Paris, Paris

.
Sporo tych schodów, ale kolorowe ściany ciągną nas coraz wyżej.

















Doszliśmy pod sam dach kamienicy 59 Rivoli.


Teraz pozostało nam zejście na sam dół .



59 Rivoli to niesamowite miejsce. Ta sześciopiętrowa enklawa sztuki zrobiła na mnie niesamowite wrażenie. Nie ma tu barier ani szklanych gablot, wchodzi się prosto do pracowni, gdzie artyści tworzą na naszych oczach. To totalne przeciwieństwo klasycznego muzeum, które warto zobaczyć.

Ale świetny ten artystyczny squat! Bardzo lubię takie miejsca i na pewno spędziłabym tam dużo czasu

maslinka napisał(a):Ale świetny ten artystyczny squat! Bardzo lubię takie miejsca i na pewno spędziłabym tam dużo czasu

Cała moja grupa była bardzo zadowolona z wizyty w tym miejscu.
Będąc w Paryżu naprawdę warto tam wstąpić.

.
Teraz już bez zatrzymywania się idziemy do Luwru.
Wejście do tego muzeum jest zawarte w posiadanej przez nas karcie Paris Museum Pass. Wejściówki rezerwowałam 2 miesiące wcześniej, korzystając z z tej strony. W zakładce Pomoc-Często zadawane pytania-Jakie są warunki wstępu do Muzeum Luwr? na stronie Paris Museum Pass znalazłam taką informację:

Od lipca 2019 roku wstęp do Luwru z PARIS MUSEUM PASS jest gwarantowany wyłącznie po dokonaniu rezerwacji. Bez niej wejście może być czasami bardzo długie, a nawet niemożliwe w okresach wzmożonej frekwencji.
UWAGA: Procedura rezerwacji jest oczywiście bezpłatna.
Aby zarezerwować termin: wejdź na stronę http://www.ticketlouvre.fr , wybierz „Odwiedzający z kartą Paris Museum Pass”, wybierz dzień i godzinę wizyty, podaj swoje imię i nazwisko oraz numer PMP. Następnie będziesz mógł pobrać kod QR, który umożliwi Ci przejście przez pierwszą kontrolę znajdującą się przy wejściu do Piramidy Luwru (jedyny punkt dostępu). Następnie będziesz musiał okazać PMP w różnych punktach kontrolnych muzeum, zlokalizowanych pod Piramidą.

Jednak kiedy ja dokonywałam rezerwacji wejściówek, to wcale nie musiałam podawać numeru PMP, więc rezerwację zrobiłam nie posiadając jeszcze kart PMP. Przed chwilą spróbowałam dokonać rezerwacji wejściówek dla posiadaczy PMP i dalej nie ma obowiązku podawania tam numeru karty PMP.

Wejściówki mamy na godzinę 17:00. Specjalnie zdecydowaliśmy, że Luwr będzie ostatnim muzeum, które odwiedzimy tego dnia, żeby nas już nic nie rozpraszało.
W piątki Luwr jest dostępny dla zwiedzających do godziny 21:00, więc na zwiedzanie mieliśmy cztery godziny. Jak na Luwr nie jest to dużo, ale nawet gdybyśmy zwiedzali go przez cały dzień, to i tak nie udałoby się zobaczyć wszystkiego.
Na teren Luwru prowadzi kilka wejść, o których można przeczytać TUTAJ.
My na teren Luwru weszliśmy tą bramę, znajdującą się przy Rue de Rivoli i skierowaliśmy się do głównego wejścia zlokalizowanego w Piramidzie.





Mając w pamięci sytuację spod Sainte-Chapelle zastanawialiśmy się, czy wejdziemy do środka o określonej godzinie.
Na szczęście tutaj jest zastosowana zupełnie inna procedura wpuszczania odwiedzających muzeum, więc z wejściem nie mieliśmy problemu. Gdy zbliżała się godzina 16:30, to przed wejściem do jednej ze ścieżek prowadzących do Piramidy (tych ograniczonych sznurami powieszonymi na stojakach) umieszczono tabliczkę wskazującą godzinę 17:00.


Stanęliśmy w kolejce przy tej tabliczce i od razu rozpoczął się proces wpuszczania osób posiadających odpowiednie wejściówki. Ludzi nie było dużo, więc kolejka szybko się przesuwała. Po wejściu do Piramidy odbywa się kontrola bezpieczeństwa. Cała procedura wejścia trwała 20 minut.








Po kontroli bezpieczeństwa zjechaliśmy w dół schodami ruchomymi





i znaleźliśmy się w miejscu, gdzie nad głowami mieliśmy piramidę.




Z punktu informacyjnego wzięliśmy mapy, aby wiedzieć, jak się poruszać po muzeum i rozpoczęliśmy zwiedzanie.

.
Na mapie Museum Map, którą bezpłatnie otrzymaliśmy w recepcji w holu głównym pod Piramidą Luwru (dostępna jest w 9 językach), znajduje się szczegółowy plan podziału muzeum na skrzydła i piętra wraz z lokalizacją najważniejszych arcydzieł oraz oznaczeniem całej infrastruktury turystycznej.


Mapa Museum jest skomplikowana i dlatego dobrze jest przed wizytą w Luwrze zapoznać się z tym przewodnikiem, który wyjaśnia, jak poruszać się po Luwrze.
Mapę można ściągnąć z oficjalnej strony Luwru.

Cześć Gosiu
Uważasz, że te 4h Ci wystarczyło czy masz niedosyt?
Wiadomo, że zwiedzić Luwru podczas jednej wizyty się nie da, ale można zrobić sobie wcześniej plan na czym chcemy się skupić. Każdy chodzi jak chce czy jest jakiś kierunek zwiedzania ?

wiola2012 napisał(a):Uważasz, że te 4h Ci wystarczyło czy masz niedosyt?

Mnie te 4 godziny wystarczyły. Nie jesteśmy fanami spędzania czasu w muzeach, ale Luwru (jak i wielu innych muzeów w Paryżu) nie można odpuścić. Nie zatrzymywaliśmy się przy każdym dziele, lecz tylko przy tych, które nas zainteresowały. Ale i tak po 3 godzinach dopadło nas zmęczenie nadmiarem sztuki, więc zdecydowaliśmy się skończyć wcześniej naszą wizytę. Tyle że dojście do wyjścia zajęło nam prawie godzinę, no bo po drodze też były ciekawe eksponaty, przy których się zatrzymywaliśmy. Więc z sumie byliśmy tam jednak 4 godziny. Gdybym teraz planowała wizytę w Luwrze, to zapewne wybrałabym ranne godziny na wejście i w tym dniu odpuściłabym inne muzea, bowiem nadmiar sztuki powoduje zmęczenie i szybko zapomina się to, co się widziało.

wiola2012 napisał(a):Wiadomo, że zwiedzić Luwru podczas jednej wizyty się nie da,...

Na zwiedzenie Luwru to i tygodnia byłoby mało.

wiola2012 napisał(a):...ale można zrobić sobie wcześniej plan na czym chcemy się skupić.

Planu nie zrobiłam, bo stwierdziliśmy, że pójdziemy obejrzeć te najbardziej znane eksponaty w Luwrze (Mona Lisa, Wenus z Milo, Nike z Samotraki), a później poszwendamy się po salach, zatrzymując się przy tych eksponatach, które przykują naszą uwagę.

wiola2012 napisał(a):Każdy chodzi jak chce czy jest jakiś kierunek zwiedzania ?

W Luwrze można chodzić, jak się chce, ale są znaki kierujące do tych najbardziej znanych eksponatów.

.
Nie mieliśmy konkretnego planu zwiedzania Luwru. Postanowiliśmy najpierw zobaczyć Mona Lisę a później oglądać to, co będzie po drodze.
Aby dotrzeć do Mona Lisy należy się kierować znakami rozstawionymi po drodze.









Dojście do sali, w której znajduje się obraz Leonarda da Vinci - Mona Lisa, doszliśmy po około 12 minutach, ale nie zatrzymywaliśmy się po drodze.
Po przeciśnięciu się przez tłum chętnych do oglądania tego obrazu, stanęliśmy prawie twarzą w twarz z Lisą Gherardini.



Dlaczego ten obraz cieszy się tak wielką popularnością. Wcześniej się tym nie interesowałam, ale przed wyjazdem do Paryża, podczas układania planu zwiedzania, trafiłam na artykuł "Najgłośniejsza kradzież XX wieku. Mona Lisa znika". I dowiedziałam się z niego, skąd najprawdopodobniej wzięła się tak wielka popularność obrazu Mona Lisa.
Ponoć przyczyniła się do tego kradzież obrazu, której dokonał pracownik Luwru Vincenzo Peruggia, Wyniósł on obraz z muzeum i przewiózł do Włoch. Twierdził, że kradzieży dokonał z przyczyn patriotycznych, aby obraz włoskiego malarza wrócił do Włoch. Włosi zwrócili obraz Francuzom. To od tego czasu zaczęła się wielka sława tego obrazu.



Naprzeciwko obrazu Mona Lisy wisi największy obraz w całym Luwrze "Gody w Kanie" Paola Veronese o wymiarach 6,77 m × 9,94 m, przedstawiający cud przemiany wody w wino w formie weneckiej uczty. Przy tym wielkim obrazie mała Mona Lisa, o wymiarach 77 cm × 53 cm, wydaje się jeszcze mniejsza.

Wiedziałam, że Mona Liza jest mała, ale myślałam, że podobnie jak nasza Dama z Łasiczką, jest eksponowana sama, w jakiejś niewielkiej ciemnej sali. Tak przynajmniej było z jakieś 25 lat temu.... Trzeba by było sprawdzić jak to obecnie wygląda...

megidh napisał(a):I dowiedziałam się z niego, skąd najprawdopodobniej wzięła się tak wielka popularność obrazu Mona Lisa.
Ponoć przyczyniła się do tego kradzież obrazu, której dokonał pracownik Luwru Vincenzo Peruggia, Wyniósł on obraz z muzeum i przewiózł do Włoch. Twierdził, że kradzieży dokonał z przyczyn patriotycznych, aby obraz włoskiego malarza wrócił do Włoch. Włosi zwrócili obraz Francuzom. To od tego czasu zaczęła się wielka sława tego obrazu.

Nie miałam o tym pojęcia, chociaż czasami się zastanawiałam, dlaczego ludzie tak się ekscytują Mona Lisą

Pamiętam, że jak stanęłam z nią oko w oko w Luwrze, bardzo się zdziwiłam, że obraz jest taki mały...

piekara114 napisał(a):Wiedziałam, że Mona Liza jest mała, ale myślałam, że podobnie jak nasza Dama z Łasiczką, jest eksponowana sama, w jakiejś niewielkiej ciemnej sali.

maslinka napisał(a):Pamiętam, że jak stanęłam z nią oko w oko w Luwrze, bardzo się zdziwiłam, że obraz jest taki mały...

Też wiedziałam, że Mona Lisa jest niewielkich rozmiarów, ale i tak rzeczywistość mnie zaskoczyła. Może dlatego, że do obrazu nie można podejść zbyt blisko. Czasami obsługa kogoś wpuszcza w pobliże obrazu, ale nie wiem na jakich zasadach.

maslinka napisał(a):

megidh napisał(a):I dowiedziałam się z niego, skąd najprawdopodobniej wzięła się tak wielka popularność obrazu Mona Lisa.
Ponoć przyczyniła się do tego kradzież obrazu, której dokonał pracownik Luwru Vincenzo Peruggia, Wyniósł on obraz z muzeum i przewiózł do Włoch. Twierdził, że kradzieży dokonał z przyczyn patriotycznych, aby obraz włoskiego malarza wrócił do Włoch. Włosi zwrócili obraz Francuzom. To od tego czasu zaczęła się wielka sława tego obrazu.

Nie miałam o tym pojęcia, chociaż czasami się zastanawiałam, dlaczego ludzie tak się ekscytują Mona Lisą

Sensacja zawsze podsyca zainteresowanie.

.
Po obejrzeniu Mona Lisy idziemy obejrzeć rzeźbę Nike z Samotraki. Jest to jedno z najważniejszych dzieł sztuki antycznej znajdujących się w Luwrze. Rzeźba stoi na szczycie monumentalnych schodów Daru (Escalier Daru).




Idziemy dalej. Wchodzimy do Galerii Apolla, w której znajdowały się wtedy francuskie klejnoty koronne. Jednak po zuchwałym napadzie z 19 października 2025 roku, podczas którego złodzieje wdarli się przez okno i skradli historyczne kosztowności, klejnoty koronne nie są już w niej eksponowane. Galeria Apolla pełni obecnie funkcję państwowej galerii sztuki, prezentując swoje XVII-wieczne wnętrza, o czym można przeczytać TUTAJ.



Oglądamy francuskie klejnoty koronne, z których osiem zostanie kilka miesięcy później skradzionych.

.
Przechodzimy do kolejnych sal, oglądając kolekcje egipskie, greckie, islamskie.
Od tej ilości eksponatów dostałam mętliku w głowie i gdyby nie zrobione zdjęcia, to bym zapewne nie była w stanie przypomnieć sobie, co widziałam.









Kolekcja sztuki islamskiej znajduje się na dziedzińcu La Cour Visconti, pod wiszącym, szklanym baldachimem, który sam w sobie wart jest zobaczenia. O kolekcji sztuki islamskiej oraz o wiszącym baldachimie można poczytać TUTAJ.

.
Przed zakończeniem wizyty w Luwrze poszliśmy jeszcze zobaczyć rzeźby greckie i rzymskie.



Wśród tych rzeźb znajduje się posąg Venus z Milo.













Zmęczeni zwiedzaniem i przytłoczeni ogromem zbiorów Luwru stwierdziliśmy, że mamy dość i pora zakończyć wizytę w tym muzeum.
Szukając wyjścia dotarliśmy jeszcze pod Odwróconą Piramidę (Pyramide Inversée), skierowaną szczytem do dołu nad małą kamienną piramidą. Znajduje się ona w podziemnym hallu handlowo-kulturalnym Carrousel du Louvre w miejscu łączącym podziemne centrum handlowe ze stacją metra Palais Royal-Musée du Louvre oraz głównymi wejściami do muzeum.


Stąd udaliśmy się na stację metra Palais Royal-Musée du Louvre, do której dotarliśmy bez wychodzenia na powierzchnię i metrem wróciliśmy do naszego apartamentu.
To był bardzo męczący dzień, który się jeszcze nie skończył.

.
Po odświeżeniu się po całym dniu i po kolacji udaliśmy się do Moulin Rouge na przedstawienie kabaretowe "Féerie".
Bilety kupiłam na stronie Moulin Rouge trzy tygodnie wcześniej. Ale zanim je kupiłam, to śledziłam ceny, bo zmieniają się one bardzo często. Czekałam na jakąś dużą obniżkę, bo ceny biletów są niestety wysokie a i tak szybko znikają. Podczas jednego wieczora są dwa występy: o 21:00 i o 23:00. Bilety na wcześniejszą godzinę są dwa razy droższe (a nawet i więcej), niż na godzinę 23:00. Gdy trafiła się zdecydowanie niższa cena (103 euro), to zdecydowaliśmy się kupić bilety. Ale były to bilety bez opcji z szampanem, która była dużo droższa. Teraz widzę na stronie Moulin Rouge, że bilety są tańsze i wszystkie są z szampanem. Nie wiem dlaczego podczas naszej wizyty w Paryżu ceny były wyższe.
Z informacji na bilecie wynikało, że trzeba przyjść o 22:45, ale występ zaczyna się o 23:30, a nie o 23:00.
O godzinie 22:40 wyszliśmy ze stacji metra przy Moulin Rouge, która znajduje się bardzo blisko Czerwonego Młyna.





Stojąc na światłach widzieliśmy sporą kolejkę ludzi, czekających na wejście do Moulin Rouge.


Nie pozostało nam nic innego, jak stanąć w tej kolejce.



Kolejka wiła się wewnątrz teatru jak serpentyna. Wchodziła na schody i schodziła z nich. Przesuwała się bardzo powoli. Stojąc w niej mieliśmy możliwość oglądania wnętrz, których wielkość nas bardzo zaskoczyła. Patrząc na Moulin Rouge z zewnątrz ma się wrażenie, że to taki mały teatrzyk. Dopiero po wejściu do środka widać jego ogrom.



Przygotowując się do wizyty w Moulin Rouge czytałam, że obowiązuje tam elegancki strój. Na oficjalnej stronie Moulin Rouge znajduje się informacja, iż niedozwolone są szorty, bermudy, klapki i odzież sportowa. Dlatego my ubraliśmy się wyjściowo. Ale stojąc w kolejce widzieliśmy ludzi, którzy byli w adidasach i nikt z obsługi nie robił z tego problemu. Osoby te zostały wpuszczone do środka.


Już jesteśmy na ostatniej prostej.


W sumie od momentu ustawienia się w kolejce do chwili wejścia do sali minęło 30 minut.
Kupując bilety rezerwuje się jedynie obecność na spektaklu na konkretną godzinę. Bilety nie mają przypisanych numerów stolików ani miejsc. Przy wejściu do sali goście są przejmowani przez eleganckich kelnerów, którzy analizują bieżące zapełnienie sali i prowadzą gości tam, gdzie jeszcze są wolne miejsca.
Gdy my weszliśmy do sali, to była ona już prawie w całości zapełniona. Ułożenie widowni w Moulin Rouge przypomina salę bankietową, a nie klasyczny teatr. Sala ma schodkowy układ, więc stoliki ustawione są na różnych poziomach, dzięki czemu nikt nikomu nie zasłania widoku na scenę.
Gdy szliśmy za kelnerem, to najpierw poprowadził nas on prawie pod scenę i już widzieliśmy siebie siedzących pod sceną. Niestety po rozmowie z innym kelnerem nasz kelner poszedł dalej (a my za nim) i usadowił nas przy stoliku po lewej stronie sceny. Początkowo nam się to miejsce nie podobało, ale potem okazało się, że było super. Oglądając później salę stwierdziliśmy, że miejsca pod sceną nie są zbyt dobre, bo aby widzieć to, co dzieje się na scenie, to trzeba zadzierać głowę do góry. Ponadto kilka rzędów stolików pod sceną stoją na tym samym poziomie, więc ci co siedzą bliżej sceny zasłaniają tym, którzy siedzą dalej na tym samym poziomie. Stoliki przy samej scenie są ustawione tak, że publiczność siedzi bokiem do sceny, więc patrząc na scenę muszą przekręcać głowę w bok.
Niektórzy mieli na stolikach kieliszki z szampanem. My nie mieliśmy biletów z opcją szampana, więc patrzyliśmy na nich z zazdrością. Teraz dopiero stwierdziliśmy, że trzeba było dopłacić i kupić bilety z szampanem. Na szczęście można było zamówić coś do picia, więc zdecydowaliśmy się na piwo (8 €) i wodę Evian 750 ml (10 €). Szampan był bardzo drogi. Ale najważniejsze, że coś stało na stoliku.



Na YT jest wiele filmików ukazujących występy w Moulin Rouge.



Występ otwierający przedstawienie.


Podczas występu nie można robić zdjęć ani nakręcać filmów, więc podczas trwania przedstawienia nie robiliśmy.
Wizyta w Moulin Rouge była niesamowitym doświadczeniem. Cieszę się, że zdecydowaliśmy się tam iść. Sam występ bardzo mi się podobał. Oprawa wizualna, tancerze i legendarny kankan zrobiły na nas ogromne wrażenie i poczuliśmy historię tego miejsca.
Jednak jak dla mnie jest to atrakcja zdecydowanie „na jeden raz”. Przedstawienie „Féerie” jest grane od wielu lat i chyba niewiele się w nim zmienia, więc ponowna wizyta nie wniosłaby już nic nowego. Cieszę się, że to zobaczyłam, ale drugi raz bym tam nie poszła – raz w zupełności wystarczy, by poczuć ten klimat.
Przedstawienie zakończyło się o 1:20. Do apartamentu wróciliśmy metrem, które na szczęście jeszcze jeździło (w weekendy metro jeździ dłużej, a na występie byliśmi w nocy z piątku na sobotę). Do łóżek poszliśmy parę minut po godzinie drugiej. Trzeba było szybko spać, bo od rana szykowały się następne atrakcje.