z młódek trajlowała podniesionym głosem całą podróż!!! Druga miała zapewne konto na Instagramie, zdjęciom bowiem nie było końca. Trzecia miała tych dwóch dość w równie mocnym stopniu jak my. Cóż… Życie…
Po raz pierwszy nie robiłem zdjęć Supetaru z promu i wtedy poczułem, że to mogą być naprawdę leniwe wakacje. A z drugiej strony fajnie. Chłonąłem widoki oczyma, wrzucałem je na dysk pamięci a nie na kartę w aparacie. Plenery stawały się udziałem mojego z naturą obcowania a nie widokami chwytanymi dla potrzeb późniejszej relacji…
Skoro na wyspę dostaliśmy się wiele wcześniej niż zakładał plan szkoda było czasu na zakupy skoro jeszcze tego dnia mogliśmy pluskać się w morzu! A przecież dni po połowie września kończą się o wiele szybciej. Gdy dojechaliśmy pod nasz obiekt (posługuję się zdjęciem wykonanym następnego dnia wcześnie rano)


– mam nadzieję, że moderatorzy nie uznają tego za reklamę, wszak to tylko zdjęcie budynku – właściciel wyszedł zdumiony, że jesteśmy tak szybko.
O samym obiekcie za chwilę.
Tytuł mojej relacji ma niejedno przesłanie. Jednym z nich jest rzeczywiście fraza „jak skończyć brać”… Przestać tylko brać… w 2007 roku gdy jechaliśmy pierwszy raz do Cro osoby wprowadzające nas w ten świat podpowiedziały nam, aby wziąć jakiś gift dla właścicieli. Potem jakoś tak… Tylko braliśmy od Chorwacji. Lokum, słońce, jedzenie, widoki… Tym razem wróciliśmy do dobrego zwyczaju i postanowiliśmy coś również dać. Zawieźliśmy parze właścicieli dobrą polską wódkę i karmelowy likier z solą. Na nas czekał też ichni likier a prezenty pomogły nam po kilku dniach…
Jako, że zdjęć sam dobrych we wnętrzach nie robię posłużę się tu zdjęciami ze strony obiektu.







Cennik oraz obłożenie znajdziecie na ich stronie. Byliśmy sami. Jeszcze 3 tygodnie wcześniej mieli obłożenie na wrzesień, ale gdy korona i w Cro pojawiła się u większej ilości populacji to została tylko nasza rezerwacja.
Do zdjęć dopowiem, że kuchnia wyposażona na full łącznie z rzeczami do obsługi grilla. Herbata, cukier, oleje, kostki do zmywarki, kapsułki do prania, wszystko na te pierwsze kilka dni. My oczywiście zostawiliśmy po sobie również następnym osobom dokupione tego typu rzeczy.
Dwa telewizory, suszarka, dobre Wi-Fi i super klima. I ten taras. Pal licho, że pogled na more jest tylko taki.


Ale taras obecnie ma również możliwość osłonięcia się lnianymi zasłonami od sąsiedztwa i daje ukojenie od słońca wiatru i deszczu. A a propos właścicieli. Pełny kontakt w języku angielskim a jednocześnie nie ma ich tam. Dogląda wszystkiego bardzo kontaktowa i przemiła Maria, Irlandka, która wraz z partnerem Andym 3 lata wcześniej osiedliła się po sąsiedzku. Odbyliśmy kilka ciekawych rozmów a w razie jakichś przypadłości z autem myślę, że można by było skorzystać z pomocy jej męża, który naprawia tam silniki i od skuterów i od łodzi. Ona sama dogląda kotów pomaga właścicielom ale też zajmuje się rękodzielnictwem z muszli, kamyków i szkiełek. Kot, który stał się jej przyjacielem i nas sobie upodobał aczkolwiek do ostatniego dnia ufny był tylko na tyle, aby mi z palców wylizywać pasztet drobiowy.


Podsumowując lokalizację. To ciekawa opcja dla rodziny, która nie musi być w pierwszej linii brzegowej bo kawałek w dół jest. Dla osób, które lubią ciszę i chcą same sobie robić żarełko. Konzum jest 260 m od apartamentu na tej samej wysokości. Auto pod bokiem, miejsca do posiedzenia sporo. A skoro w Postirze jest dużo miejsca parkingowego w centrum za free to podjechać, zjeść, wypić to piwo czy lampkę wina i wrócić autem – przypominam o dozwolonym pół promila – to ja wolę takie miejsce niż codziennie rano być budzonym prze kościelne wieże – to do Izy…
Po szybkim rozpakowaniu maty i plecaki w dłoń i pierwszy spacer. Każdy spacer po tej części miejscowości to widoki podobne do tego


Czas, w jakim tam byliśmy to również ciekawa roślinność



Ale o tym jeszcze będzie, w tamtej chwili poszliśmy sprawdzić jak wygląda Postirskie FKK czyli tu https://www.google.pl/maps/@43.3753573,16.643884,3a,44.6y,96.69h,77.48t/data=!3m6!1e1!3m4!1sAF1QipOoJhUeXQvC_eruj_ae_s3UfD8EuGns7UtXT7Rd!2e10!7i7680!8i3840
To jest plaża znajdująca się dokładnie naprzeciwko miejsca zwanego na GM Fitness Gym
Poniżej plac do „gimnastyki widać po prawej a plażę skalno-półkową po lewej
https://www.google.pl/maps/@43.3755202,16.6436181,3a,75y,133.44h,86.24t/data=!3m6!1e1!3m4!1sAF1QipPqXgLMj4zYnWi7yKdFRpOQXSXOQn8bwfQKrVrT!2e10!7i7680!8i3840
Wykorzystując zejścia pomiędzy domami mieliśmy tam maksymalnie 15 minut na pieszo.
Krótki rekonesans, trochę promieni słońca, szybka kąpiel a potem powrót i dojedzenie podróżnych kanapek i spontaniczna decyzja. To nic, ze zmęczeni… Zaliczyliśmy jeszcze wieczorny spacer po Postirze w takich :”nieludzkich” wręcz okolicznościach









Przyznam, że taka mała liczba ludzi to całkiem miła rzecz, ale tego wieczora mieliśmy już dość. Do zobaczenia zatem w następnym odcinku.

Abakus68 napisał(a):Ale o tym jeszcze będzie, w tamtej chwili poszliśmy sprawdzić jak wygląda Postirskie FKK

Jak byliśmy w Postirze w 2014 roku, to chyba nie było tej tablicy o plaży FKK (co czyni plażę bardziej oficjalną), ale już kawałek za Villą Skaric skałki były opanowane przez nietekstylnych, w strojach były tam tylko pojedyncze jednostki.

Abakus68 napisał(a):Podsumowując lokalizację. To ciekawa opcja dla rodziny, która nie musi być w pierwszej linii brzegowej bo kawałek w dół jest. Dla osób, które lubią ciszę i chcą same sobie robić żarełko. Konzum jest 260 m od apartamentu na tej samej wysokości. Auto pod bokiem, miejsca do posiedzenia sporo. A skoro w Postirze jest dużo miejsca parkingowego w centrum za free to podjechać, zjeść, wypić to piwo czy lampkę wina i wrócić autem – przypominam o dozwolonym pół promila – to ja wolę takie miejsce niż codziennie rano być budzonym prze kościelne wieże – to do Izy…

Uderzyłeś w stół to nożyce się odezwały
Miejscówka super - taka glamour
Ale położenie....wiesz każdy wybiera to co mu najbardziej pasuje.
Dla mnie za wysoko jak na leniwe wakacje, ponieważ codziennie pieszo pokonuję z 5 kilometrów - w tym 2 kilometry pod sporą górkę, więc na urlopie wolę jak jest bardziej płasko. Lubię też być bliżej centrum a z tym zawsze związany jest jakiś dzwon Nie przeszkadza mi to bo zwykle o 6 rano i tak już nie śpię.
Wrzesień 2021 już zaklepany i tym razem zamiast dzwonu będzie mnie pobudzał tupot białych mew

Nefer napisał(a):Jak byliśmy w Postirze w 2014 roku, to chyba nie było tej tablicy o plaży FKK (co czyni plażę bardziej oficjalną), ale już kawałek za Villą Skaric skałki były opanowane przez nietekstylnych, w strojach były tam tylko pojedyncze jednostki.

Ten rok sprzyjał naturystycznym kąpielom słonecznym. Ludzi ubyło a plaż nie.

travel napisał(a):....Ale położenie....wiesz każdy wybiera to co mu najbardziej pasuje.
Dla mnie za wysoko jak na leniwe wakacje, ponieważ codziennie pieszo pokonuję z 5 kilometrów - w tym 2 kilometry pod sporą górkę, więc na urlopie wolę jak jest bardziej płasko. Lubię też być bliżej centrum a z tym zawsze związany jest jakiś dzwon Nie przeszkadza mi to bo zwykle o 6 rano i tak już nie śpię...

Ależ oczywiście. I ja z reguły o porze dzwonienia już gdzieś kicam po okolicy. Mają one jednak w sobie irytującą mnie moc. Ale to zupełnie inna bajka. Trzymam kciuki za Twoje nowe miejsce!!!

Wstyd przyznać, że dopiero teraz zauważyłam Twoją relacje...ale jestem. Chłonę relacje jak "gąbka wodę" bo w tym roku zrezygnowaliśmy z wyjazdu- nie tylko przez koronowirusa... może za rok ( apartman zarezerwowany)
Pisz dalej...jest super
Pozdrawiam

Taki nocny spacer po pięknych uliczkach - marzenie . Ale poranne też będą fajne.

karin74 napisał(a):Wstyd przyznać, że dopiero teraz zauważyłam Twoją relacje...ale jestem. Chłonę relacje jak "gąbka wodę" bo w tym roku zrezygnowaliśmy z wyjazdu- nie tylko przez koronowirusa... może za rok ( apartman zarezerwowany)
Pisz dalej...jest super
Pozdrawiam

Cieszę się, że zaglądnęłaś. Mam nadzieję, że za rok się Tobie uda

pomorzanka zachodnia napisał(a):Taki nocny spacer po pięknych uliczkach - marzenie . Ale poranne też będą fajne.

Za chwilę odcinek poranny

Odcinek 3 – 2020-09-15 – Postira porannie czyli jak uwięziłem żonę.

Przed rozpoczęciem pisania tego odcinka przeczytałem moje stare odcinki, w których ta miejscowość grała pierwsze skrzypce. Pisząc drugi zamieściłem takie oto słowa: „Bo to po raz drugi, rok po roku tylko mała pigułka, cząsteczka czegoś, co być może należy przedreptać z większą uwagą zwróconą na szczegóły. Po prostu dać sobie więcej czasu. Ale aby dojrzeć, czy zrozumieć to trzeba się czasem zatrzymać, nawet jeśli nie przynosi to uśmiechu…”
Nie przyszło mi na myśl wtedy że ja jeszcze kiedykolwiek wrócę do Postiry i że znów, przynajmniej początkowo nie będzie mi do śmiechu. Poprzedni wieczór kończyliśmy spacerem po właściwie bezludziu, cały czas jeszcze napompowani wieściami o wirusie i mimo, że zaczynał się urlop właściwy o uśmiech było trudno…
Obudziłem się normalnie… 4.30 Obok mnie spała jakaś kobieta. W sumie mnie to nie zdziwiło. Rzadko budzę się sam. Może to wina mojej aparycji hm… Linia jej ciała wyglądała smakowicie… Ale wiecie jak to jest z poranną erotyką małżeńską par z dłuższym stażem… Obudzisz, i… Czekaj, łazienka, ząbki, się podmaluję… Przykryłem zatem tą linię, zaparzyłem kawę. Usiadłem po ciemku i piłem stygnący szybko napój. Trafnie rozpoznałem gdzie będzie wschodzić słońce i pomyślałem, że dziś przeprowadzę razwiedkę bojem sam.
Dopiero koło 6.30 zrobiło się na tyle jasno, że zdjęcia zaczęły jakoś wyglądać. Dochodziłem powoli do centrum i zacząłem się przyglądać co dzieje się o tak wczesnej porze w Postirze. Wyglądało podobnie jak pewnego ranka w Sutivanie w 2018. Niby coś się działo


W końcu spożywka działać musi, ale dalej było nadal sennie i pusto



Konoba Bracera, którą mijaliśmy potem kilka razy zwykle była pusta lub siedziało tam kilku lokalsów. Przycupnąłem na dłużej przy tamaryszkach


I wraz z uśpioną jeszcze częścią miejscowości


czekałem na wschód słońca. Obserwowałem go z taką atencją jakbym chciał, żeby stało się miotłą, która jeśli nie zmiecie wirusa to chociaż wymiecie z mojej głowy słabość, jaką wlały w nią poprzednie miesiące. A słońce wschodziło cudnie




Nigdy się wcześniej nie zastanawiałem czego wypatruje z Postiry ta postać


Może ludzi. Tak jak ja w tamtej chwili… Botanicznie miejscowości nie można było niczego zarzucić




Ale przez godzinę spotkałem może 7 osób…






Ale przecież ktoś musiał tym kotom karmę sypnąć



Ktoś musi dbać o turystykę, skoro jest i punkt informacji i jeszcze ktoś pielęgnuje wiedzę o czasach dawnych – tu stary, tradycyjny dom i coraz rzadziej widywany pług konny z nożem rozcinającym glebę dla dobrego „odłożenia” bruzdy…



A może to wszystko jest jak w filmie z Willem Smith’em w I am legend. Może w miejscu nad którym właśnie pojawiało się słońce


Bestie się teraz chowają a tylko jakaś garstka nie zainfekowanych krzątać się będzie po ulicach, którymi stąpać będą jelenie…
Z bijącym coraz mocniej sercem wchodziłem na jedno ze wzgórz ponad miastem bo może to tam w kryptach bestie przeczekują dzień…
Cmentarz…


Kościół,


który wybudowano w XVII wieku a patronką obwołano Matkę Boską od zdrowia miał się dobrze do 1873 kiedy to przemianowano go na Kościół pod wezwaniem św. Ducha. Albo się tamtego roku wiara pochorowała albo jakiś cymbał i męski szowinista ówcześnie dorwał do „ratusza” – przodek jaśnie nam obecnie panujących jakiś czy co?!
W sumie położenie tegoż miejsca jest okrutne. Naprawdę. Zmarli, którzy powinni mieć spokój wielokrotnie pewnie „słyszą” tuptanie nóg turystów, bo widoki stąd na Postirę już wtedy mnie ujęły


a wrócę tam gdy słońce oświetli miasteczko inaczej. To trochę pokręcone gdy człowiek na cmentarzu myśli, ze tu można spróbować zrobić ciekawe zdjęcie


To trochę pokręcone gdy się komuś na ostatnią drogę stawia zegar… Co on niby odmierza?


I nie covid, nie smutek i zamknięcie czy depresję, i nie pandemię nazwę okrutnym. Okrutnym nazwę to…


Rozglądnąłem się dookoła. Potrzebowałem już tego urlopu. Potrzebowałem rozmowy z żoną, słońca, plaży, dobrej książki. Potrzebowałem znaleźć dystans i równowagę. Potrzebowałem być mocny jak te drzewa


Nawodniony jak ta trawa i radosny jak dzieci na placu zabaw bo jestem pewny, że one się tam pojawią


Nie mogłem osuwać się w przygnębienie i starość jak ten mój towarzysz spaceru po kogulach


Kościół?


Nie! Idę w bok. Między domy. Nic co znów wrzuci mnie w dziurę czarnych myśli. Postanowiłem podziwiać!
I speców od jazdy wąskimi uliczkami


I pięknie utrzymane ogródki


I porannych pracusiów


A nade wszystko uśmiechać się do limonek i kwiatów



I do żony…

Hm… Drzwi nadal zamknięte… Jeszcze śpi - pomyślałem?!

- Musiałeś pierdoło zabrać klucze?! – syknęła przez zamknięte żaluzje..
- Przecież klucze od nich wrzuciłem ci przez nie do domu na podłogę – uśmiechnąłem się najpiękniej jak umiałem

Poetycko i nostalgicznie się zrobiło... (no może z wyjątkiem ostatnich paru wersów).

Nefer napisał(a):Poetycko i nostalgicznie się zrobiło... (no może z wyjątkiem ostatnich paru wersów).

Te ostatnie wersy to pewnie tak na oprzytomnienie żeby marzycielsko nie odlecieć.
Świetnie oddany klimat budzącego się miasteczka które leniwie się przeciąga z przymrużonymi jeszcze oczami. Też uwielbiałem razwiedkę bojam w ledwo oświetlonym wschodzącym słońcem Sutivanie. Wrażenia odludne podobne. Żona również wybierała opcję pełnego relaksu z odsypianiem na zapas co bezwzględnie wykorzystywałem zwiedzając okolice z użyciem roweru. Co prawda nie naśladowałem pewnego bacy który posiadał rower i nie wahał się go użyć ale i tak było bajecznie.

Masz świetne pióro.....aż chciałoby się tam być

Abakus68 napisał(a):

A tego kotka chyba już widziałam

Abakus68 napisał(a):

Takiej szerokości mieliśmy podjazd do naszego lokum w Postirze - traumatyczne przeżycie dla mego małża

Abakus68 napisał(a):- Musiałeś pierdoło zabrać klucze?! – syknęła przez zamknięte żaluzje..
- Przecież klucze od nich wrzuciłem ci przez nie do domu na podłogę – uśmiechnąłem się najpiękniej jak umiałem

Ach te poranne małżeńskie czułości

I cmentarz w Postirze..... nic tylko żyć i umierać
Uplasował się bardzo wysoko na mojej liście cmentarzy z widokiem