Paris, Paris

megidh napisał(a):Na zakończenia dnia zafundowaliśmy sobie więc widok na Wieżę Eiffla, ale w wieczornej odsłonie.

Właśnie przemknęła mi taka myśl: "Ciekawe czy Gosia wstawi zdjęcia wieczornej Wieży Eiffla", otwieram relację i jest .

megidh napisał(a):Po zmroku wieża jest oświetlona mnóstwem światełek, które o pełnej godzinie przez 5 minut zaczynają się mienić. Obracający się na szczycie reflektor rzuca dwa snopy światła. Widok jest niesamowity.

Na filmie też pięknie to wygląda . Ciekawe czy replika Statuły jest oświetlona.

wiola2012 napisał(a):

megidh napisał(a):Na zakończenia dnia zafundowaliśmy sobie więc widok na Wieżę Eiffla, ale w wieczornej odsłonie.

Właśnie przemknęła mi taka myśl: "Ciekawe czy Gosia wstawi zdjęcia wieczornej Wieży Eiffla", otwieram relację i jest .

Mówisz i masz .

wiola2012 napisał(a):

megidh napisał(a):Po zmroku wieża jest oświetlona mnóstwem światełek, które o pełnej godzinie przez 5 minut zaczynają się mienić. Obracający się na szczycie reflektor rzuca dwa snopy światła. Widok jest niesamowity.

Na filmie też pięknie to wygląda .

Może i tak, ale co na żywo, to na żywo.

wiola2012 napisał(a):Ciekawe czy replika Statuły jest oświetlona.

Nie mam żadnej wiedzy na ten temat.

.
Dzień 4 - 11.04.2025

W czwartek mieliśmy zaplanowane wizyty w kilku muzeach. Muzea te są ujęte w karcie Paris Museum Pass, więc nie musieliśmy kupować biletów, ale trzeba było umawiać do nich godzinę wizyty. Na tej stronie PMP znajdują się linki kierujące bezpośrednio do stron, na których dokonuje się rezerwacji przedziałów czasowych. Podczas rezerwacji terminu wizyty nie ma konieczności podawania numerów kart PMP, dlatego rezerwacji dokonywałam jeszcze przed zakupem PMP.
Jako pierwsze odwiedziliśmy Musée de l'Orangerie. Ale zanim dotarliśmy do tego muzeum, to po wyjściu ze stacji metra Concorde, spędziliśmy chwilę na Placu Zgody (Place de la Concorde), podziwiając widok na wieżę Eiffla, egipski Obelisk z Luxoru, fontanny i zabudowania stojące wokół tego placu. Było kilkanaście minut przed godziną 9 rano, a na placu były pustki. Nawet samochody nie jeździły. Bardzo byliśmy tym faktem zdziwieni.
Największe wrażenie zrobił na mnie Obelisk, który w 1830 roku wicekról Muhammad Ali podarował Francji w uznaniu za rozszyfrowanie egipskich hieroglifów przez Jeana-François Champolliona.





Aby dojść do Muzeum Oranżerii musieliśmy wejść na teren Ogrodów Tuileries.


Wschodzące słońce lekko zamgliło widok na widniejący w oddali Luwr.





Nie szliśmy dalej w kierunku Luwru, lecz skręciliśmy w prawo, aby dojść do Muzeum Oranżerii, znajdujące się za widocznym na zdjęciu poniżej szpalerem drzew.




Wejściówkę mieliśmy zarezerwowaną na godzinę 9. Gdy doszliśmy pod wejście była już tam sporo ludzi, więc ustawiliśmy się w kolejce.


Punktualnie o godzinie 9 zaczęło się wpuszczanie do wnętrza muzeum.

.
Musée de l'Orangerie jest jednym z najważniejszych muzeów sztuki impresjonistycznej i postimpresjonistycznej na świecie. Znajduje się w nim monumentalny cyklu „Nenufary” Claude’a Moneta, który koniecznie chciałam zobaczyć. Cykl składa się z 8 gigantycznych płócien, które Claude Monet podarował Francji jako symbol pokoju po I wojnie światowej. Eksponowane są w dwóch dużych owalnych salach, specjalnie zaprojektowanych pod nadzorem artysty. Do tych sal wpada naturalne światło dzienne.








W innej części muzeum można oglądać wybitne arcydzieła innych mistrzów modernizmu, takich jak Pierre-Auguste Renoir, Paul Cézanne, Pablo Picasso, Henri Matisse, Amedeo Modigliani czy Henri Rousseau.
Schodzimy po schodach, aby zobaczyć te dzieła.






Muzeum zrobiło na mnie spore wrażenie. Jest to niezwykłe miejsce, które zachwyca nawet takiego laika jak ja. Owalne sale z wielkimi dziełami Moneta zachwycają swoją skalą i kolorami. Muzeum jest kameralne, spokojne i idealne na relaksującą wizytę, bez poczucia przytłoczenia ogromem sztuki.
Nasz pobyt w tym muzeum trwał 80 minut . Przed wyjściem zajrzeliśmy jeszcze do sklepiku z pamiątkami. Nie kupiliśmy nic, bo ceny tam odstraszają.


Jest w tym muzeum również kawiarenka, ale kawę piliśmy rano do śniadania, więc nie skorzystaliśmy.

.
Po wyjściu z Muzeum Oranżerii idziemy spacerem przez Ogrody Tuileries w stronę Luwru.







Przed nami, za basenem fontanny, widzimy Luwr.


Za nami pozostał Plac Zgody ze skrzącą się w promieniach słońca iglicą Obelisku Luksorskiego.


W oddali za Placem Zgody, dzięki super przejrzystości powietrza tego dnia, możemy podziwiać wspaniały widok na Łuk Triumfalny i wysokie zabudowania dzielnicy La Defence.



Stojąc twarzą do Luwru po naszej prawej stronie widzimy górną część budynku Muzeum d'Orsay z dwiema charakterystycznymi wieżami z zegarami. Dolna część tego budynku zasłonięta jest drzewami rosnącymi wzdłuż Sekwany.




Po lewej stronie widzimy kamienice stojące wzdłuż Rue de Rivoli.


Nie idziemy teraz do Luwru, lecz kierujemy się w stronę Sekwany.


Przy schodach po których wchodzimy, aby wyjść z Ogrodów Tuileries na Terre du Bord de l'Eau (z fr. dosłownie: ziemia nad brzegiem wody), znajduje się mocno zapadająca w pamięć rzeźba „La Foule” (Tłum). Jest to dzieło brytyjskiego rzeźbiarza Raymonda Masona, stworzone w latach 1963–1967 a ustawione w Ogrodach Tuileries w roku 2000. Ta brązowa rzeźba przedstawia tłum ludzi, oddając energię i dynamikę miejskiego życia.


Ze szczytu schodów nad rzeźbą „La Foule” ostatni raz spoglądamy na Ogrody Tuileries.


Jak zobaczyłam to zdjęcie po raz pierwszy na ekranie komputera (czyli w dużym rozmiarze), to się przeraziłam, że widoczny na nim biegacz nie ma nogi.


Idziemy aleją Terre du Bord de l'Eau w stronę kładki Passerelle Léopold Sédar Senghor, zerkając na jedno ze skrzydeł Luwru, które zostawiamy za plecami.

megidh napisał(a):Jak zobaczyłam to zdjęcie po raz pierwszy na ekranie komputera (czyli w dużym rozmiarze), to się przeraziłam, że widoczny na nim biegacz nie ma nogi.

Dobrze, że słońce świeci z odpowiedniej strony, to można mieć pewność, że jednak nogę ma.

Nie wiedziałam, że nenufary są tak wielkie i że jest dla nich osobne muzeum

Z nenufarami miałam w tym roku fajną przygodę. Jak zdecyduję się na relację to opiszę to dokładnie.

elka21 napisał(a):

megidh napisał(a):Jak zobaczyłam to zdjęcie po raz pierwszy na ekranie komputera (czyli w dużym rozmiarze), to się przeraziłam, że widoczny na nim biegacz nie ma nogi.

Dobrze, że słońce świeci z odpowiedniej strony, to można mieć pewność, że jednak nogę ma.

Dokładnie tak, cień wyjaśnia wszystko .

piekara114 napisał(a):Nie wiedziałam, że nenufary są tak wielkie i że jest dla nich osobne muzeum

Też o tym nie wiedziałam. Dopiero gdy zaczęłam planować zwiedzanie Paryża, to zdobyłam tę wiedzę.

piekara114 napisał(a):Z nenufarami miałam w tym roku fajną przygodę. Jak zdecyduję się na relację to opiszę to dokładnie.

Mam nadzieję, że relacja będzie.
A przyznasz się, gdzie byłaś ?.

Mieliście pogodę jak żyleta , przejrzystą , jasną , idealną do podziwiania ogrodów i interesujących rzeźb , których jest tam mnóstwo
Piękne zdjęcia , oglądając je czuję się tak , jakbym tam z Wami był


Pozdrawiam
Piotr

piotrf napisał(a):Mieliście pogodę jak żyleta , przejrzystą , jasną , idealną do podziwiania ogrodów i interesujących rzeźb , których jest tam mnóstwo

Fakt, pogoda nam się trafiła rewelacyjna.

piotrf napisał(a):Piękne zdjęcia , oglądając je czuję się tak , jakbym tam z Wami był

Myślę, że fajnie byłoby z Tobą zwiedzać Paryż (i nie tylko) .

.
Wchodzimy na pieszą kładkę Léopolda Sédara Senghora, która łączy dwa brzegi Sekwany, kierujemy się do Muzeum Orsay.





Po chwili jesteśmy już przed wejściem do tego muzeum.


Wejście do Muzeum Orsay mieliśmy w pakiecie karty Paris Museum Pass. W kwietniu 2025 roku nie było obowiązku rezerwowania godziny wstępu do tego muzeum, więc wchodziliśmy do niego z "ulicy". Ale od 10 marca 2026 roku, w związku z trwającymi pracami remontowymi w strefie recepcyjnej muzeum, tradycyjne wejście "z ulicy" bez wcześniejszej rezerwacji online zostało całkowicie zawieszone.
Nasze rzeczy zostawiliśmy w szafkach bagażowych i bez żadnego obciążenia ruszyliśmy zobaczyć, co to muzeum oferuje.


Muzeum Orsay mieści się w monumentalnym, neoklasycystycznym gmachu dawnego dworca kolejowego z 1900 roku. Słynie z największej kolekcji arcydzieł impresjonizmu i postimpresjonizmu. Zgromadzone w nim dzieła pochodzą z lat 1848–1914.
Można tu zobaczyć legendarne dzieła takich twórców jak Monet, Manet, Renoir, Degas, Cézanne, Gauguin oraz Van Gogh. Oprócz malarstwa prezentowane są w nim również rzeźby, fotografie, grafikę oraz bogate zbiory rzemiosła artystycznego. Nie będę opisywać oglądanych dzieł ani nie pokażę wszystkich zdjęć, które tam zrobiłam. Ale wrażenie to muzeum robi spore.




Bardzo mnie zainteresowała makieta Opery Garnier, wykonany w skali 1:100, która wykonana została w latach 1984–1986.
Dzięki niej można zajrzeć do wnętrza opery, niczym do gigantycznego domku dla lalek.







Moją uwagę przyciągnęła również makieta terenu wokół Opery Garnier, umieszczona pod przezroczystą, szklaną podłogą. Spacerując po tej podłodze miałam wrażenie, że chodzę po dachach Paryża .





Wizytówką obiektu jest ażurowy zegar dworcowy, przez który można spoglądać na Luwr.




Ludzi wewnątrz jest sporo, szczególnie na wyższych poziomach, więc trzeba pomiędzy nimi lawirować.








Nasza wizyta w Muzeum Orsay była niestety dosyć krótka, bo mieliśmy zarezerwowaną wizytę w następnym miejscu. Byliśmy w nim jedynie półtorej godziny i opuszczaliśmy je z niedosytem.

.
Kolejnym miejscem na naszej trasie jest kaplica Sainte-Chapelle, do której mamy zarezerwowane wejście na godzinę 13:30.
Idziemy więc w miarę szybkim krokiem, aby się nie spóźnić. Ale trasa jest piękna, więc co chwilę się zatrzymujemy, bo po drodze jest bardzo klimatycznie.












Po dojściu pod wejście do kaplicy Sainte-Chapelle mieliśmy problem z odnalezieniem się w tym miejscu. Tłum tam był spory a kolejek kilka. Przy każdej były ustawione tabliczki z godzinami wstępu przeznaczonymi dla każdej kolejki. Niestety nie były to godziny najbliższe, lecz na cały dzień i w kolejce stały również te osoby, które miały wejściówki na godziny późniejsze niż my. Ale niestety nie szło się tam z nikim dogadać. Nikt nie chciał nas wpuścić i nie mogliśmy się dostać do wejścia. I nie tylko my mieliśmy ten problem. W kolejce stało sporo osób, które miały wejściówki na tą samą godzinę co my, a nawet takie, które miały wejściówki na jeszcze wcześniejsze godziny. Organizacja tam była beznadziejna. Stanęliśmy na końcu tej kolejki, ale po 30 minutach kolejka przesunęła się może o metr. Stwierdziliśmy że nie ma sensu tracić tutaj czasu, bo może się okazać, że będziemy tak stać do wieczora. No i odpuściliśmy wejście do kaplicy Sainte-Chapelle.



Poszliśmy na obiad do włoskiej restauracji L'Osteria del Passe Partout, na którą trafiliśmy po drodze. Jedzenie tam było bardzo dobre, więc poprawiliśmy sobie nim humor po tym, jak musieliśmy zrezygnować z wejścia do kaplicy Sainte-Chapelle. Drinki i wino też miały w tej poprawie humoru niemały udział.





Gdy po ponad godzinie wracaliśmy obok wejścia do kaplicy Sainte-Chapelle, to kolejka przesunęła się jedynie o kilka metrów, co stwierdziliśmy widząc stojące w niej dziewczyny, które stały wcześniej obok nas w kolejce. Gdy zagadnęliśmy do nich, to stwierdziły że też nie mają siły czekać i zrezygnowały z czekania na wejście do kaplicy Sainte-Chapelle.

.
Idziemy teraz w stronę Luwru. Wejściówki mamy na godzinę 17:00, więc mamy jeszcze trochę czasu i dwa miejsca do zobaczenia po drodze.
Pierwsze z nich to średniowieczna wieża Saint Jacques. Wzniesiono ją jako dzwonnicę kościoła Saint-Jacques, który został zburzony podczas rewolucji francuskiej.
Z historią wieży można się zapoznać TUTAJ i TUTAJ.
Wokół wieży znajduje się Square de la Tour Saint-Jacques, który był pierwszym publicznym ogrodem w Paryżu.
Wcześniej zaplanowałam, że pod wieżą zrobimy sobie piknik, taki jak dzień wcześniej pod wieżą Eiffla, ale ponieważ zjedliśmy w obiad w restauracji, to zostało nam tylko obejrzenie wieży z zewnątrz. Szkoda że ten piknik nie doszedł do skutku, bo miejsce jest świetne a pogoda na piknik była idealna.
Wnętrze wieży można zwiedzać, po dokonaniu rezerwacji wycieczki z przewodnikiem TUTAJ, jednak obecnie na tej stronie znajduje się in formacja, iż "Wieża Saint-Jacques będzie zamknięta dla zwiedzających do odwołania".

.
Idziemy dalej kierując się w stronę Luwru, ale po drodze mamy kolejną atrakcję, do której zamierzamy wejść.
Po chwili stajemy przed dziwnie wyglądającą kamienicą.




To 59 Rivoli, czyli największy artystyczny squat w Paryżu.
59 Rivoli istnieje już od 1999 roku. Wtedy trzech artystów: Kalex, Gaspard i Bruno rozpoczęło okupację zaniedbanej kamienicy, której właścicielem byli Credit Lyonais i państwo francuskie. Wraz z innymi artystami zajęli się się jej renowacją, przystosowując pomieszczenia do prowadzenia w nich pracowni artystycznych. Miejsce zaczęło żyć. Urządzano tam wówczas wystawy, na które można było wchodzić bez opłat. I właśnie dzięki temu miejsce zostało ocalone, bowiem gdy władze miasta postanowiły przejąć kamienicę, to okazało się, że odwiedzało ją rocznie 40 tysięcy ludzi i trudno zamknąć tak popularne miejsce.
Miasto odkupiło kamienicę i pozostawiło ją w rękach artystów.
Do kamienicy można wchodzić od wtorku do niedzieli w godzinach od 13 do 20 a wstęp jest bezpłatny. Na kilku piętrach rozlokowane są pracownie kilkunastu artystów, których można podpatrywać przy tworzeniu ich prac.
Swoje pracownie mają tutaj artyści stali, którzy mają prawo do korzystania z pracowni na czas nieokreślony. Wśród nich są założyciele kolektywu, którzy tworzą trzon tego kultowego miejsca sztuki nowoczesnej.
Ale są tutaj też artyści tymczasowi, którzy otrzymują pracownię na krótki okres wynoszący od 3 do 6 miesięcy. W budynku rotuje w ten sposób około 10–15 twórców, a nabór aplikacji odbywa się zazwyczaj dwa razy w roku.
Squat ma swoją oficjalną stronę https://59rivoli.org/, na której można zapoznać się dokładniej z historią powstania tego miejsca.
No to wchodzimy.



Przy wejściu znajduje się tablica przedstawiająca artystów, którzy aktualnie mają swoje pracownie w kamienicy.


Rozpoczynamy wchodzenie po owalnych schodach, które już na początku wywierają wielkie wrażenie. Od samego wejścia uderza zapach farby olejnej, dźwięk muzyki i widok ścian pokrytych graffiti od piwnicy aż po dach.





Podglądamy artystkę przy pracy.



Przechodzimy od pracowni do pracowni.

.
Wchodzimy na kolejne piętro.








I jeszcze wyżej.


Graffiti na owalnych ścianach klatki schodowej co chwilę się zmienia.