3 kwadranse nad chorwackim Jadranem: 16-dniowy road trip

empire13 napisał(a):Info dla nielubiących zamków - to nie ostatni zamek na tym tripie.

Ja lubię, ale dla mnie widok na zamek i widok z zamku na otoczenie jest fajny. W środku to są one "takie same"
Ale widoki na zamki na skale, zawsze są fajne

Spóźniony melduję się w Twojej relacji , to co do tej pory w niej zobaczyłem to miód na moje oczy
Czekam na więcej


Pozdrawiam
Piotr

piekara114 napisał(a):Jaki malutki ten dziedziniec.
Przypomina mi dziedziniec cypryjskiego Monastyru - Klasztoru Kykkos: wąski, długi, z arkadami i ze studnią

Ano malutki. Przestrzeń była mocno ograniczona, bo mury wzniesiono tuż nad urwiskami. Na szczęście, gdy akurat nikt nie oblegał twierdzy, niżej znajdowało się sporo dodatkowego miejsca.
A ten klasztor ciekawy?

majkik75 napisał(a):

empire13 napisał(a):Info dla nielubiących zamków - to nie ostatni zamek na tym tripie.

Ja lubię, ale dla mnie widok na zamek i widok z zamku na otoczenie jest fajny. W środku to są one "takie same"
Ale widoki na zamki na skale, zawsze są fajne

To kolejny też powinien Ci się spodobać

piotrf napisał(a):Spóźniony melduję się w Twojej relacji ,

Dopiero drugi dzień

to co do tej pory w niej zobaczyłem to miód na moje oczy

Cieszy mnie to

empire13 napisał(a):

piekara114 napisał(a):Jaki malutki ten dziedziniec.
Przypomina mi dziedziniec cypryjskiego Monastyru - Klasztoru Kykkos: wąski, długi, z arkadami i ze studnią

Ano malutki. Przestrzeń była mocno ograniczona, bo mury wzniesiono tuż nad urwiskami. Na szczęście, gdy akurat nikt nie oblegał twierdzy, niżej znajdowało się sporo dodatkowego miejsca.
A ten klasztor ciekawy?

Dla mnie ciekawy, ale wiadomo, każdy lubi co innego.... Możesz w mojej relacji zajrzeć do środka: w-pogoni-za-flamingami-t51788-315.html#p1841128

piekara114 napisał(a):

empire13 napisał(a):

piekara114 napisał(a):Jaki malutki ten dziedziniec.
Przypomina mi dziedziniec cypryjskiego Monastyru - Klasztoru Kykkos: wąski, długi, z arkadami i ze studnią

Ano malutki. Przestrzeń była mocno ograniczona, bo mury wzniesiono tuż nad urwiskami. Na szczęście, gdy akurat nikt nie oblegał twierdzy, niżej znajdowało się sporo dodatkowego miejsca.
A ten klasztor ciekawy?

Dla mnie ciekawy, ale wiadomo, każdy lubi co innego.... Możesz w mojej relacji zajrzeć do środka: w-pogoni-za-flamingami-t51788-315.html#p1841128

Dzięki. Poczytam

Około 11:30 wsiadamy w auto i jedziemy dalej. Czas na ostatnie zwiedzanie w tym kraju. Przed 14:00 dojeżdżamy do naszego celu, który znajduje się w niewielkiej miejscowości Launsdorf. Tak, to kolejny zamek - Hochosterwitz. Ten również wygląda niesamowicie z zewnątrz. Chyba taki urok okolicznych zamków.
I tym razem zacznę od dwóch zdjęć z Google Maps.


A teraz moje zdjęcia.


Za burg-hochosterwitz.com.
„Zamek Hochosterwitz został zbudowany na wapiennej skale, która wznosi się 150 m nad doliną i pozwala zwiedzającym podziwiać spektakularny widok na okoliczne góry, wzgórza i okolicę.
Zamek został po raz pierwszy wspomniany w 860 roku. Był schronieniem dla miejscowej ludności podczas najazdu tureckiego w XI i XII wieku. Po śmierci Hansa Schenka von Osterwitz, ostatniego właściciela pierwotnego zastawu, zamek powrócił do króla Fryderyka III.
W dowód wdzięczności za wsparcie wojsk cesarskich podczas wojen z Turkami, w 1541 roku zamek Hochosterwitz został oddany w zastaw Christophowi Khevenhüllerowi von Aichelberg przez cesarza Ferdynanda I. Christoph Khevenhüller rozpoczął przebudowę zamku według planów jednego z największych architektów wojskowych tamtych czasów: Domenico dell'Aglio.
Najstarszy syn Christopha Khevenhüllera, Johann, odziedziczył zamek, ale ze względu na obowiązki dyplomatyczne przekazał go swojemu kuzynowi Georgowi Khevenhüllerowi. Georg Khevenhüller, jako namiestnik Karyntii, kupił zamek Hochosterwitz od arcyksięcia Karla von Innerösterreich 18 marca 1571 roku.
Georg Khevenhüller rozbudował zabudowania do ich obecnych rozmiarów, wykorzystując własne środki. Na dziedzińcu zamkowym marmurowa tablica pamiątkowa z 1576 roku głosi, że Georg Khevenhüller „odbudował ten zamek własnymi środkami. Jako że był jego domem, otoczył go murami i wyposażył w bastiony oraz arsenał”.
Miłość i troska Georga o zamek trwały przez całe jego życie. Marmurowa tablica przypomina również jego potomkom i następcom, „aby dbali o zamek jako o trwałą pamiątkę przeszłości i przestrogę na zawsze”.
Od tego czasu Zamek Hochosterwitz pozostaje własnością tej samej rodziny, i to przez pokolenia.”
Również na ten zamek można się dostać windą. W tym wypadku jest dodatkowo płatna – 12 euro za osobę.


My wybieramy trasę pieszą. Tylko w ten sposób można podziwiać bramy. A jest ich sporo. Najpierw jednak udajemy się do kasy. Bilet normalny kosztuje 18 euro. Jest też dostępny bezpłatny audioprzewodnik na smartfony.
No to idziemy w górę 620-metrową drogą. Przed sobą mamy 14 bram. Każda ma swoją nazwę.
Za burg-hochosterwitz.com.
„Czternaście bram strzegących drogi zamkowej to wizytówka Hochosterwitz. Ich niezwykle przemyślana i technicznie solidna konstrukcja sprawiała, że zamek był praktycznie nie do zdobycia, ponieważ wróg musiał zdobywać go brama po bramie, narażony na ataki ze wszystkich stron. O starannym planowaniu świadczy na przykład rozmieszczenie palenisk, niezbędnych w tamtych czasach do strzelania z armat i innej broni palnej. Włoskie rozporządzenie z 1611 roku stanowi: „Ponieważ rozpalanie ognia stalą, krzesiwem lub hubką i siarką jest często niemożliwe dla żołnierzy na otwartej przestrzeni, przy każdej bramie i bastionie należy zapewnić paleniska z węglem!”. Zalecono również, aby w wartowniach zawsze paliły się dwa lonty. W Hochosterwitz przepisy w tym zakresie były następujące: Palenisko w drugiej bramie wystarczało również dla pierwszej i trzeciej. Czwarta brama miała swoje palenisko w sąsiedniej wieży strażniczej. Piąta brama również miała jedno. Palenisko w narożniku bastionu, którego już nie było przy szóstej bramie, służyło tej i siódmej bramie. Palenisko w wieży strażniczej zapewniało ogień dla ósmej i dziewiątej bramy, podczas gdy bramy 10, 11, 12 i 14 mogły być łatwo zasilane przez dwa paleniska przy bramie 13. Nie trzeba chyba wspominać, że paleniska te służyły również innym potrzebom garnizonu. Tak jak podtrzymywanie ognia było niezbędne do obrony, tak samo było z zaopatrzeniem w wodę, w zakresie niezbędnym do zapobiegania skutkom rozprzestrzeniania się ognia i zapewnienia ochrony przed przypadkowymi pożarami w obrębie fortyfikacji. Bramy i wieże strażnicze były wyposażone w zbiorniki na wodę przeznaczone do tego celu, z których trzy zachowały się w oryginalnym stanie na dużym dziedzińcu zamkowym.”


Po drodze mijamy kościół.
Za burg-hochosterwitz.com.
„Kościół, po raz pierwszy udokumentowany w 926 roku n.e., został całkowicie przebudowany w okresie reformacji i datowany na 1586 rok.”
„Na zachód od bastionu znajduje się niewielka brama z mostem, prowadząca do otoczonej murem ścieżki, z kolejną małą bramą, która pełni funkcję wyjścia. Dalsza stroma ścieżka (zwana „Ścieżką Głupców”) nie jest dostępna dla zwiedzających.”


Po minięciu czternastej bramy dochodzimy do dziedzińca. Tu, poza restauracją i WC, znajduje się sala wystawowa.
Zdjęć za dużo nie mam. Kilka zrobiłem, ale chyba był zakaz robienia zdjęć na sali wystawowej. Przestaję po komunikacie na ten temat. Na swoją obronę mogę napisać, że nigdzie nie widziałem informacji o zakazie.


Zamek robi wrażenie z zewnątrz, ale u góry już jest trochę skromniej. Czujemy lekkie rozczarowanie. Ale i tak uważam, że dla widoków warto.
O 16:00 wsiadamy w auto i odjeżdżamy. Kierunek Słowenia.

Z całą pewnością warto , bo to kawał historii , również obronności , bardzo malownicze miejsce i jak się okazuje świetne miejsce na przerwę w podróży


Pozdrawiam
Piotr

piotrf napisał(a):Z całą pewnością warto , bo to kawał historii , również obronności , bardzo malownicze miejsce i jak się okazuje świetne miejsce na przerwę w podróży


Pozdrawiam
Piotr

No właśnie. Czas lecieć dalej

Pierwotny plan zakładał zwiedzanie Mariboru. Jednak w tamtej części Słowenii nie znam zbyt wielu miejsc wartych odwiedzenia, więc zmieniam plany. Wjedziemy do Słowenii od jej północno‑zachodniej strony. Najszybsza trasa do kolejnego punktu prowadzi autostradą A11 przez płatny Tunel Karawanki. Zamiast jednak pędzić autostradą, ja wybieram drogę z charakterem przez starą przełęcz Wurzenpass. Silnik bierze na klatę trudy jazdy serpentynami pod strome wzniesienia (nachylenie 18%), a zakręty robią się coraz ciaśniejsze. Jazda wymagająca sporej uwagi, ale dająca sporo frajdy. W końcu mijamy przejście graniczne.
Słowenia wita nas swoim pięknym obliczem. Zjeżdżamy z przełęczy drogą 201. Spadek jest konkretny, a widoki wspaniałe. Strome ściany Alp Julijskich rosną wokół nas i przytłaczają swoim rozmiarem. Żałuję, że nie zatrzymałem się na chwilę, aby dłużej zawiesić na nich oko (i nie pstryknąć kilku zdjęć).
Przed 17:30 parkujemy blisko polecanego tutaj m.in. przez Maslinkę i te kiero wodospadu Peričnik.

Źródło: kranjska-gora.si:
„Wodospad Peričnik to jeden z najsłynniejszych wodospadów w sercu Parku Narodowego Triglav , spływający do uformowanej przez lodowiec Doliny Vrata. Malowniczy i wspaniały wodospad Peričnik jest popularnym punktem wycieczek w alpejskiej Dolinie Vrata . Jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli regionu i jest chroniony jako zabytek przyrody. W przeszłości planowano wykorzystać energię jego wód do wytwarzania energii elektrycznej, ale zrezygnowano z tych planów ze względu na przepisy dotyczące ochrony przyrody.
Ciekawostką wodospadu Peričnik jest jego zmienna ścieżka – zmieniał on kierunek kilkakrotnie, „przecinając” ścianę skalną. Do dziś można to zaobserwować w postaci rowków, które woda utworzyła w ścianie zlepieńca. W przeszłości kanał nad dolnym Peričnikiem był zablokowany, przez co woda chwilowo płynęła w postaci dwuniciowego wodospadu . Peričnik jest pod pewnymi względami szczególnym obiektem światowego dziedzictwa: niewiele wodospadów można przejść pod nimi, dlatego trzeba iść za wodospadem. Jeśli chcesz przejść za lub pod wodospadem na drugą stronę, zachowaj szczególną ostrożność, ponieważ ścieżka jest mokra i śliska.
Mówiąc o wodospadzie Peričnik, mamy na myśli dwa wodospady : górny o wysokości 16 m i dolny o wysokości 52 m. Dolny Peričnik jest uważany za jeden z najwyższych wodospadów w Słowenii. Ten wspaniały wodospad zachwyci Cię deszczową wodą i mgiełką.
Polecamy odwiedzić wodospad Peričnik wiosną, kiedy prezentuje się najpiękniej, gdyż topniejący zimowy śnieg sprawia, że woda staje się jeszcze bardziej wodnista, co zwiększa siłę kaskady.
Wodospad Peričnik znajduje się w dolinie Vrata. Oznakowany szlak prowadzi do wodospadu Peričnik od Słoweńskiego Muzeum Alpejskiego w Mojstranie. Polecamy dotrzeć tam pieszo lub rowerem. W sezonie letnim do doliny Vrata kursuje bezpłatny autobus, który dowiezie Państwa aż do schroniska Peričnik. W pobliżu znajduje się tablica z informacjami o wodospadzie Peričnik. Stamtąd do dolnego wodospadu Peričnik jest zaledwie dziesięć minut spacerem.”

No właśnie, są dwa wodospady – górny i dolny. My jesteśmy przy dolnym. Podczas zwiedzania nie wiedziałem nawet o górnym. Zresztą niestety nie mielibyśmy na niego czasu. Ciekawi mnie, czy ktoś z forumowiczów był na górnym.

empire13 napisał(a):(...) ja wybieram drogę z charakterem przez starą przełęcz Wurzenpass. Silnik bierze na klatę trudy jazdy serpentynami pod strome wzniesienia (nachylenie 18%), a zakręty robią się coraz ciaśniejsze. Jazda wymagająca sporej uwagi, ale dająca sporo frajdy.

Przed 17:30 parkujemy blisko polecanego tutaj m.in. przez Maslinkę i te kiero wodospadu Peričnik.

Czyli dokładnie tak jak ja w tym roku w lipcu Droga super
No ja też polecałem ten wodospad Widzę znajome kadry
No i faktycznie, ja też byłem tylko przy dolnym, o tym górnym też nie wiedziałem Nawet za bardzo na mapach nie jest zaznaczony ...

majkik75 napisał(a):No ja też polecałem ten wodospad

Wiem. Ale jak byłem tam w maju, to jeszcze nie wiedziałem

empire13 napisał(a):

majkik75 napisał(a):No ja też polecałem ten wodospad

Wiem. Ale jak byłem tam w maju, to jeszcze nie wiedziałem

No fakt, w maju to ja tylko miałem w swoich planach

Miałem kiedyś w planach zamek Hochosterwitz i Hohenwerfen (koło Bischofshofen, podobny i też z kolejką), ale zabrakło czasu i na jeden, i na drugi. Z tego, co widzę, trochę szkoda i trzeba będzie któryś z nich odwiedzić. Chyba największe wrażenie robią z dołu.


A Wurzenpass rzeczywiście potrafi dać w kość! Pojechałem tamtędy raz - lata temu, tylko w odwrotną stronę - z Planicy do domu. O mało nie spaliłem hamulców na tym 18% zjeździe! Od tamtej pory wolę objeżdżać przez Tarvisio

marekkowalak napisał(a):Miałem kiedyś w planach zamek Hochosterwitz i Hohenwerfen (koło Bischofshofen, podobny i też z kolejką), ale zabrakło czasu i na jeden, i na drugi. Z tego, co widzę, trochę szkoda i trzeba będzie któryś z nich odwiedzić.

Hohenwerfen też fajny. Zapisuję na kiedyś
Czasu niestety często brakuje na ładne miejsca. Zwłaszcza w sezonie wysokim. Dlatego ja sobie takie miejsca zostawiam na wiosnę i jesień

Chyba największe wrażenie robią z dołu.

Najczęściej. Czasem też z góry. Tylko do tego przydałby się dron

A Wurzenpass rzeczywiście potrafi dać w kość! Pojechałem tamtędy raz - lata temu, tylko w odwrotną stronę - z Planicy do domu. O mało nie spaliłem hamulców na tym 18% zjeździe! Od tamtej pory wolę objeżdżać przez Tarvisio

W Tarvisio mnie jeszcze nie było. Może kiedyś