Paris, Paris

.
Dopłynęliśmy do mostu Aleksandra III, za którym widać szklany dach Grand Palais. To najbardziej okazały most w Partyżu.




Po chwili jesteśmy już przy kolejnym moście - Pont des Invalides, który w porównaniu do mostu Aleksandra III jest skromniutki.






No i wreszcie jest wieża Eiffla, której wszyscy z niecierpliwością wyglądaliśmy.



Po minięciu wieży Eiffla w oddali ukazał się most Bir-Hakeim, który bardzo chciałam zobaczyć z bliska, ale niestety statek w tym miejscu zawrócił i zaczęliśmy płynąć z powrotem. Według mnie Pont de Bir-Hakeim jest najciekawszym mostem w Paryżu i wybierzemy się na niego innego dnia.

.
Teraz po prawej stronie mieliśmy lewobrzeżny Paryż


z największą atrakcją tego miasta, czyli wieżą Eiffla.





Przepływamy pod mostem d'Iéna.


Dopływamy do mostu Aleksandra III. Ten most niestety widzieliśmy tylko podczas tego rejsu, bo potem, pomimo szczerych chęci, nie udało nam się do niego dotrzeć.


Po mostem Aleksandra III widzimy popularny środek transportu po Sekwanie - tramwaj wodny batobus, działający na zasadzie hop-on hop-off.



Teraz dopływamy do Muzeum Orsay, mieszczącego się w budynku dawnego dworca kolejowego.



Zwiedzając muzeum Orsay można przez szybę tego zegara spojrzeć na Luwr i okolicę.





Dopływamy do kolejnego mostu, których na Sekwanie jest całkiem sporo.
To przeznaczony tylko dla pieszych Pont des Arts, obok którego widzimy piękną barokową kopułę budynku, w którym mieści się Institut de France.

megidh napisał(a):Dopłynęliśmy do mostu Aleksandra III, za którym widać szklany dach Grand Palais. To najbardziej okazały most w Partyżu.

Widzę, że rzeźby na moście zasłonięte jakimiś płytami....szkoda...bo robią wrażenie... za pewne na most pójdziecie, więc cierpliwe czekam...

I doczytałam....

megidh napisał(a):Dopływamy do mostu Aleksandra III. Ten most niestety widzieliśmy tylko podczas tego rejsu, bo potem, pomimo szczerych chęci, nie udało nam się do niego dotrzeć.

Nie wiem czemu miałam wyobrażenie w głowie, że w czasie rejsu więcej będzie widać.... Jakoś nie pomyślałam, że przecież Sekwana płynie sporo poniżej bulwarów i poziomu chodników....

megidh napisał(a):

te kiero napisał(a):Z Paryżem nam tak nie po drodze jak z Egiptem,

Gdyby nie udział Grześka w maratonie, to zapewne do tej pory nie dotarlibyśmy do Paryża. Jakoś mnie nie ciągnął. Teraz wiem, że miałam błędne wyobrażenia o tym mieście i jeśli nadarzy się okazja, to z chęcią ponownie tam pojadę.

Jak to przeczytałam to od razu przypomniało mi się to Twoje zdanie....

megidh napisał(a):

ziemniak napisał(a):Niezły przewodnik. Powiem szczerze, że jeszcze jakiś czas temu Wyspy Kanaryjskie kojarzyły się mi głównie z wakacjami, a tu czytam kolejną relację i jestem w szoku ile każda wyspa oferuje.

Szczerze, to gdyby nie opisany na początku relacji problem koleżanki, to zapewne nigdy bym się na Teneryfę nie wybrała. Bo daleko i długi lot, bo wiecznie jest tam pochmurnie, bo drogo, bo co my tam będziemy zwiedzać i wiele innych "bo" by się jeszcze znalazło. I dopiero na miejscu stwierdziliśmy, że na tej wyspie jest inaczej, niż nam się wydawało i oferuje bardzo szeroką gamę atrakcji, od plażowania, przez zwiedzanie klimatycznych miast i miasteczek, aż po górskie wycieczki. Naprawdę jest tam co robić i nikt się tam nie będzie nudzić.

Stereotypy potrafią wpłynąć na nasze wyobrażenia miejsc i decyzje wyjazdowe... Wiem, sama tak mam np. ze Szkocją i tamtym regionem....
Dobrze, że czasami to los trochę decyduje...

piekara114 napisał(a):I doczytałam....

megidh napisał(a):Dopływamy do mostu Aleksandra III. Ten most niestety widzieliśmy tylko podczas tego rejsu, bo potem, pomimo szczerych chęci, nie udało nam się do niego dotrzeć.

Też nad tym ubolewam .

piekara114 napisał(a):Nie wiem czemu miałam wyobrażenie w głowie, że w czasie rejsu więcej będzie widać.... Jakoś nie pomyślałam, że przecież Sekwana płynie sporo poniżej bulwarów i poziomu chodników....

Ja przed rejsem też miałam takie wyobrażenie. Ale pomimo tej ograniczonej widoczności na budowle trochę oddalone od Sekwany, to warto się w taki rejs wybrać.

piekara114 napisał(a):Stereotypy potrafią wpłynąć na nasze wyobrażenia miejsc i decyzje wyjazdowe... Wiem, sama tak mam np. ze Szkocją i tamtym regionem....
Dobrze, że czasami to los trochę decyduje...

Masz rację. Dzięki temu dzięki przypadkowi jedziemy w miejsca, do których sami nie zdecydowalibyśmy się pojechać. A na miejscu okazuje się, że te miejsca są świetne i warte zobaczenia.

.
Dopłynęliśmy do wyspy Île de la Cité, czyli tej, z której rozpoczął się nasz rejs. Nie oznacza to jednak zakończenia rejsu. Minęło dopiero 40 minut rejsu, więc będzie on jeszcze trwał 20 minut. Trasa rejsu obejmuje jeszcze opłynięcie wyspy Île de la Cité i wyspy Île Saint-Louis.
Przed nami Pont Neuf.



Po wypłynięciu spod mostu widzimy budynek przylegający do południowej części kompleksu Palais de Justice (Pałacu Sprawiedliwości), Jest to budynek, w którym przez ponad sto lat (1913–2017) mieściła się kwatera główna paryskiej policji sądowej (Direction Régionale de la Police Judiciaire de Paris). Była ona często porównywana do brytyjskiego Scotland Yardu.
Ciekawostką jest, że to w tym budynku miał swój gabinet bohater powieści kryminalnych Georges’a Simenona - komisarz Maigret. W 2017 roku policja sądowa przeniosła się do nowej siedziby przy rue du Bastion, a ten budynek jest remontowany.
Aby rusztowania nie raziły swoim wyglądem, zostały one sprytnie przykryte wielkimi płytami z odwzorowanymi na nich elewacjami budynku oraz wielkoformatowymi reklamami.



Powoli po lewej stronie wyłaniają się wieże katedry Notre Dame.




Na wysokości tych wież przepływamy pod mostem Pont au Double, który jest kładką dla pieszych.


Teraz mamy okazję zobaczyć katedrę Notre Dame z boku. Prace remontowe w katedrze jeszcze się nie skończyły, więc widać tutaj jeszcze dźwig i rusztowania.

.
Spoglądamy na lewe nabrzeże Sekwany.




Statek minął wyspę Île Saint-Louis i ją opłynął. Teraz płyniemy wzdłuż mamy prawego brzegu Sekwany, oświetlanego przez zachodzące słońce. Mnóstwo ludzi przebywa na bulwarach.



Przed nami Pont de Sully.


Tutaj na bulwarach jest jeszcze więcej ludzi.




Z tej strony pomiędzy zabudowaniami też widzimy wieże katedry Notre Dame.


Po drugiej strony w całek okazałości widać paryski ratusz (Parvis de l’Hôtel de Ville).



Ponownie spoglądamy na budowle na wyspie Île de la Cité.
Teraz przepływamy obok budynku, w którym mieści się Sąd Handlowy w Paryżu (Tribunal de Commerce de Paris).



Przed nami kolejny most - Pont au Change, za którym rozpoczyna się kompleks Conciergerie.




Dopływamy do przystani Vedettes du Pont Neuf, przy której statek zawraca.
Bardzo malowniczo wyglądają wierzby, próbujące swymi gałęziami sięgnąć wody.


Statek powoli przybliża się do stojącego przy nabrzeżu innego statku, przez który przyjdzie nam przejść, aby dotrzeć na brzeg.



Rej trwał dokładnie 1 godziną i była bardzo ciekawy.
Uważam, że takie zapoznanie się z terenem Paryża w pierwszym dniu pobytu może bardzo ułatwić orientację w terenie podczas późniejszego zwiedzania miasta.

.
Po wejściu po schodach na Pont Neuf, spoglądaliśmy z niego jeszcze przez chwilę na statki pływające pod nami.

Ten jest luksusowy z kolacją na pokładzie.


A ten budżetowy.


Po rejsie chcieliśmy jeszcze zobaczyć słynną fontannę Saint-Michel, jednak po dotarciu do niej zobaczyliśmy jedynie wielkie [płachty ją okrywające, bowiem właśnie rozpoczął się jej remont. Wokół fontanny trwał jakiś targ arabski, na którym mieliśmy okazję popróbować słodyczy.


Przeszliśmy się jeszcze uliczką Rue de la Huchette, która jest jedną z najstarszych i najbardziej tętniących życiem ulic w Paryżu. Obecnie jest to wąski ciąg dla pieszych, przy którym znajduje się sporo sklepików z pamiątkami, restauracji, kawiarni, fast-foodów, w których ponoć można zjeść za nieduże pieniądze.





Na nas ta uliczka nie zrobiła większego wrażenia. Może pora była nie ta, a może już byliśmy za bardzo zmęczeni podróżą i zwiedzaniem.
Była już najwyższa pora, aby skończyć zwiedzanie tego dnia. Poszliśmy więc na pobliską stację metra Odeon, zahaczając po drodze o market spożywczy.
Zakupy zrobiliśmy tutaj, aby po dotarciu do dzielnicy Montmartre nie wędrować do sklepu.
Obładowani torbami zakupów pojechaliśmy do naszego apartamentu.


Tam szybka kolacja, mycie i spanie, bowiem byliśmy już bardzo zmęczeni tym dniem.
Nie miałam nawet ochoty robić zdjęć apartamentu, co nadrobiłam następnego dnia.

.
2 Dzień - 09.04.2025

Następnego dnia pospaliśmy do ósmej. Program dnia nie był zbyt napięty, więc na spokojnie zjedliśmy śniadanie przygotowane z zakupionych wczoraj produktów.
W międzyczasie porobiłam trochę fotek naszego aparamentu (Montmartre Theater Loft, który jednak nie wyglądał już tak super, jak wczoraj w chwili naszego wejścia do jego wnętrza. Pościel na łóżkach już była rozrzucona, więc te zdjęcia nie nadają się do pokazania. Lokal jest świetny. To loft urządzony w pomieszczeniach dawnego teatru tanecznego z lat 60-tych XX wieku. W lokalu znajduje się sporo udogodnień, między innymi automatycznie zasuwane rolety na oknach dachowych. Okna te też są automatycznie otwierane. Przed przyjazdem otrzymałam od Ivy instrukcję obsługi wszystkich urządzeń znajdujących się w lokalu, więc nie było problemu z ich obsługą.
Apartament jest świetny i wart tych pieniędzy, które trzeba było za niego zapłacić (o cenie napisałam tutaj).
Na stole czekał na nas powitalny szampan i talerz owoców.

Rejs bardzo interesujący , mieszkanie wygodne , pozostało tylko nieco zregenerować ciało i ruszyć na dalsze zwiedzanie


Pozdrawiam
Piotr

piotrf napisał(a):... pozostało tylko nieco zregenerować ciało i ruszyć na dalsze zwiedzanie

Co właśnie zaraz uczynimy .

.
Z apartamentu wyszliśmy kilka minut przed 10-tą.
Pokonaliśmy te schody.


I znaleźliśmy się w tym miejscu.



Mogliśmy iść w tamtym kierunku i po pokonaniu widocznych z daleka schodów znaleźlibyśmy się tuż przy Cabaret Au Lapin Agile a następnie pieszo w kilkanaście minut doszlibyśmy do Place des Abbesses.


Ale my skręciliśmy w prawo i po kilku minutach doszliśmy do stacji metra Lamarck - Caulaincourt.
Przejechaliśmy tylko jeden przystanek do stacji Abbesses, która znajduje się pod placem Place des Abbesses, w samym sercu dzielnicy Montmartre. Ale nie było to podyktowane wygodnictwem, lecz chęcią wyjścia po schodach z tej stacji metra, która przez długi czas była najgłębszą stacja metra w Paryżu (36 metrów pod ziemią). Od 2025 roku najgłębszą stacją metra w Paryżu jest stacja Villejuif–Gustave Roussy na linii 14, która ma głębokość 37 metrów pod ziemią.
Dostęp do peronów stacji metra Abbesses odbywa się za pomocą dwóch wind lub podwójnych spiralnych schodów, z których każde mają po 176 stopni. Windy i schody znajdują się w dwóch szybach.
Podczas renowacji stacji w 2007 roku ściana jednego ciągu schodów została ozdobiona muralem autorstwa artystów ze stowarzyszenia Paris-Montmartre, a ścianę drugiego ciągu zdobią fotografie artysty Jacques’a Habbasa, przedstawiające Butte Montmartre (najwyższe wzgórze w Paryżu (130 m n.p.m.), na którym położona jest historyczna i artystyczna dzielnica Montmartre). I właśnie te dekoracje chciałam zobaczyć podczas wychodzenia schodami z peronu na powierzchnię.





No to idziemy po 176 stopniach spiralnych schodów. Wyjście zajęło mi 2 minuty, no ale szłam wolno, żeby nakręcić filmik.

Rejs super, my też płynęliśmy takim właśnie stateczkiem Pamiętam, że jak wysiedliśmy, to zaczęło lać tak okropnie, że nie dało się nigdzie schować. Cały mokrzy dotarliśmy do naszego hotelu, a metrem mieliśmy z godzinę od centrum ... Fajnie powspominać

Maison de Gyros rozczula Oczyma wyobraźni widzę Maison de Bigos, albo udomawiając np. Dom kapusty z grochem

majkik75 napisał(a):Rejs super, my też płynęliśmy takim właśnie stateczkiem Pamiętam, że jak wysiedliśmy, to zaczęło lać tak okropnie, że nie dało się nigdzie schować. Cały mokrzy dotarliśmy do naszego hotelu, a metrem mieliśmy z godzinę od centrum ... Fajnie powspominać

Dobrze, że nie lunęło, jak byliście na statku. Zapewne schowalibyście się pod pokładem, ale zadowolenia z rejsu w takiej sytuacji chyba by nie było.

majkik75 napisał(a):Maison de Gyros rozczula Oczyma wyobraźni widzę Maison de Bigos, albo udomawiając np. Dom kapusty z grochem

.
Stacja Abbesses została otwarta w październiku 1912 roku. Nazwa została jej nadana na pamiątkę Abbaye des Dames de Montmartre (opactwo Pań z Montmartre), założonego w XII wieku i zniszczonego w 1790 roku podczas rewolucji francuskiej. Jego pozostałością jest kościół Saint-Pierre de Montmartre, stojący tuż obok bazyliki Sacre-Coeur.
Spod ziemi wyszliśmy na plac des Abbesses, z którego do stacji metra prowadzi takie wejście.



Zostało ono zaprojektowane w stylu secesyjnym przez Hectora Guimarda. Aedicula (kiosk), pierwotnie (do 1974 roku), zdobiła stację metra Hôtel de Ville. Zaprojektowane przez Guimarda wejścia charakteryzują się konstrukcją z kutego żelaza o organicznych kształtach i szklanymi dachami. Więcej o tych wejściach można przeczytać tutaj.
W sklepiku z pamiątkami w jednym z muzeów Waldkowi wpadła w oko zawieszka z napisem "Metropolitain", który znajduje się nad wejściami zaprojektowanymi przez Guimarda. Oczywiście ją kupił i przerobił na magnesik.


Forma napisu znajdującego się nad wejściem do stacji Abbesses różni się jednak od tego, który Waldek zakupił.
Taki napis znajduje się między innymi nad wejściem do stacji metra Palais Royal - Musée du Louvre.
Do dziś w Paryżu zachowało się 86 (z pierwotnych 141) secesyjnych wejść zaprojektowanych przez Hectora Guimarda.
Większość z nich to skromniejsze balustrady z żeliwa, ale niektóre stacje wyróżniają się rozbudowanymi zadaszeniami (tzw. édicules). Będąc w Paryżu warto zwrócić na nie uwagę.