Paris, Paris

.
Po usłyszeniu gwizdków wszyscy bardzo posłusznie ruszyli w stronę bram wyjściowych.




Park bardzo szybko zrobił się pusty. Cała operacja opuszczenia parku trwała 10 minut.

Ogród nic a nic się nie zmienił od naszej wizyty.

Dalej jest piękna fontanna Fontaine des Quatre-Parties-du-Monde - myślałam, że to jeszcze OL, ale jednak już nie. Udało Wam się do niej dotrzeć?

piekara114 napisał(a):Ogród nic a nic się nie zmienił od naszej wizyty.

Dalej jest piękna fontanna Fontaine des Quatre-Parties-du-Monde - myślałam, że to jeszcze OL, ale jednak już nie. Udało Wam się do niej dotrzeć?

Fontaine des Quatre-Parties-du-Monde znajduje się tuż obok Ogrodu Luksemburskiego, w sąsiadującym z nim Jardin des Grands-Explorateurs (Ogrodzie Wielkich Odkrywców), znanym również jako Jardin Marco-Polo. Teren, na którym stoi ta fontanna, jest ponoć czynny przez całą dobę, ale nikt z mojej grupy nie chciał tam iść, żeby to sprawdzić. Szkoda, bo fontanna jest piękna i miałam ją w planach, ale nie wyrobiliśmy się czasowo.

.
Idąc wzdłuż ogrodzenia Ogrodu Luxemburskiego mieliśmy okazję podziwiać piękne fotografie wystawy "Żywy ocean", które zostały zawieszone na tym ogrodzeniu. Wystawa ta była dostępna od 22 marca do 20 lipca 2025 roku.





Po obejrzeniu wystawy poszliśmy w kierunku Sorbony.


Minęliśmy Chapelle Saint-Ursule de la Sorbonne.



Przeszliśmy obok Muzeum Średniowiecza (Musée de Cluny), które o tej porze było już zamknięte. Wstęp do tego muzeum jest również zawarty w karcie Paris Museum Pass, więc gdybyśmy dotarli tutaj w godzinach jego otwarcia, to zapewne byśmy do niego weszli. Niestety w Paryżu większość placówek muzealnych jest otwarta w godzinach od 9-tej do 18-tej, więc wieczorne zwiedzanie nie jest możliwe. Jedynie Luwr można zwiedzać do godziny 21-ej 2 razy w tygodniu (w środy i piątki).


I wreszcie stanęliśmy przed budynkiem Rektoratu, na którym widnieje napis "Sorbona".




Po drugiej stronie ulicy, na Placu Samuela Paty, stoi pomnik Michela de Montaigne’a. Jest to słynna rzeźba autorstwa Paula Landowskiego (twórcy m.in. pomnika Chrystusa Odkupiciela w Rio de Janeiro).
Rzeźba powstała w 1933 roku z okazji 400. rocznicy urodzin filozofa a jej odsłonięcie nastąpiło w 1934 roku. Rzeźbę wykonano z białego marmuru, ale z powodu zniszczeń na skutek wandalizmu, w roku 1989 zastąpiono ją wierną kopią z brązu.


Zainteresowała nas stopa Michela de Montaigne’a, która świeci się jak złoto. Otóż istnieje popularny przesąd, według którego dotknięcie prawej stopy posągu przynosi szczęście, zwłaszcza studentom przed egzaminami.
Czasy studenckie mamy już dawno za sobą i egzaminy nam nie grożą, ale pogłaskaliśmy stopę filozofa.


Gdybym chciała zrobić takie zdjęcie, to na pewno by mi nie wyszło.


Tutaj zakończyliśmy zwiedzanie na ten dzień. Poszliśmy w stronę pobliskiej stacji metra Odeon i wróciliśmy do naszego apartamentu na Montmartre.

Przepiękne są ogrody i parki paryskie .

Nam udało się zwiedzić Muzeum Cluny i bardzo nam się podobało.

Ja szczególnie się zdziwiłam, bo na lotnisku zakupiłam jako czytadło na drogę książkę "Siódmy jednorożec" K. Jones (z opisu wynikało, że dzieje się w Paryżu).

I okazało się, że co prawda to fikcja, ale tapiserie będące podstawą całej historii są prawdziwe i faktycznie są wystawiane właśnie w Cluny .




Chyba sobie przeczytam tę książkę dla odświeżenia .
Bardzo ci dziękuję za tę relację, dzięki niej wracają wspomnienia sprzed kilkunastu lat .

morgana napisał(a):Przepiękne są ogrody i parki paryskie .

Dokładnie. Szkoda tylko że tak trudno po wizycie w nich doczyścić buty .

morgana napisał(a):Nam udało się zwiedzić Muzeum Cluny i bardzo nam się podobało.

Szkoda, że nie udało nam się wejść do tego muzeum .

morgana napisał(a):Ja szczególnie się zdziwiłam, bo na lotnisku zakupiłam jako czytadło na drogę książkę "Siódmy jednorożec" K. Jones (z opisu wynikało, że dzieje się w Paryżu).
I okazało się, że co prawda to fikcja, ale tapiserie będące podstawą całej historii są prawdziwe i faktycznie są wystawiane właśnie w Cluny .

Czy przeczytałaś tę książkę przed czy po wizycie w muzeum ?.
Ciekawe czy od nazwy "tapiserie" pochodzi nazwa "tapety" ?

morgana napisał(a):Chyba sobie przeczytam tę książkę dla odświeżenia .

A ja ją sobie wypożyczę z biblioteki (sprawdziłam i jest w zborach mojej biblioteki). Nie wiem, czy mnie zainteresuje, ale spróbuję.

morgana napisał(a):Bardzo ci dziękuję za tę relację, dzięki niej wracają wspomnienia sprzed kilkunastu lat .

Ja też lubię relacje opisujące miejsca, w których byłam.

.
Dzień 3 - 10.04.2025

Tego dnia mieliśmy odwiedzić kilka miejsc, więc wstaliśmy dosyć wcześnie.
Ponieważ ja wstaję najwcześniej z naszej grupy, to po porannej toalecie od razu poszłam po świeże bagietki.
Daleko nie miałam, bo po wyjściu z kamienicy musiałam tylko pokonać te schody


i już stałam przed boulangerią.



A w środku ślinka mi poleciała na widok takich wspaniałości.




Ale się oparłam pokusie i kupiłam tylko bagietki, za to w sporej ilości, bo aż siedem.


Po śniadaniu udaliśmy się na przystanek autobusowy, oddalony od naszego apartamentu o 400 metrów.


Stamtąd autobusem Nr 60 pojechaliśmy do miasta Saint-Ouen, leżącego tuż poza granicami Paryża.
Z przystanku autobusowego mieliśmy jeszcze do przejścia ok. 550 metrów, aby dotrzeć do celu naszej wyprawy, którym był pchli targ - Puces de Paris Saint-Ouen.

.
Puces de Paris Saint-Ouen oficjalnie powstał w 1885 roku, gdy władze Paryża wyparły zbieraczy złomu i szmat poza mury miasta.
Słowo „puces” oznacza dosłownie „pchły”. Nazwa ta wywodzi się z XIX wieku, kiedy to handlarze starzyzną sprzedawali używaną odzież i meble, które często były zainfekowane tymi insektami.
Puces de Paris Saint-Ouen to nie jest rynek, lecz kompleks kilkunastu oddzielnych targowisk, które zajmują powierzchnię 7 hektarów, na których działa około 2000 wystawców.
Można tam znaleźć wszystko, antyki, meble, winyle, ubrania, biżuterię i rzadkie przedmioty kolekcjonerskie.
Na oficjalnej stronie Puces de Paris Saint-Ouen jest informacja, iż targi są otwarte tylko kilka dni w tygodniu, od piątku do poniedziałku. Niestety żaden z tych dni nam nie pasował.
Ale gdy dotarłam do oficjalnej strony jednego z targów, a mianowicie Marche Julès Valles, to przeczytałam tam, że ten targ jest czynny także w czwartki.
Dlatego wybraliśmy się tam w czwartek rano. Jechałam tam jednak z pewną dozą niepewności, bo jeszcze w Polsce napisałam e-maila na wskazany na stronie adres, z zapytaniem, czy na pewno targ będzie czynny w czwartek. Niestety nie dostałam żadnej odpowiedzi. No i okazało się, że moje przeczucia były słuszne, bowiem targ był zamknięty. Informacja o otwarciu targu w czwartki jest widoczna na stronie do chwili obecnej.
Pocałowaliśmy więc klamkę i przeszliśmy się przez Graffiti Park, który sąsiaduje z targiem Marche Julès Valles. Choć nazwa sugeruje klasyczny park, jest to przede wszystkim miejsce ekspozycji ciekawych murali. Bardzo nam się to miejsce spodobało, tym bardziej że pogoda była świetna.












Potem weszliśmy do pobliskiego lokalu Café Jaune na kawę i piwo. Trochę wcześnie było na piwo, no ale jak towarzystwo miało ochotę, to przecież nie będę im zabraniać.

.
Siedząc przy kawie i piwie narzekamy na to, że pchli targ jest niedostępny.
Ja z Grześkiem i Waldkiem wypiliśmy kawę dość szybko i zdecydowaliśmy się przejść wokoło, bo może znajdziemy jakiś otwarty targ. Reszta towarzystwa powoli dopijała piwo.
Po kilku minutach spaceru trafiamy na otwartą bramę, prowadzącą na podwórko, na którym widzimy ciekawe przedmioty, więc przez nią wchodzimy.





Mężczyzna znajdujący się w tym pomieszczeniu mówi nam, że jest zamknięte. Bez dyskusji kierujemy się więc do wyjścia. Tutaj i tak nic nie kupimy, bo za duże dla nas są te rzeczy. Nie dalibyśmy rady zabrać ich do samolotu .

.
Wracamy po resztę naszej grupy. Mamy nadzieję, że skończyli pić piwo, ale oni zamówili następne. Idziemy więc w drugą stronę, spoglądając na mijane zabudowania. Fajnie tu jest.





Trafiamy na mural poza terenem Parku Graffiti.


Dochodzimy do kolejnej otwartej bramy, która prowadzi na teren targu o nazwie Paul Bert Serpette. Targ ten uchodzi za „świątynię” luksusowych antyków, ikon designu XX wieku oraz unikatowych przedmiotów dekoracyjnych, przyciągając dekoratorów wnętrz i kolekcjonerów z całego świata.
Przy bramie oglądamy plan tego targu. Widać na nim, że stoisk jest tutaj sporo.


Za bramą jest pusto, nie ma żadnych ludzi, ale jesteśmy zdesperowani, żeby coś zobaczyć, więc idziemy dalej.
Po chwili widzimy jakichś ludzi, którzy pracują we wnętrzu stoiska.
Pytamy ich, czy możemy się przejść i uzyskawszy odpowiedź twierdzącą, idziemy dalej, zaglądając do wnętrz stoisk, które mają przeszklone witryny.

.
Przeszliśmy już sporą część terenu. Po drodze widzimy jak zmienia się asortyment w mijanych stoiskach.
W tej części przeważnie widać stare meble.














Dochodzimy do bramy,


przez którą wychodzimy dokładnie w tym miejscu, gdzie nasze towarzystwo piło piwo.
Na szczęście już skończyli i czekają na nas.

Pomimo tego, że nie mogliśmy nic kupić na pchlim targu, to sporo zobaczyliśmy i uważam, że przyjazd tutaj nie był stratą czasu.

Już całą grupą idziemy na stację metra Garibaldi, skąd pojedziemy do Bazyliki Saint-Denis.

megidh napisał(a):Przeszliśmy obok Muzeum Średniowiecza (Musée de Cluny), które o tej porze było już zamknięte.

Z zewnątrz wygląda interesująco.

megidh napisał(a):Po drugiej stronie ulicy, na Placu Samuela Paty, stoi pomnik Michela de Montaigne’a. Jest to słynna rzeźba autorstwa Paula Landowskiego (twórcy m.in. pomnika Chrystusa Odkupiciela w Rio de Janeiro).

Landowski jest jednym z bohaterów pierwszej części powieści "Siedem sióstr". Jeśli lubisz czytać lub słuchać to polecam serię .

megidh napisał(a):Za bramą jest pusto, nie ma żadnych ludzi, ale jesteśmy zdesperowani, żeby coś zobaczyć, ...idziemy dalej, zaglądając do wnętrz stoisk, które mają przeszklone witryny.

Bardzo ładne przedmioty

Kurcze, ciekawe to miejsce, szkoda że jednak nieczynne te stragany, byłoby pewnie dużo perełek do oglądania.

megidh napisał(a):Czy przeczytałaś tę książkę przed czy po wizycie w muzeum ?.

Przeczytałam w samolocie, lecąc do Paryża. Dlatego w Cluny mogłam już się zdziwić i podziwiać .

megidh napisał(a):A ja ją sobie wypożyczę z biblioteki (sprawdziłam i jest w zborach mojej biblioteki). Nie wiem, czy mnie zainteresuje, ale spróbuję.

Tylko uprzedzam, że nie jest to jakaś wybitna literatura, z tego co pamiętam .
Ot, romans z historią w tle.

W Ogrodach Luksemburskich byłyśmy z córką aż 2 razy i spędziłyśmy tam sporo czasu odpoczywając pomiędzy zwiedzaniem. Przy pięknej pogodzie było tam mnóstwo ludzi, trawniki były pełne ludzi odpoczywających i konsumujących jakieś posiłki, a i w Fontannie była już woda. W tym centralnym stawie dzieciaki robiły wyścigi małych stateczków, które można było wypożyczyć.
Bardzo mi się tam podobało.

aaa i na dziedziniec Sorbony udało nam się wejść dzięki uprzejmości ochroniarza.

Jak byłam w OL to też po stawie pływały zdanie sterowane łódki.