3 kwadranse nad chorwackim Jadranem: 16-dniowy road trip

Postojna Jama Jeszcze nie byłem, ale czeka, czeka ... Musi kiedyś być Zdjęcia można było normalnie robić?

Predjamski Grad - no oczywiście, że słyszałem i znam, ale też jeszcze nie było okazji ... To jest fakt, że ten zamek wygląda inaczej od większości Mam trochę skojarzenie z Blagaj

No i jeszcze Jaskinie Szkocjańskie Też czekają na liście ... Ale może spojleruję?

empire13 napisał(a):

Ta mini-rzeźba kojarzy mi się z figurkami z Myken

Jezioro Bled i okolicę (pod lekki trekking) miałam wstępnie zaplanowaną na wrześniowy urlop. Podobnie jak jaskinię (robi wrażnie na zdjęciach, na żywo musi być rewelacja). Ale ceny noclegów były dla mnie nie do zaakceptowania.

empire13 napisał(a):

Większą uwagę przykuła u mnie ta kolumna niż Brylant

empire13 napisał(a):Predjama zrobiła na mnie ogromne wrażenie. To nie jest kolejny zamek, który po pięciu minutach zlewa się z innymi. Tutaj wszystko jest inne: sposób, w jaki budowla wrasta w skałę, to uczucie, że za ścianami zaczyna się prawdziwa jaskinia, historia Erazma, te schody wykute w kamieniu czy poddasze ze zbrojami. Nawet zwykły spacer pod górkę do wejścia ma swój urok. To miejsce ma w sobie coś surowego, prawdziwego i jednocześnie kompletnie niecodziennego. Ma się uczucie, że ludzie naprawdę tu żyli, bronili się, chowali, kombinowali jak przetrwać. I że ta skała była ich sprzymierzeńcem. Wyszliśmy zachwyceni.

Zachęciłeś mnie. W planie miałam tylko podejście pod zamek, ale teraz wrzucam na listę wejść (kiedyś)

majkik75 napisał(a):Postojna Jama Jeszcze nie byłem, ale czeka, czeka

Naprawdę warto. Robi mega wrażenie.

Zdjęcia można było normalnie robić?

Bez problemu. Jedyna informacja na stronie i pewnie na terenie jaskiń (tego nie pamiętam), to że nie wolno używać lampy błyskowej i statywu.

Predjamski Grad - no oczywiście, że słyszałem i znam, ale też jeszcze nie było okazji ... To jest fakt, że ten zamek wygląda inaczej od większości

Zgadza się. i w środku jest coś więcej niż kamieni kupa

Mam trochę skojarzenie z Blagaj

Że z tym? Ja tam podobieństw nie widzę, ale nie znałem. Fajny, więc zapisuję. Dzięki

No i jeszcze Jaskinie Szkocjańskie Też czekają na liście ... Ale może spojleruję?

empire13 napisał(a):

majkik75 napisał(a):Mam trochę skojarzenie z Blagaj

Że z tym? Ja tam podobieństw nie widzę, ale nie znałem. Fajny, więc zapisuję.

. Raczej chodziło o dom Drewiszów - budynek w skale https://maps.app.goo.gl/APxEaB8p8KRWkDn9A

piekara114 napisał(a):

empire13 napisał(a):

Ta mini-rzeźba kojarzy mi się z figurkami z Myken

Ciekawe skojarzenie. Pewnie bardziej przypadek niż inspiracja

piekara114 napisał(a):Jezioro Bled i okolicę (pod lekki trekking) miałam wstępnie zaplanowaną na wrześniowy urlop. Podobnie jak jaskinię (robi wrażnie na zdjęciach, na żywo musi być rewelacja). Ale ceny noclegów były dla mnie nie do zaakceptowania.

A gdzie szukałaś noclegów? W naszym przypadku nocleg w Portoroz był ciut poniżej naszej średniej.

piekara114 napisał(a):

empire13 napisał(a):

Większą uwagę przykuła u mnie ta kolumna niż Brylant

A mówią, że to małe jest piękne

piekara114 napisał(a):

empire13 napisał(a):Predjama zrobiła na mnie ogromne wrażenie. To nie jest kolejny zamek, który po pięciu minutach zlewa się z innymi. Tutaj wszystko jest inne: sposób, w jaki budowla wrasta w skałę, to uczucie, że za ścianami zaczyna się prawdziwa jaskinia, historia Erazma, te schody wykute w kamieniu czy poddasze ze zbrojami. Nawet zwykły spacer pod górkę do wejścia ma swój urok. To miejsce ma w sobie coś surowego, prawdziwego i jednocześnie kompletnie niecodziennego. Ma się uczucie, że ludzie naprawdę tu żyli, bronili się, chowali, kombinowali jak przetrwać. I że ta skała była ich sprzymierzeńcem. Wyszliśmy zachwyceni.

Zachęciłeś mnie. W planie miałam tylko podejście pod zamek, ale teraz wrzucam na listę wejść (kiedyś)

Cieszy mnie to

empire13 napisał(a):

Mam trochę skojarzenie z Blagaj

Że z tym? Ja tam podobieństw nie widzę, ale nie znałem. Fajny, więc zapisuję. Dzięki

Raczej, że z tym https://maps.app.goo.gl/RzvKUJJ2cCbV4BJE9

Ale też fajne znalazłeś, zapamiętam

PS. Czyli czekam na kolejne jaskinie

piekara114 napisał(a):

empire13 napisał(a):

majkik75 napisał(a):Mam trochę skojarzenie z Blagaj

Że z tym? Ja tam podobieństw nie widzę, ale nie znałem. Fajny, więc zapisuję.

. Raczej chodziło o dom Drewiszów - budynek w skale https://maps.app.goo.gl/APxEaB8p8KRWkDn9A

majkik75 napisał(a):

empire13 napisał(a):

Mam trochę skojarzenie z Blagaj

Że z tym? Ja tam podobieństw nie widzę, ale nie znałem. Fajny, więc zapisuję. Dzięki

Raczej, że z tym https://maps.app.goo.gl/RzvKUJJ2cCbV4BJE9

Ale też fajne znalazłeś, zapamiętam

Słusznie. Ten punkt już miałem na swojej liście. Trzeba zaplanować jakiś trip po BiH

piekara114 napisał(a):miałam wstępnie zaplanowaną na wrześniowy urlop. Podobnie jak jaskinię

piekara114 napisał(a):Zachęciłeś mnie. W planie miałam tylko podejście pod zamek, ale teraz wrzucam na listę wejść (kiedyś)

I jeszcze jedno. Jak cię interesuje Jaskinia Postojna i Zamek Predjama to bardziej się opłaca wykupić bilet łączony.

Ceny standardowe teraz:
Jaskinia Postojna - 34,90 euro
Zamek Predjama - 24,00 euro
Dwa doświadczenia - 49,90 euro - 9 euro w kieszeni warto mieć

Wieczorem mamy w planie wizytę w mieście Piran. Było to pierwsze miasto na mojej liście z 2023 i z 2025. Niestety nie udało się znaleźć sensownego noclegu z parkingiem blisko starego miasta. Na szczęście z Portorož jest dość blisko – coś koło 6 minut. Z samego parkingu na stare miasto pieszo jakieś 10 minut.
Nie mieliśmy konkretnych planów na wieczór, tylko spacer, kolacja i przy okazji mury miejskie. Koszt biletu to 3 euro.

Mury Piranu mają długą historię - pierwsze powstały już w VII wieku, kiedy niewielka osada na szczycie półwyspu otoczyła się czterema bramami. Później, za czasów Wenecji, miasto zaczęło rosnąć w stronę zatoki, więc dobudowano drugi pas murów, który chronił nową część z portem.
Ostatnia rozbudowa nastąpiła w XV–XVI wieku, gdy pojawiło się zagrożenie tureckie. To właśnie te mury, biegnące po zboczu wzgórza Mongron, oglądamy dziś - najbardziej efektowny i najlepiej zachowany fragment całego systemu.
Do naszych czasów przetrwało ponad 300 metrów murów, 13 wież i 7 dawnych bram.


Po wejściu na mury możemy podziwiać Piran z góry w złotej godzinie. Słońce zmierza ku morzu, ulice powoli ciemnieją, a kościół św. Jerzego wygląda majestatycznie. Morze po obu stronach półwyspu łapie ostatnie światło i tworzy świetny kadr. To jest dokładnie ten moment, dla którego warto wejść na mury - zdjęcia same się robią. Ciekawi mnie, jak Piran wyglądałby z murów o świcie albo w południe.


Po sesji zdjęciowej idziemy do centrum. Oczywiście robimy to tak, jak to mamy w zwyczaju – podobnie jak w Chorwacji, gdzie tamtejsze miasteczka nadają się do tego idealnie, tak i tutaj po prostu włóczymy się uliczkami. Czasem pstrykamy zdjęcia.


Jednak nasz organizm domaga się w końcu porządnego obiadu. W pinezkach mam zapisaną jedną restaurację - Sarajevo '84. Wielu forumowiczów polecało jedzenie w tej restauracji, choć nie pamiętam czy częściej tutaj czy w Koper.
Zamawiamy do jedzenia Plate Sarajevo 84. Nawet dla dwóch osób za dużo. Jak kogoś interesuje menu to proszę. Miejsce godne polecenia. Jedyny minus – only cash.
Wychodzimy najedzeni. Niestety jest już ciemno, więc wiele już nie pooglądamy. Ale jeszcze chwilę włóczymy się po mieście, cykamy fotki…


.. i idziemy na parking. Jest godzina 22:00. Płacę za parking znów 6 euro - trzy razy po 6, wyszło 666 i jedziemy spać.

Tego dnia przejechaliśmy około 222km.

Dzień 4 – 04/05/2026

Wstajemy rano, jemy śniadanie i mała zmiana, a nawet dwie. Tym razem już rano szukamy kolejnego noclegu. Wiemy, że to nasz ostatni dzień w Słowenii. Wiemy, że kolejną noc spędzimy w Chorwacji. Chcemy odwiedzić Istrię – miejsce, gdzie 10 lat temu pierwszy raz odwiedziliśmy ten wspaniały kraj. Zależało mi, aby nocleg był w Rovinj – dla mnie to jedno z najpiękniejszych chorwackich miast. Oczywiście Rovinj pojawiał się już w moich wcześniejszych planach na objazdówki. I druga zmiana – szukamy noclegu na dwie noce. Półwysep jest duży, a miejsc do odwiedzenia mamy sporo. O 7:40 mamy zaklepany nocleg (już bez śniadania, co w apartamentach Chorwacji jest standardem) w Apartments Eva.
O 8:45 jedziemy dalej. Tym razem jedziemy 45 km na północny wschód. Czyli wiadomo gdzie.
Gdy się zastanawiałem, którą jaskinię wybrać (bo przecież wystarczy jedna), to znalazłem porównanie, że Jaskinia Postojna to "Podziemny Disneyland" - ogromna, komercyjna i bardzo nastawiona na wygodę turysty a Jaskinie Szkocjańskie to Kopalnia Morii z "Władcy Pierścieni" - dzikie, surowe i monumentalne miejsce. Bez pociągów i kolorowych świateł.
Jednak Jaskinie Szkocjańskie mają coś, co sprawia, że nie powinno ich się skreślać.
Jaskinie Škocjan to pierwszy słoweński obiekt przyrodniczy wpisany na UNESCO (1986). Cały system ma ok. 6,2 km długości i został ukształtowany przez rzekę Rekę. Rzeka znika pod ziemią na końcu potężnego wąwozu, a następnie płynie przez podziemny kanion o długości 2,6 km, szerokości dochodzącej do 60 metrów i ścianach sięgających 146 metrów.
Trasa turystyczna (podstawowy wariant) ma ok. 3 km i momentami wygląda jak scenografia do filmu fantasy. Najmocniejszy punkt to Hala Martela – gigantyczna komora o kubaturze 2,2 mln m3. Nad podziemnym korytarzem rzeki wisi Most Kościelny, zawieszony 47 metrów nad rzeką. Wzdłuż ścian widać pozostałości dawnych, ręcznie wykutych ścieżek – ich łączna długość sięgała aż 12 km.
Okolica ma też ciekawą historię. W otchłani Mušja jama starożytni pielgrzymi składali ofiary dla bóstw podziemi – przyjeżdżali tu nawet z terenów dzisiejszej Grecji i Włoch. Pierwsza księga gości jaskini została otwarta już 1 stycznia 1819 roku, więc turystyka w Škocjanie ma naprawdę długą tradycję.
Park Regionalny Jaskiń Škocjan to również unikalny mikroklimat: obok siebie rosną tu rośliny alpejskie i śródziemnomorskie. To także dom dla odmieńca jaskiniowego (Proteus anguinus). W 1999 roku miejsce wpisano na Listę Ramsarską jako pierwsze podziemne mokradła na świecie.
Poniżej plan i przekrój podłużny jaskini.


Czas na zwiedzanie. Parkujemy około 9:30. Tutaj parking jest bezpłatny – miło. Następnie kupujemy bilety (bilet normalny kosztuje 22 euro) i musimy chwilę poczekać. Mamy wejście na 10:00. Po krótkiej chwili kierujemy się do wejścia do jaskini. To kawałek drogi, idziemy kilka, może kilkanaście minut. Po dojściu do celu przewodnik dzieli nas na grupy językowe (angielski i słoweński), a następnie opowiada o jaskini i przedstawia zasady zwiedzania. Teraz idzie z nami kilku przewodników, ruszamy w głąb podziemi.
Wybaczcie jakość zdjęć. Ta jaskinia jest mroczna, bo światła tu niewiele, a zdjęcia robione bez flesza.
Najpierw spacerujemy Cichą Jamą (Tiha Jama). Jeśli miałbym porównywać tę jaskinię do Jaskini Postojnej na podstawie pierwszego odcinka, to zalecałbym wizytę najpierw tutaj. Po zwiedzeniu Postojnej ten fragment wydaje się na razie mało spektakularny.


Na szczęście im dalej w las, czy tam w stalagnaty, tym wrażenia lepsze.
Zaczyna się Szemrząca Jaskinia (Šumeča jama). Nacieki stopniowo ustępują, pojawia się więcej surowej skały, zaczyna być głośniej, słychać rzekę Reka, korytarz robi się wyższy, bardziej przepaścisty.


Czas na efekt wow – ogromna przestrzeń w głównym podziemnym kanionie (Hankejev kanal), ściany idą w górę na około 100 metrów, rzeka płynie, a my idziemy po trasie wykutej w ścianie. Przed nami Most Kościelny (Cerkvenikov most) – wąski zawieszony 47 m nad rzeką. Dla wielu najmocniejszy punkt trasy.


Po przejściu mostu idziemy dalej. A ja robię kolejne zdjęcia Szemrzącej Jaskini.


I mostu z drugiej strony.


Jest też stara trasa. Podobno jest to historyczny, dawny szlak turystyczny wykuty bezpośrednio w pionowej ścianie.


Hala Martela (Martelova dvorana) to największa komora, ale chyba najmniej fotogeniczna część (albo mój sprzęt w tych warunkach nie dał rady). To miejsce robi wrażenie nie tyle detalem, co skalą – człowiek czuje się tu jak mrówka w katedrze z kamienia.


I tu się kończy zwiedzanie jaskini. Przewodnik nas żegna i informuje, że mamy 3 trasy do wyboru. Z uwagi na plany, wybieramy najkrótszą. Idziemy przez Velika dolina – ogromne zapadlisko z widokiem na wąwóz rzeki Reka.


Robimy przerwę na kawę i ciasto w Ambrožič Restaurant, która znajduje się obok kasy biletowej. Tam sympatyczna kelnerka zachwyca się moją koszulką i wyznaje, że też jest fanką Slayera.

W ramach zakupionego biletu zwiedzamy jeszcze mini muzeum obok i idziemy do punktu widokowego. Z punktu widokowego widać całą Velika dolina – ogromne zapadlisko z pionowymi ścianami, wejście do jaskini i rzekę Rekę znikającą w podziemiach. Światło, skały i zieleń tworzą tu niesamowity kontrast po wyjściu z mroku jaskini.


Przed 13:00 wsiadamy do auta i jedziemy dalej.

Czyli są Jaskinie Szkocjańskie Super Już prawie w tym roku były, ale jednak się nie udało ...
Ale na pewno kiedyś będę chciał tam zajrzeć

PS. Z ciekawości, dlaczego zasłaniasz ludziom twarze?

majkik75 napisał(a):Czyli są Jaskinie Szkocjańskie Super

Jednak tak

majkik75 napisał(a):Już prawie w tym roku były, ale jednak się nie udało ...
Ale na pewno kiedyś będę chciał tam zajrzeć

Warto. Zdjęcia tego niestety nie oddają. Może na YT będzie lepie.

majkik75 napisał(a):PS. Z ciekawości, dlaczego zasłaniasz ludziom twarze?

A tak jakoś żeby się nikt na mnie nie obraził za publikację wizerunku

empire13 napisał(a):

majkik75 napisał(a):PS. Z ciekawości, dlaczego zasłaniasz ludziom twarze?

A tak jakoś żeby się nikt na mnie nie obraził za publikację wizerunku

Super, że zamazujesz. Jeśli się da rozpoznać to powinna być zamazana.

A jaskinia rewelacyjna. Mam takie wrażenie z wizyt w jaskiniach, że zwykle te największe komory są najmniej efektowne pod kątem "kamiennych zdobień", ściany, sufit są puste, a wrażenie robi wyłącznie efekt wielkości.

Widzę, że się zmieniło i można robić zdjęcia w Skocjanskiej