Paris, Paris

piekara114 napisał(a):

megidh napisał(a):Ale my skręciliśmy w prawo i po kilku minutach doszliśmy do stacji metra Lamarck - Caulaincourt.

Nie wiedziałam o tej stacji metra. Po opisie dużo sobie wyobrażałam, a chyba rzeczywistość do tych wyobrażeń nie dorosła.... Takie mam wrażenie po fotkach....

Ale ja fotek ze stacji Lamarck - Caulaincourt nie pokazałam. Chyba że oglądałaś w necie. Ta stacja była oddalona tylko kilka minut od naszej kwatery, więc z niej korzystaliśmy, ale niczym specjalnym się nie wyróżniała.

piekara114 napisał(a):Ja jestem team zwolenników wieży...

piekara114 napisał(a):

megidh napisał(a):Drugie dzieło to „Consigne à vie” (Schowek na bagaż na całe życie) stoi na dziedzińcu Cour de Rome.

Ten pomnik skojarzył mi się z wystawą w Oświęcimiu...

W Oświęcimiu nie byłam, więc nie mam takich skojarzeń.

Kapitańska Baba napisał(a):Katedra - co tu dużo mówić, piękna

No nie da się ukryć.

Kapitańska Baba napisał(a):Rejs suuuuper!!! Rzeczywiście ludzi na nim ogrom ale za to jak fajnie popatrzeć z wody na miasto

Na naszym statku to był luz, ale te płynące spod wieży Eiffla faktycznie były pełne turystów.

wiola2012 napisał(a):Dzieła Armana są świetne. I zegary, i walizki.

Są fajne i dobrze, że je zobaczyliśmy, chociaż było to tylko przy okazji wyjścia w tym miejscu z metra. Specjalnie to chyba bym do nich nie szła.

wiola2012 napisał(a):Podzielam Twoją opinie, że szklany podest pod kopułą jest jakby to powiedzieć „ ni przypiął ni przyłatał” . Może inaczej myślą ci, którzy na nim stali.

Może masz rację. Gdybym miała możliwość wejść na ten podest i popatrzeć stamtąd na kopułę, to miałabym inne zdanie. Trzeba by się przekonać. Może podczas następnym wizyty w Paryżu.

wiola2012 napisał(a):Piękna ta kopuła.

Totalnie niesamowita .

wiola2012 napisał(a):A co do wieży … może zmienię zdanie jak na nią wjadę kiedyś .

I tego Ci życzę.

.
Po wyjściu z Galerii Lafayette udajemy się w stronę Opery Garnier.



Stojąc już pod Operą Garnier spoglądam jeszcze na budynek Galerii Lafayette, w którym przed chwilą byliśmy.


Fajnie wyglądają ludziki na tarasie widokowym Galerii.


Obchodzimy Operę Garnier od wschodniej strony.






Nie mieliśmy zamiaru zwiedzać Pałacu Garnier, ale nawet gdybyśmy chcieli, to tego dnia było to niemożliwe.


Według mnie ceny biletów do Pałacu Garnier są wysokie a ponadto należy je rezerwować on-line na tej stronie. Ponadto posiadając bilet nie jest się pewnym wejście na widownię, bowiem próby powodują częste i nieprzewidywalne zamknięcia widowni
Od 1 lutego 2026 roku ceny biletów mają ulec zmianie.

.
Podczas wcześniejszych rozmów z koleżanką mieszkającą w Paryżu dowiedziałam się, że w Pałacu Garnier znajduje się sklep z artykułami poświęconymi muzyce, tańcowi, operze i dziedzictwu Opery. Wejście do tego sklepu znajduje się od strony zachodniej Pałacu Garnier. Skorzystaliśmy więc z możliwości rzucenia okiem na wnętrze budynku. Nie widzieliśmy oczywiście słynnych schodów, ale co nieco zobaczyliśmy.







Jest tutaj duży wybór pocztówek, artykułów papierniczych, plakatów, gadżetów i upominków.

.
Z Opery Garnier jest niedaleko (600 m) do kościoła św. Magdaleny, idziemy więc do niego na nogach.
Gdy do niego doszliśmy, to najpierw zobaczyliśmy go od tyłu.


Zanim podeszliśmy do niego od strony frontowej, to po w pobliskiej kawiarni siedliśmy na kawę i croissanty oraz crème brûlée.


A potem podeszliśmy do kościoła św. Magdaleny, który ma wymiary 108 metrów długości i 35 metrów szerokości.
Jest to świątynia, która nie ma krzyża ani dzwonnicy i z zewnątrz w ogóle nie przypomina kościoła. La Madeleine zachwyca z zewnątrz swoją neoklasycystyczną fasadą, bardzo podobną do starożytnej greckiej świątyni. Budynek ma 52 kolumny korynckie o wysokości 20 metrów, co nadaje mu majestatyczny wygląd. Na frontonie znajduje się płaskorzeźba przedstawiająca Sąd Ostateczny.


Była akurat pora przerwy obiadowej, więc schody przed kościołem były oblężone przez ludzi, którzy wyszli z pracy na tą przerwę. Wszyscy mieli ze sobą jedzenie i spożywali posiłek.



Weszliśmy po schodach, omijając ludzi siedzących na schodach.


Na końcu tej ulicy, na którą patrzyliśmy ze szczytu schodów, widać kolumnę stojącą na Place de la Concorde.


Idziemy do środka.



Wchodzimy przez zabytkowe drzwi z brązu, na których wykonano płaskorzeźby ze scenami ze Starego Testamentu.

.
Wstęp do kościoła św. Magdaleny jest bezpłatny.
Po zewnętrznym wyglądzie wnętrze zaskakuje.
Kościół składa się z jednej nawy z trzema kopułami, których z zewnątrz nie widać. W kopułach umieszczone są świetliki, przez które do wnętrza kościoła wpada delikatne światło. Ściany i sklepienia są pokryte wielobarwnym marmurem oraz licznymi złoceniami. Całość jest piękna i sprawia wrażenie dostojności.








Nad ołtarzem głównym stoi posąg św. Marii Magdaleny.


Jest to jedyny kościół w Paryżu, w którym widać postać Napoleona na fresku głównej kopuły. Przedstawiono go w cesarskim płaszczu obok papieża Piusa VII.


W kościele św. Magdaleny odbyła się w roku 1849 uroczystość pogrzebowa Fryderyka Chopina.
21 stycznia 1856 roku odbyła się w tym kościele kolejna uroczystość pogrzebowa sławnego Polaka, a mianowicie Adama Mickiewicza.
Podczas tych uroczystości żałobnych doszło do awantury na schodach prowadzących do kościoła. Kapitan Franciszek Jaźwiński, publicznie zaatakował kijem generała Władysława Zamoyskiego, bliskiego współpracownika księcia Adama Jerzego Czartoryskiego z obozu Hotelu Lambert, co wywołało ogromne poruszenie wśród polskiej emigracji. Napaść była wyrazem głębokich konfliktów wewnątrz Wielkiej Emigracji. Jaźwiński, powiązany ze środowiskiem demokratycznym, prawdopodobnie zamanifestował w ten sposób nienawiść do konserwatywnego stronnictwa Czartoryskich, których obwiniano o upadek powstań narodowych i próby zawłaszczenia postaci Mickiewicza. Skandal odbił się szerokim echem w literaturze i wspomnieniach z tamtego okresu, stając się symbolem tragicznego rozbicia Polaków nawet w obliczu śmierci narodowego wieszcza.
Oprócz tych dwóch Polaków w kościele św. Magdaleny odbyły się msze pogrzebowe wielu znanych osób, takich jak Edith Piaf, Coco Chanel, Josephine Baker czy Marleny Dietrich.

Będąc w kościele nie sposób przejść obojętnie obok słynnych organów, które zostały stworzone przez Aristide Cavaillé-Colla, jednego z najsłynniejszych organmistrzów XIX wieku.

Organy rzucają na kolana

Ponadto posiadając bilet nie jest się pewnym wejście na widownię, bowiem próby powodują częste i nieprzewidywalne zamknięcia widowni

Hmmm, zaciekawiło mnie to zdanie. Czyżby nie mieli sztywnych godzin prób?
U nas godziny prób są ściśle określone - pracujemy od wtorku do soboty w godzinach 10-14 oraz 18-22. Gdyby ktoś chciał zwiedzać nasz budynek to wiadomo, że w tych godzinach scena i widownia jest zajęta.

megidh napisał(a):Była akurat pora przerwy obiadowej, więc schody przed kościołem były oblężone przez ludzi, którzy wyszli z pracy na tą przerwę. Wszyscy mieli ze sobą jedzenie i spożywali posiłek.

Trochę dziwne obyczaje, żeby na kościelnych schodach robić sobie piknik. No ale może nie mają gdzie

megidh napisał(a):...Całość jest piękna i sprawia wrażenie dostojności

Nic dodać, nic ująć Gosiu.

Będąc w kościele nie sposób przejść obojętnie obok słynnych organów, które zostały stworzone przez Aristide Cavaillé-Colla, jednego z najsłynniejszych organmistrzów XIX wieku.

W kościele św. Magdaleny odbyła się w roku 1849 uroczystość pogrzebowa Fryderyka Chopina...

Zatem Fryderykowi zagrano marsza żałobnego na godnym instrumencie . Piękne są.

Kapitańska Baba napisał(a):Organy rzucają na kolana

megidh napisał(a): Ponadto posiadając bilet nie jest się pewnym wejście na widownię, bowiem próby powodują częste i nieprzewidywalne zamknięcia widowni

Hmmm, zaciekawiło mnie to zdanie. Czyżby nie mieli sztywnych godzin prób?
U nas godziny prób są ściśle określone - pracujemy od wtorku do soboty w godzinach 10-14 oraz 18-22. Gdyby ktoś chciał zwiedzać nasz budynek to wiadomo, że w tych godzinach scena i widownia jest zajęta.

Nie mam pojęcia, czy w Operze Garnier próby odbywają się w ściśle określonych godzinach. Ale na oficjalnej stronie Opery Garnier znajduje się następująca informacja: „Próby są przyczyną częstych i nieprzewidywalnych zamknięć sali widowiskowej. Żaden bilet nie gwarantuje do niej dostępu".
Sala widowiskowa nie jest jedyną atrakcją Pałacu Garnier, więc brak możliwości jej oglądania jest niedogodnością, ale do zwiedzania pozostają inne atrakcyjne wnętrza. Między innymi są to Wielkie Schody, które są jednym z najbardziej ikonicznych elementów wnętrza Opery Garnier oraz Grand Foyer, które Charles Garnier projektował inspirując się Galerią Zwierciadlaną w Wersalu.

wiola2012 napisał(a):

megidh napisał(a):Była akurat pora przerwy obiadowej, więc schody przed kościołem były oblężone przez ludzi, którzy wyszli z pracy na tą przerwę. Wszyscy mieli ze sobą jedzenie i spożywali posiłek.

Trochę dziwne obyczaje, żeby na kościelnych schodach robić sobie piknik. No ale może nie mają gdzie

Jeśli jest ładna pogoda, to w Paryżu w godzinach lunchu prawie każde miejsce, nadające się do tego, aby na nim usiąść, jest zajęte przez osoby jedzące posiłek. Sami też w taki sposób jedliśmy posiłek i bardzo nam się to podobało. Ale jedzenie na tych schodach to chyba faktycznie przesada. Ale możliwe, że jest to związane z restauracją Foyer de la Madeleine, która znajduje się pod kościołem św. Magdaleny.

wiola2012 napisał(a):

megidh napisał(a):Będąc w kościele nie sposób przejść obojętnie obok słynnych organów, które zostały stworzone przez Aristide Cavaillé-Colla, jednego z najsłynniejszych organmistrzów XIX wieku.

W kościele św. Magdaleny odbyła się w roku 1849 uroczystość pogrzebowa Fryderyka Chopina...

Zatem Fryderykowi zagrano marsza żałobnego na godnym instrumencie . Piękne są.

Marsz żałobny skomponowany przez Chopina zagrała orkiestra podczas wnoszenia trumny z ciałem kompozytora do kościoła św. Magdaleny. Natomiast na organach wykonano dwa preludia z op. 28: e-moll (nr 4) oraz h-moll (nr 6). Na wyraźne życzenie Chopina na jego pogrzebie wykonano również Requiem d-moll Wolfganga Amadeusa Mozarta. Podczas tego wykonania również brzmiały organy oraz śpiewali wybitni soliści ówczesnej opery, w tym Pauline Viardot – światowej sławy mezzosopranistka i bliska przyjaciółka Chopina. Występ śpiewaczek wymagał specjalnej zgody arcybiskupa Paryża, ponieważ w tamtym czasie kobiety nie mogły śpiewać w chórach kościelnych. Ostatecznie dopuszczono je do udziału pod warunkiem, że pozostaną ukryte za czarną zasłoną.

Dziewczyny, pamiętajcie, że Francja jest krajem laickim i mają inne podejście do religii i kościoła. Liczba osób praktykujących katolicyzm to max. max 10% populacji (dane podają 5-10%,czyli max 4 mln w całym kraju). Dla nich schody to schody, a nie uświęcone miejsce...

.
Następnym punktem programu było muzeum Picassa, do którego pojechaliśmy metrem, bo jednak mieliśmy do niego spory kawałek. Stacja metra znajduje się tuż przy kościele św. Magdaleny. Metrem nr 8 przejechaliśmy osiem przystanków do stacji Saint-Sébastien-Froissart a dalej już poszliśmy na nogach ok. 10 minut.

Do muzeum prowadzi taka brama.


Na dziedzińcu musieliśmy chwilę poczekać w kolejce, bo nie mieliśmy wykupionych wejściówek na określoną godzinę.



W tym muzeum chcieliśmy dokonać zakupu karty Paris Museum Pass. Interesowała nas opcja 4-dniowa w cenie 90 €. Obecnie karty podrożały i opcja 4-dniowa kosztuje 105 €.
Nie chcieliśmy kupować tych karnetów wcześniej przez internet, bo nie było takiej potrzeby. Ale okazało się, że w kasie nie mieli karnetów i musieliśmy poczekać jakieś 10 minut, żeby je do kasy dostarczyli.
Karnet umożliwia wejście do wielu muzeów i zamków. Dzięki niemu zaoszczędziliśmy na biletach wstępu 41,50 €, a moglibyśmy zaoszczędzić jeszcze więcej, gdybyśmy weszli do wszystkich planowanych miejsc. Warto więc było go kupić.
Karnet 4-dniowy jest ważny przez 96 godzin od momentu pierwszego użycia. Ponieważ nasze karnety zostały zeskanowane pierwszy raz w Muzeum Picassa w środę o godzinie 14:30, to mogliśmy z nich korzystać do niedzieli do godziny 14:30.
Zwiedzanie muzeum Picassa rozpoczynamy od oglądania wielkiego wizerunku malarza.




Po schodach weszliśmy na piętro


i przez półtorej godziny oglądaliśmy obrazy i inne dzieła Pablo Picassa.

piekara114 napisał(a):Dziewczyny, pamiętajcie, że Francja jest krajem laickim i mają inne podejście do religii i kościoła. …Dla nich schody to schody, a nie uświęcone miejsce...

To prawda co piszesz, Francuzi sa mało religijni a ci co są nie obnoszą się ze swoją wiarą, jednak jest to funkcjonujący kościół i jeszcze nie zamieniono go na muzeum czy bibliotekę. W sumie , jeśli sobie spokojnie odpoczywają to nie ma problemu, raczej imprez na schodkach nie robią . W Lyonie, Bordeaux czy Avignon nie zauważyłam takich sytuacji (nigdzie więcej we Francji nie byłam).

Pamiętam, że bardzo nam się podobało u św. Magdaleny - zarówno wnętrze kościoła, jak i zewnętrzna forma.
Chociaż fakt, że tak całościowo, to taka trochę mniej kościelna...
Dlatego mnie akurat ci odpoczywający nie rażą, choć nie pamiętam ich sprzed 15 lat.