Paris, Paris

Bardzo jestem ciekawa wnętrza tej paryskiej budowli. Czy okażę się wielką ignorantką, jeśli się przyznam, że nie wiedziałam, że Paryż też ma Panteon ?

Widoki z tarasu widokowego Instytutu Świata Arabskiego świetne , nie wiedziałem o nim , kolejna pinezka na planie miasta


Pozdrawiam
Piotr

wiola2012 napisał(a):Bardzo jestem ciekawa wnętrza tej paryskiej budowli.

Zaraz pokażę.

wiola2012 napisał(a):Czy okażę się wielką ignorantką, jeśli się przyznam, że nie wiedziałam, że Paryż też ma Panteon ?

Czy ja wiem. Chyba nie. Ja też nie wiedziałam o Panteonie (jak również o wielu innych miejscach), zanim nie zaczęłam się przygotowywać do zwiedzania Paryża.

piotrf napisał(a):Widoki z tarasu widokowego Instytutu Świata Arabskiego świetne...

Robią wrażenie.

piotrf napisał(a):... nie wiedziałem o nim , kolejna pinezka na planie miasta

Nie jest to zbyt znane miejsce. Na informację o tym tarasie trafiłam zupełnie przez przypadek, chcąc się czegoś dowiedzieć o budynku Instytutu Świata Arabskiego, który mnie bardzo zainteresował ciekawą strukturą elewacji.

.
Z krypt wyszliśmy na tyłach pomnika Konwencji Narodowej. Pierwotnie pomnik ten przeznaczony był do ogrodów Tuileries.





Obeszliśmy ten pomnik wokoło, aby zobaczyć go od frontu.



Pomnik został ustawiony w miejscu dawnego ołtarza w absydzie.

.
W pomieszczeniu za pomnikiem Konwencji Narodowej po lewej stronie umieszczona została miniatura Panteonu, stworzona przez architekta Jeana Rondeleta, który był współpracownikiem głównego architekta Jacques'a-Germaina Soufflota.
Rondelet zaprojektował model Panteonu w XVIII wieku, tuż przed rozpoczęciem budowy. Najprawdopodobniej powstaniu tego modelu przyświecała myśl zebrania pieniędzy na budowę kościoła, bowiem kasa państwowa była pusta. Potrzebując finansowania, model został wystawiony na widok publiczny w nadziei na zebranie funduszy. W efekcie ludzie rzucili się podziwiać dzieło, które stało się atrakcją promującą loterie, które pomogły sfinansować budowę kościoła św. Genowefy.
Model nie zawsze znajdował się w tym miejscu. Początkowo przechowywany był w warsztacie w Tuileries, następnie został zainstalowany przy rue d'Ulm i dopiero 40 lat temu przeniesiono go do Panteonu.
Idziemy więc zobaczyć ten miniaturowy Panteon, który wygląda bardzo ciekawie.

.
Przechodzimy do centralnej części Panteonu.




Pod kopułą Panteonu znajduje się jedna z najsłynniejszych replik wahadła Foucaulta, upamiętniająca historyczny eksperyment z 1851 roku, który udowodnił obrót Ziemi wokół własnej osi. Kopia ta składa się z mosiężnej kuli o wadze około 28 kg, zawieszonej pod kopułą na stalowym drucie o długości 67 metrów. Wahadło porusza się w stałej płaszczyźnie, podczas gdy Ziemia obraca się pod nim. Eksperyment ten był pierwszym namacalnym dowodem na ruch obrotowy Ziemi, który nie wymagał obserwacji astronomicznych, lecz był widoczny bezpośrednio w warunkach laboratoryjnych.
Oryginalne wahadło użyte przez Jeana Bernarda Léona Foucaulta jest przechowywane w Musée des Arts et Métiers w Paryżu.





Na koniec podziwiamy jeszcze wnętrze Panteonu.

Wiedzę o paryskim Panteonie zdobyłam przy okazji jak w Krakowie wymyślili, że powstanie Panteon Narodowy w Kościele św. św. Piotra i Pawła (w tym kościele jest też prezentowane wahadło Foucault'a). Nie byłoby to nic zadziwiającego, ale w Krakowie jest już Panteon od lat - w Kościele na Skałce, gdzie pochowani są m.: Czesław Miłosz, Stanisław Wyspiański, Karol Szymanowski, Adam Asnyk, Jacek Malczewski, Ludwik Solski, Wincenty Pol i Jan Długosz (pochowany jako pierwszy w 400 rocznicę śmierci).

Bardzo mi się podoba. Wnętrze wraz z kopułą, kolumnami i rzeźbami robi duże wrażenie, no i to wahadło. Twój filmik oglądałam kilkakrotnie i stwierdziłam, że ruch kuli, działa na mnie uspokajająco .

Kościół na Skałce trzeba odwiedzić. Podczas wizyt w Krakowie, niestety przegrywał z innymi atrakcjami

wiola2012 napisał(a):Kościół na Skałce trzeba odwiedzić. Podczas wizyt w Krakowie, niestety przegrywał z innymi atrakcjami

Ja też muszę się tam wybrać. Bardzo dawno nie byłam w Krakowie.

.
Po wyjściu z Panteonu wróciliśmy się kościoła Saint-Étienne-du-Mont. Przechodziliśmy koło niego wcześniej, ale ponieważ śpieszyliśmy się do Panteonu, to nie weszliśmy wówczas do niego. Musieliśmy teraz to nadrobić. Kościół jest otwarty codziennie od 8:00 do 19:30, z wyjątkiem poniedziałków, kiedy jest otwieramy o 14:30. Podczas mszy w dni powszednie (o 12:15 i 18:45) wstęp jest ograniczony, aby nie zakłócać przebiegu nabożeństwa.
Po wyjściu z Panteonu mieliśmy jeszcze chwilę czasu do mszy o godzinie 18:45 na zobaczenie kościoła.
Kościół Saint-Étienne-du-Mont to jedna z najbardziej unikatowych świątyń w Paryżu. Budowla łączy styl późnego gotyku z renesansem. Jej fasada ma unikalny, piramidalny kształt z trzema poziomami dekoracji. W kościele znajduje się sanktuarium z ocalałymi szczątkami patronki Paryża, św. Genowefy, której pierwotne opactwo znajdowało się w tym miejscu przed zniszczeniem w czasie rewolucji francuskiej.




Kościół Saint-Étienne-du-Mont jest znany przede wszystkim z posiadania jedynego zachowanego w Paryżu lektorium (jubé). To bogato rzeźbiona, kamienna galeria z ok. 1530 roku, która oddziela nawę od prezbiterium. Posiada dwie charakterystyczne kręcone klatki schodowe, które zdają się owijać wokół filarów. Na szczególną uwagę zasługuje balustrada z plecionej, kamiennej koronki.







Barokowa ambona z 1651 roku jest podtrzymywana przez rzeźbę biblijnego Samsona klęczącego na lwie.


Kościół posiada najstarszą w Paryżu obudowę organową z 1631 roku. Przez lata funkcję organisty pełnił tu słynny kompozytor Maurice Duruflé.

.
Po wyjściu z kościoła poszliśmy jeszcze zobaczyć słynne filmowe schody, znajdujące się po północnej stronie kościoła, przy rue de la Montagne Sainte-Geneviève. Schody te zyskały światową sławę dzięki filmowi Woody’ego Allena "O północy w Paryżu". To właśnie na tych schodach usiadł główny bohater filmu, Gil (Owen Wilson), gdy zgubił się spacerując w nocy po Paryżu. Wtedy wąską uliczką nadjechał zabytkowy samochód, który zatrzymał się przy schodach. Znajdujący się w aucie ludzie zaprosili Gila do środka. Dzięki temu przeniósł się on w czasie do lat 20-tych XX wieku. W trakcie trwania filmu Gil jeszcze kilka razy czekał na ten samochód siedząc na schodach przy kościele Saint-Étienne-du-Mont.


Nie mogliśmy odmówić sobie tej przyjemności i też usiedliśmy na tych schodach.

Obudowa organów imponująca
Widoki z góry też piękne. Lubię patrzeć na wielkie miasta z wysoka.

Super, że mogliście przysiąść na "magicznych" schodach, szkoda, że nie pojawił się TEN samochód .

Niestety film ukazał się już po moim pobycie w Paryżu, więc...
Ale bardzo go lubię, a czołówka pełna paryskich migawek to jeden z moich ulubionych fragmentów .

Jestem pod wrażeniem Twojego przygotowania do zwiedzania.

Ja zauważyłam, że od jakiegoś czasu wytaczam sobie jakieś ramy, co na pewno chcę zobaczyć, a potem co się nawinie. A potem widzę w relacjach, że jednak coś tam zostaje na przysłowiowy „drugi” raz