Paris, Paris

.
W drodze powrotnej z bazyliki na stację metra weszliśmy na kawę i coś słodkiego do Boulangerie de la Basilique.



Napaliłam się, zresztą nie tylko ja, na pistacjowy sernik. Po zjedzeniu kilku kęsów stwierdziłam, że jest super, ale po kilku następnych moje kubki smakowe stwierdziły, że to jednak nie jest to. Niby fajne, ale jednak z sernikiem to niewiele ma wspólnego. Bardziej smakuje jak gęsty budyń. Dobrze, że wzięłam tylko jedną porcję na spółkę z Waldkiem. Natomiast kawa i croisanty były super.

Sernik , to sernik , a z masą ( kremem ) pistacjową dobra jest babka świąteczna . Na sernik pistacjowy drugi raz już nie dam się nabrać i dziękuję , Gosiu , bo już myślałem że tylko mnie takie "rarytasy" nie smakują .


Pozdrawiam
Piotr

.
Po tym słodkim przystanku przyjechaliśmy metrem do centrum Paryża i wysiedliśmy na stacji metra przy Luwrze.






Ale Luwru nie będziemy dzisiaj zwiedzać. Teraz idziemy do stojącego w pobliżu Palais-Royal.



Wchodzimy na niesamowicie dziedziniec honorowy Palais-Royal, na którym znajduje się słynna instalacja artystyczna autorstwa Daniela Burena z lat 1985–1986 "Deux Plateaux", bardziej znana jako "Colonnes de Buren" (Kolumny Burena). Składa się ona z 260 kolumn o różnej wysokości, ustawionych na powierzchni 3000 m2. Kolumny wykonano z białego marmuru kararyjskiego i czarnego marmuru z Pirenejów, tworząc charakterystyczny wzór czarnych pasów o szerokości 8,7 cm. Zainteresowanych historią powstania tej instalacji (bardzo burzliwej) odsyłam do artykułu 260 kolumn które wstrząsnęły Paryżem - Les deux Plateaux.




Kawałek dalej znajdują się dwie fontanny (Fontaines de Pol Bury lub Sphérades), zaprojektowane przez belgijskiego artystę Pola Bury’ego i zainstalowane na dziedzińcu honorowym Palais-Royal w 1985 roku.
Tak pasiaste kolumny, jak i błyszczące kule, wzbudzają wiele kontrowersji wśród mieszkańców Paryża i przyjeżdżających tu turystów. Mnie się one podobają, bo dodają wigoru tym otaczającym je starym murom pałacowym. Ale nawet wśród naszej 7-osobowej grupy zdania były podzielone.



Na koniec doszliśmy do Jardin du Palais Royal, który jest otoczony ze wszystkich stron elegancką architekturą pałacową i arkadami. Nie mieliśmy jednak czasu na to, aby po nim pochodzić, więc tylko rzuciliśmy na niego okiem.

piotrf napisał(a):Sernik , to sernik , a z masą ( kremem ) pistacjową dobra jest babka świąteczna . Na sernik pistacjowy drugi raz już nie dam się nabrać

Ja też już nigdy nie skuszę się na taki dziwny smakołyk.

piotrf napisał(a):i dziękuję , Gosiu , bo już myślałem że tylko mnie takie "rarytasy" nie smakują .

Mi już się kilka razy zdarzyło, że takie okrzyczane miejscowe specjały nie wzbudzały mojego zachwytu. Zjadłam, bo już zostało kupione, ale nie rozumiałam, na czym polega ich fenomen.
Nie ma to jak nasze polskie ciasta .

A ja bardzo lubię sernik pistacjowy. Choć nie każdy jest bardzo smaczny. Ten ze zdjęcia wygląda na suchawy i mocno zbity (w stylu naszego sernika krakowskiego), dla mnie najsmaczniejsze są bardziej wilgotne i puszyste (jak japoński czy z kąpieli wodnej).

W tym roku na Wielkanoc zrobiłam mazurek pistacjowo-malinowy - nie ukrywam był pyszny.

piekara114 napisał(a):A ja bardzo lubię sernik pistacjowy. Choć nie każdy jest bardzo smaczny. Ten ze zdjęcia wygląda na suchawy i mocno zbity (w stylu naszego sernika krakowskiego), dla mnie najsmaczniejsze są bardziej wilgotne i puszyste (jak japoński czy z kąpieli wodnej).

Nie był zbity i miał konsystencję gęstego budyniu. I teraz się zastanawiam, czy to aby na pewno był sernik.

piekara114 napisał(a):W tym roku na Wielkanoc zrobiłam mazurek pistacjowo-malinowy - nie ukrywam był pyszny.

Własne wypieki są the best .

.
Idziemy teraz na Place Vendôme.






Na Place Vendôme pod numerem 12 mieszkał Fryderyk Chopin. W mieszkaniu tym kompozytor zmarł w dniu 17 października 1849 roku.


Na budynku znajduje się pamiątkowa tablica.






Luksusowy hotel Ritz, w którym księżna Diana spędziła swój ostatni wieczór 30 sierpnia 1997 roku wraz z Dodim Al-Fayedem, synem ówczesnego właściciela tego hotelu Mohameda Al-Fayeda.




Ale największe wrażenie na Place Vendôme robi Kolumna Vendôme, która została wzniesiona w latach 1806–1810 na zlecenie Napoleona I, dla upamiętnienia zwycięstwa w bitwie pod Austerlitz. Kolumna jest wzorowana na rzymskiej Kolumnie Trajana. Ozdobiona jest spiralnym fryzem o długości 160 metrów, na którym umieszczono płaskorzeźby przedstawiające sceny z kampanii napoleońskiej. Na szczycie kolumny znajduje się posąg Napoleona.

Kolumna Vendôme zdecydowanie dominuje na placu , była jedną z nielicznych atrakcji , które podczas "przelotu" ( w Paryżu byłem raptem 4 godziny ) za pierwszym razem widziałem i ten widok został w mojej pamięci na zawsze


Pozdrawiam
Piotr

Mnie Gosiu sernik pistacjowy też nic nie urywa
Pistacje zdecydowanie najbardziej lubię najzwyklejsze prażone do podgryzania

piotrf napisał(a):Kolumna Vendôme zdecydowanie dominuje na placu , była jedną z nielicznych atrakcji , które podczas "przelotu" ( w Paryżu byłem raptem 4 godziny ) za pierwszym razem widziałem i ten widok został w mojej pamięci na zawsze

Ja też do tej pory pozostaję pod jej wrażeniem.

Kapitańska Baba napisał(a):Mnie Gosiu sernik pistacjowy też nic nie urywa
Pistacje zdecydowanie najbardziej lubię najzwyklejsze prażone do podgryzania

Również jestem zwolenniczką prażonych pistacji i do tego muszą być niesolone. Kiedyś, gdy bardzo głośno zrobiło się na temat czekolady dubajskiej, która w swoim nadzieniu posiada między innymi krem pistacjowy, skusiłam się na zakup tej słodkości. I niestety bardzo się nią rozczarowałam.

.
Z Placu Vendome przeszliśmy na nogach do stacji metra Opera, skąd linią 8 pojechaliśmy 4 przystanki do stacji
La Tour-Maubourg. Stąd już tylko kilka minut na nogach i doszliśmy do bramy prowadzącej do monumentalnego kompleksu budynków Hôtel des Invalides. Biletów nie musimy kupować, bowiem możemy tutaj wejść dzięki posiadanym kartom Paris Museum Pass.
Przechodzimy przez kontrolę bezpieczeństwa i szeroką aleją udajemy się w stronę kompleksu.
Zdjęcia zrobiłam dopiero po przejściu przez bramę.



Hôtel des Invalidespowstał w XVII wieku z inicjatywy króla Ludwika XIV, by zapewnić opiekę rannym żołnierzom. Mogło tu mieszkać 4000-7000 pensjonariuszy jednocześnie.
Obecnie na terenie tego kompleksu znajduje się Muzeum Armii (jedno z największych muzeów wojskowości na świecie) oraz Muzeum Planów-Reliefów. Znajduje się tutaj również miejsce, gdzie pochowany jest Napoleon Bonaparte. I właśnie w celu zobaczenia jego grobowca tutaj przyszliśmy. Gdybyśmy mieli więcej czasu, to zapewne zajrzelibyśmy też do Muzeum Armii, ale wszystkiego w Paryżu nie da się zobaczyć podczas kilkudniowego pobytu, więc musieliśmy z czegoś zrezygnować i padło właśnie na to muzeum.







W podcieniach otaczających Dziedziniec Honorowy mamy okazję obejrzeć armaty, stanowiące część ekspozycji Muzeum Armii.






Zaciekawił nas taki malutki czołg.


Mijamy się z grupą maszerujących żołnierzy.


Doszliśmy wreszcie do Eglise du Dôme (Kościoła Kopuły), w którym znajduje się grobowiec Napoleona.

.
Eglise du Dôme (Kościół Kopuły) jest najbardziej rozpoznawalną budowlą kompleksu Les Invalides.
Uważa się ją za jedno z arcydzieł francuskiej architektury barokowej.
Wchodzimy.


Zaraz po wejściu do Kościoła Kopuły uwagę przyciąga otwarta krypta z sarkofagiem Napoleona I.


Dzięki temu, że krypta jest odkryta, to można oglądać jej wnętrze i sarkofag Napoleona z góry.


Krypta ma 6 metrów głębokości i średnicę 23 metrów. Sarkofag jest spory. Ma prawie 4 metry długości i ponad 2 metry szerokości . Wykonano go z czerwonego kwarcytu a postawiony jest na podstawie z zielonego granitu. Na podłodze wokół sarkofagu widać nazwy zwycięskich bitew Napoleona. Wewnątrz sarkofagu znajduje się pięć trumien włożonych jedna do drugiej w następującej kolejności: z blachy, z drewna mahoniowego, dwie kolejne z ołowiu, i ostatnia z drewna hebanowego.


Nad kryptą znajduje się imponująca kopuła z freskami.


Na zewnątrz kopuła jest złocona. Podczas ostatniej renowacji, przeprowadzonej w 1989 roku, do złożenia kopuły zużyto około 12,5 kg złota.


Po obejrzeniu krypy z góry obchodzimy wnętrze Kościoła Kopuły, w którego bocznych kaplicach znajdują się grobowce m.in. marszałka Focha, Vaubana oraz członków rodziny Bonaparte, w tym braci Napoleona.












Ta ściana oddziela Kościół Kopuły od sąsiedniego kościoła żołnierzy (katedry św. Ludwika). Dzięki temu, że jest ona częściowo przeszklona, to można zajrzeć do wnętrza tego drugiego kościoła, ale zbyt wiele to nie widać.


Na koniec kierujemy się do schodów prowadzących na niższy poziom krypy.

.
Na dole z bliska możemy podziwiać sarkofag Napoleona.


Wokół sarkofagu ustawionych jest dwanaście Posągów Zwycięstw z białego marmuru, zwanych Victoires. Każda z figur symbolizuje jedno z najważniejszych zwycięstw militarnych Napoleona.




Galeria otaczająca sarkofag ozdobiona jest dziesięcioma płaskorzeźbami z marmuru. Ich zadaniem jest upamiętnienie najważniejszych dokonań cywilnych i instytucjonalnych cesarza.



To miejsce mnie zauroczyło swoją dostojnością.
I bardzo się cieszę, że nie dałam się przekonać niektórym osobom, które mówiły, że nie warto tam iść.

Opuszczamy Kościół Kopuły i wejściem/wyjściem od strony Placu Vauban wychodzimy z terenu Pałacu Invalides.




Zapytacie, dlaczego - skoro chcieliśmy zobaczyć tylko Kościół Kopuły, nie weszliśmy tym wejściem. Otóż wejście to jest otwierane dopiero o godzinie 14-tej. Chociaż nie wiem, czy dalej te godziny są aktualne, bo obecnie tej informacji nie ma na oficjalnej stronie Muzeum Armii.
Spoglądamy jeszcze na Kościół Kopuły w całej okazałości, niestety częściowo zasłonięty jakąś płachtą.




I teraz bierzemy już azymut na największą atrakcję dzisiejszego dnia.

.
Idziemy w stronę Wieży Eiffla.
W mijanym po drodze markecie Franprix robimy zakupy na piknik na Polu Marsowym.
I już jesteśmy na Champ-de-Mars.




Rozsiadamy się na trawie wokół mojej wielkiej chusty, na której rozłożyliśmy jedzenie. Kupiliśmy gotowe sałatki, bagietki, sery, oliwki i oczywiście różowe wino. Ten piknik to jedno z najfajniejszych rzeczy, które można robić w Paryżu. Atmosfera jest tam niesamowita. Siedzieliśmy tam 40 minut, delektując się jedzeniem, winem, wspaniałą atmosferą i widokiem na Wieżę Eiffla. Bardzo polecam taką formę posiłku. Oczywiście jeśli się trafi na wspaniałą pogodę, taka jaką my mieliśmy.


Bilety na Wieżę Eiffla kupiłam na oficjalnej stronie 60 dni przed wizytą o północy, czyli wtedy, kiedy bilety na dzień 10 kwietnia 2025 roku wskoczyły do sprzedaży. Wszyscy zdecydowaliśmy się na wjazd windą na samą górę. Wówczas bilety w tym wariancie kosztowały 36,10 € od osoby dorosłej. Dzisiaj cena jest tylko 0,50 € wyższa, więc nie poszła zbyt dużo w górę. Na oficjalnej stronie Wieży Eiffla w zakładce https://www.toureiffel.paris/fr/bien-preparer-votre-visite można się sporo dowiedzieć o warunkach wizyty na wieży.
Bilety mieliśmy na godzinę 16:30, więc o 16:00 ruszyliśmy w stronę Wieży, bowiem przed bramką trzeba być 20 minut wcześniej.



Teren wokół Wieży Eiffla otoczony jest ogrodzeniem wykonanym z kuloodpornego, hartowanego szkła oraz metalu, które ma wysokość 3 metrów.



Pod tym zadaszeniem znajdują się bramki bezpieczeństwa.



Idziemy do wejścia nr 2.


Kolejka do kontroli bezpieczeństwa jest malutka, więc szybko przez nią przechodzimy.


Zanim dojdziemy pod wieżę, to mijamy po drodze jeden z dwóch ogrodów znajdujących się na terenie wokół wieży. Wstęp do tych ogrodów oraz pod wieżę Eiffla jest bezpłatny, trzeba tylko przejść przez kontrolę bezpieczeństwa.


I już stoimy w kolejce do windy, w której będziemy stać ok. 30 minut.


Pomyśleliśmy, żeby się podzielić i żeby część z nas stała w kolejce, a pozostali poszli rozejrzeć się po terenie, ale niestety z kolejki nie da się wyjść, gdyż ustawiona jest pomiędzy taśmami, tak jak na lotnisku. Wobec tego rozglądamy się wokoło stojąc w kolejce.






Dotarliśmy do pomieszczenia, z którego rusza winda.
Myśleliśmy, że się nie załapiemy na windę, która właśnie przyjechała, bo sporo ludzi stało przed nami.



Ale weszliśmy do niej jako ostatni.


Drzwi windy się zamknęły i ruszamy w górę.