Paris, Paris

Picassa w Paryżu nie odwiedzałam, dopiero kilka miesięcy później w Maladze. Nawet nie wiedziałam, że sporo jest muzeów poświęconych temu artyście.

wiola2012 napisał(a):

piekara114 napisał(a):Dziewczyny, pamiętajcie, że Francja jest krajem laickim i mają inne podejście do religii i kościoła. …Dla nich schody to schody, a nie uświęcone miejsce...

To prawda co piszesz, Francuzi sa mało religijni a ci co są nie obnoszą się ze swoją wiarą, jednak jest to funkcjonujący kościół i jeszcze nie zamieniono go na muzeum czy bibliotekę. W sumie , jeśli sobie spokojnie odpoczywają to nie ma problemu, raczej imprez na schodkach nie robią

Zapewne tak jest, tylko że taką sytuację widziałam tylko przy tym kościele. Przy innych nic takiego nie miało miejsca.
Wyobrażanie sobie coś takiego przed katedrą Notre Dame ?.
Wróciłam do postu, w których pokazałam schody przed kościołem św. Magdaleny i widzę, że nie pokazałam zdjęć, na których wyraźnie widać, jak ludzie tam siedzący zajadają swoje posiłki, więc nadrabiam to niedopatrzenie.


Na tym zdjęciu widać torbę z pobliskiej restauracji Thessalia - Maison Mavrommatis, w której można kupić dania na wynos.

morgana napisał(a):Pamiętam, że bardzo nam się podobało u św. Magdaleny - zarówno wnętrze kościoła, jak i zewnętrzna forma.
Chociaż fakt, że tak całościowo, to taka trochę mniej kościelna...
Dlatego mnie akurat ci odpoczywający nie rażą, choć nie pamiętam ich sprzed 15 lat.

Faktycznie ten kościół z zewnątrz nie wygląda jak kościół. Mnie ci ludzie siedzący na schodach kościoła i spożywający posiłki zupełnie nie rażą. Napisałam tylko, że może to jest faktycznie przesada, ale skoro nikt w Paryżu nie robi z tego problemu, to widocznie takie są tam zwyczaje.

AgaGy napisał(a):Picassa w Paryżu nie odwiedzałam, dopiero kilka miesięcy później w Maladze. Anet nie wiedziałam, że sporo jest muzeów poświęconych temu artyście.

My rok wcześniej byliśmy w muzeum Picassa w Barcelonie, które bardziej mi przypadło do gustu, niż to w Paryżu.

.
Teraz idziemy w stronę Dzielnicy Łacińskiej (Quartier latin), z zamiarem przejścia przez Place des Vosges, do którego docieramy po 10 minutach od wyjścia z muzeum Picassa.
Place des Vosges (Plac Wogezów) jest najstarszym zaprojektowanym placem w Paryżu i jednym z najpiękniejszych w Europie. Została ukończony w 1612 roku przez króla Henryka IV i stanowi unikalny przykład XVII-wiecznej symetrii architektonicznej.
Plac otacza 36 identycznych kamienic z czerwonej cegły z kamiennymi wykończeniami i stromymi dachami z łupka. Wyjątkami są dwa wyższe budynki: Pavillon du Roi (Pawilon Króla) po stronie południowej i Pavillon de la Reine (Pawilon Królowej) po stronie północnej. Partery budynków są połączone arkadami, w których mieszczą się luksusowe galerie sztuki, kawiarnie oraz butiki.
Pod numerem 6 znajduje się "Maison de Victor Hugo", w którym urządzone jest muzeum mieszczące się w dawnym mieszkaniu słynnego pisarza. W tym mieszkaniu napisał on znaczną część "Nędzników".
Pierwotnie plac nosił nazwę "Place Royale", zaś obecną nazwę nadano mu w 1799 roku na cześć departamentu Wogezy (Vosges), położonego w północno-wschodniej Francji, który jako pierwszy zapłacił podatki na rzecz armii rewolucyjnej.
Plac jest bardzo popularny wśród paryżan i turystów, szczególnie w słonecznie dni. Przychodzą tutaj, aby odpoczywać w sercu miasta, bowiem park usytuowany w centralnej części placu jest idealnym miejscem na odpoczynek i pikniki.
To świetne miejsce i żałowaliśmy, że nie mamy czasu, aby tutaj usiąść i zjeść posiłek na trawie.

megidh napisał(a):

AgaGy napisał(a):Picassa w Paryżu nie odwiedzałam, dopiero kilka miesięcy później w Maladze. Anet nie wiedziałam, że sporo jest muzeów poświęconych temu artyście.

My rok wcześniej byliśmy w muzeum Picassa w Barcelonie, które bardziej mi przypadło do gustu, niż to w Paryżu.

Dobrze wiedzieć, bo barcelońskie odwiedziłam, a o paryskim nawet nie wiedziałam...

Piękna pogoda Wam się trafiła...

Picasso jakoś nie trafia w mój gust.

Bardzo sielski widok. Niby wielkie miasto, a tak przyjaźnie, błogo, leniwie i ładnie w sumie

Cześć Małgosiu. Mnóstwo pięknych miejsc nam tutaj pokazujesz Wspominam Paryż z przyjemnością. Obawiam się powrotu i konfrontacji wspomnień z rzeczywistością Zresztą mój mąż bardzo nie chce lecieć do stolicy Francji. Póki co, odwiedzamy więc inne kierunki i może kiedyś zmieni zdanie albo go przekonam (jeśli mi będzie bardzo zależało )

Dużo szczegółów u Ciebie, jak zawsze i fajnie można się przygotować do podróży Od takich wielkich miast jak Paryż czy Rzym odstrasza mnie nieco fakt, że obecnie wstępy do topowych atrakcji trzeba rezerwować z wyprzedzeniem przez internet i (tak jak wspominałaś) zwiedzać w takich warunkach, jakie są, niezależnie od pogody.
Gdzie się podziała wolność i spontaniczność podróżowania? Pół żartem, pół serio piszę, ale naprawdę brakuje mi możliwości podejmowania decyzji "na gorąco".

I przez to często unikam "topowych atrakcji". Pewnie trochę tracę... Coś za coś.

Tak czy inaczej, chłonę i podziwiam Paris u Ciebie Kopuła Galerii La Fayette mnie zachwyciła. Nie widziałam jej.

Fontannę Strawińskiego doskonale zapamiętałam z mojej wizyty w Paryżu w 2000 roku. Też spędziłam przy niej dużo czasu. Nie jestem pewna, czy istniała w takim samym kształcie, co teraz. (Skoro została niedawno poddana gruntownej renowacji.)
Migocząca w nocy Wieża Eiffla zrobiła na mnie ogromne wrażenie Jakby co - też jestem team Wieża

Pozdrawiam i czekam na więcej Paryża

Place des Vosges to bardzo przydatne miejsce , w gęsto zurbanizowanych miastach takie place dają możliwość wypoczynku , obcowania z odrobiną natury . W Porto , po przespacerowaniu kilkunastu kilometrów też odpoczywałem leżąc na trawie w cieniu oliwek - wspaniały relaks




Pozdrawiam
Piotr

piekara114 napisał(a):Piękna pogoda Wam się trafiła...

Faktycznie do pogody mieliśmy szczęście .

Kapitańska Baba napisał(a):Picasso jakoś nie trafia w mój gust.

Na sztuce się nie znam. Mój odbiór sztuki polega na tym, że albo mi się coś podoba, albo nie. Lubię oglądać różne rodzaje sztuki, chociaż nie wszystko mi się pogoda. Dzieła Picassa też nie wszystkie przypadły mi do gustu, ale ogólnie lubię oglądać jego prace.

wiola2012 napisał(a):Bardzo sielski widok. Niby wielkie miasto, a tak przyjaźnie, błogo, leniwie i ładnie w sumie

Dokładnie tak jest .

piotrf napisał(a):Place des Vosges to bardzo przydatne miejsce , w gęsto zurbanizowanych miastach takie place dają możliwość wypoczynku , obcowania z odrobiną natury .

W Paryżu jest sporo takich miejsc. Najbardziej znane to oczywiście Pole Marsowe w sąsiedztwie wieży Eiffla.

piotrf napisał(a):W Porto , po przespacerowaniu kilkunastu kilometrów też odpoczywałem leżąc na trawie w cieniu oliwek - wspaniały relaks

Po pokonaniu sporej odległości na własnych nogach odpoczynek w takich warunkach jest jak plaster na ranę.

maslinka napisał(a):Cześć Małgosiu.

Cześć. Cieszę się, że tutaj zajrzałaś .

maslinka napisał(a):Obawiam się powrotu i konfrontacji wspomnień z rzeczywistością Zresztą mój mąż bardzo nie chce lecieć do stolicy Francji. Póki co, odwiedzamy więc inne kierunki i może kiedyś zmieni zdanie albo go przekonam (jeśli mi będzie bardzo zależało )

Wydaje mi się, że masz spory dar przekonywania .

maslinka napisał(a):Od takich wielkich miast jak Paryż czy Rzym odstrasza mnie nieco fakt, że obecnie wstępy do topowych atrakcji trzeba rezerwować z wyprzedzeniem przez internet i (tak jak wspominałaś) zwiedzać w takich warunkach, jakie są, niezależnie od pogody.
Gdzie się podziała wolność i spontaniczność podróżowania? Pół żartem, pół serio piszę, ale naprawdę brakuje mi możliwości podejmowania decyzji "na gorąco".

Mnie też brakuje możliwości decydowania w ostatniej chwili o wejściu do jakiejś atrakcji. Teraz bez szczegółowego planu nie ma co się wybierać na zwiedzanie wielkich miast. No chyba że się pojedzie z założeniem, że topowe miejsca się opuści. I właśnie taki plan chodzi mi po głowie na kolejną wizytę w Paryżu. Prawie wszystkie miejsca z koniecznością rezerwowania wejściówek już zobaczyłam, więc kolejny wyjazd obfitowałby w szwendanie się po Paryżu po miejscach dostępnych z "marszu".

maslinka napisał(a):Tak czy inaczej, chłonę i podziwiam Paris u Ciebie Kopuła Galerii La Fayette mnie zachwyciła. Nie widziałam jej.

To już masz powód do powrotu do Paryża. Kopuła jest świetna i można ją zobaczyć w każdej chwili w godzinach otwarcia Galerii La Fayette, bez konieczności rezerwowania godziny wejścia. No chyba że się chce wejść na ten szklany chodnik wiszący pod kopułą.

maslinka napisał(a):Fontannę Strawińskiego doskonale zapamiętałam z mojej wizyty w Paryżu w 2000 roku. Też spędziłam przy niej dużo czasu. Nie jestem pewna, czy istniała w takim samym kształcie, co teraz. (Skoro została niedawno poddana gruntownej renowacji.)

Remont fontanny nie zmienił jej pierwotnego kształtu ani kompozycji. Głównym celem remontu było przywrócenie fontannie dawnego blasku oraz sprawności technicznej urządzeń po 40 latach eksploatacji.

maslinka napisał(a):Migocząca w nocy Wieża Eiffla zrobiła na mnie ogromne wrażenie

Na mnie też.

maslinka napisał(a):Jakby co - też jestem team Wieża

maslinka napisał(a):Pozdrawiam i czekam na więcej Paryża

Oj sporo tego Paryża jeszcze przed nami w tej relacji.

.
Po przejściu na drugą stronę Sekwany poszliśmy do stojącego niedaleko Instytutu Świata Arabskiego (Institut du Monde Arabe - IMA). Pomimo tego, że posiadana przez nasz karta Paris Museum Pass uwzględnia wejście do znajdującego się w tym budynku muzeum, to nie mieliśmy w planach zwiedzania tego muzeum. Powodem tego był brak czasu, bowiem chcieliśmy zdążyć do Panteonu.
Instytutu Sztuki Arabskiej nie chcieliśmy jednak odpuścić zupełnie, bowiem budynek jest bardzo ciekawy. Można o nim przeczytać na oficjalnej stronie IMA.






Ponadto na IX piętrze budynku znajduje się taras widokowy, z którego rozpościera się wspaniały widok na Paryż.
Wejście na taras widokowy jest bezpłatne. Po wejściu do budynku należy skierować się do wind i wjechać na samą górę.



Po dojechaniu na górę należy przejść do drzwi prowadzących na taras widokowy.

.
Widoki z tarasu widokowego Instytutu Świata Arabskiego są fantastyczne.
Pierwsze na co patrzymy, to unikalny widok z bliska na tylną część i iglicę katedry Notre-Dame.


Daleko na horyzoncie widać wieżowe dzielnicy La Défense. Bardzo mi się podoba ten zamglony widok.



Zachwyca zabudowa na wyspie Świętego Ludwika.





W oddali majaczy bazylika Sacré-Cœur na Montmartre. Bliżej, za widocznym na pierwszym planie kościołem Saint Gervais Saint Protais, widzimy kolorowe fragmenty Centrum Georges Pompidou.


Pora iść dalej, więc opuszczamy IMA.


Po drodze mijamy się z jakimś szejkiem.



Ostatni rzut oka na IMA i idziemy dalej, bo czas nas zaczyna gonić.

.
Śpieszy nam się dlatego, że chcemy zdążyć przed zamknięciem do Panteonu, który otwarty jest do godziny 18:30 (w miesiącach od X do III do godziny 18:00) a ostatnie wejście możliwe jest 45 minut przed zamknięciem. Szczegółowe informacje na temat godzin i dni otwarcia są dostępne na oficjalnej stronie Panteonu.
Jest 17-ta, więc idziemy szybko, aby mieć trochę czasu na obejrzenie wnętrza Panteonu. Nie robię po drodze zdjęć, żeby nie opóźniać naszej grupy, ale gdy widzę tą witrynę, to nie mogę się oprzeć.


Do Panteonu dochodzimy po 10 minutach, ale ponieważ jesteśmy z tyłu tej budowli, to musimy jeszcze dojść do frontu.



Przed Panteonem sporo młodych ludzi siedziało na ławkach oraz bezpośrednio na kostce brukowej. Wydaje mi się, że to byli studenci Sorbony, której budynki stoją w sąsiedztwie Panteonu.
Na przykład ten budynek na poniższym zdjęciu, to Wydział Prawa Uniwersytetu Paryskiego.



Stajemy na wprost Panteonu, którego fasada bardzo przypomina kościół św. Magdaleny, w którym byliśmy wcześniej tego dnia.
Panteon kiedyś był kościołem. Wybudowany został przez Ludwika XV w latach 1764–1789, który w 1744 roku, podczas ciężkiej choroby, obiecał jego budowę św. Genowefie w zamian za uzdrowienie. Kościół św. Genowefy w czasie rewolucji stał się Panteonem, ale nie na zawsze. Powrócił do funkcji kościoła, aby ponownie stać się Panteonem. Przez cały XIX do takich zmian doszło aż 6 razy. Koniec tych zmian nastąpił dopiero po pogrzebie Victora Hugo w 1885 roku. Od tego czasu budowla pełni rolę Panteonu.

.
Wejście do Panteonu jest płatne. Bilet wstępu kosztuje 16 € dla osoby dorosłej. O cenach innych biletów można przeczytać TUTAJ. My biletów nie musieliśmy kupować, bowiem karta Paris Museum Pass obejmuje wejście do tej budowli.

W Panteonie spoczywają najbardziej zasłużeni Francuzi. Pochowano tu również Maria Skłodowska-Curie.
My od razu schodzimy do krypty, aby zobaczyć sarkofagi tych sławnych ludzi.




Krypta jest podzielona na korytarze i 26 mniejszych pomieszczeń (caveaux), w których zmarli są grupowani według profesji lub zasług. W Panteonie dokonano 81 pochówków. Grobowce są bardzo skromne, opatrzone jedynie nazwiskiem oraz rokiem urodzenia i rokiem śmierci.








Grobowiec Joséphine Baker to kenotaf, czyli symboliczny grobowiec.
Jej szczątki znajdują się na Cimetière de Monaco, gdzie została pochowana w 1975 roku obok swojego męża, Jo Bouillona. Jej grobowiec w Panteonie istnieje od 30 listopada 2021 roku. Joséphine Baker została uhonorowana poprzez wprowadzenie do Panteonu jako pierwsza czarnoskóra kobieta w historii Francji.
Rodzina nie zgodziła się na ekshumację i przeniesienie ciała Joséphine Baker z Monako. Zamiast jej szczątków w trumnie znajduje się ziemia z czterech kluczowych miejsc dla jej życia: z Saint Louis, gdzie się urodziła, z Paryża, z Monako i z okolic jej posiadłości Château des Milandes.


W caveaux VIII znajdują się groby Marii Skłodowskiej-Curie i Piotra Curie. Maria była pierwszą kobietą, którą pochowano w Panteonie za zasługi.