Paris, Paris

.
Plac des Abbesses to dobre miejsce do rozpoczęcia zwiedzania dzielnicy Montmartre. My jednak tego dnia nie weszliśmy w uliczki tej dzielnicy.


Do kościoła Saint-Jean l' Évangéliste też nie weszliśmy.


Ale poszliśmy rzucić okiem na Ścianę Miłości, która znajduje się tuż obok wyjścia ze stacji Abbesses, na przylegającym do placu des Abbesses skwerze Square Jehan-Rictus. Jehan-Rictus to pseudonim francuskiego poety, mieszkańca Montmarte, Gabriela Randon de Saint-Amand. Wejście pod ścianę miłości jest bezpłatne i można tam wejść w określonych godzinach, zależnych od pory roku.
W roku 2000 na powierzchni czterdziestu metrów kwadratowych ściany jednego z domów, który przylega do skweru, dwoje artystów Frédéric Baron i Claire Kioto zrealizowało projekt zatytułowany Mur je t'aime, poświęcony celebracji uczuć.


Na ścianie umieścili 612 niebieskich emaliowanych płytek, na których wypisali 311 razy słowa „kocham cię” w 250 językach i dialektach.


Napis w języku polskim oczywiście też jest.


Pomiędzy tymi słowami porozrzucali czerwone kawałki złamanego serca, rozdartego na kawałki.


Nad Ścianą Miłości widać rysunek kobiety w ciemnoniebieskiej sukni, która wypowiada słowa umieszczone w dymku „Aimer c’est du désordre… alors aimons !” (Kochać to bałagan… więc kochajmy!).


Pod Ścianę Miłości przychodzi sporo ludzi w różnym wieku. Robią sobie pod nią zdjęcia, wygłupiają, całują się, ściskają.



Teren przed Ścianą Miłości jest parkiem, więc można tam usiąść na ławeczkach.
Ktoś ustawił tutaj parkową biblioteczkę z książkami.
Bardzo sympatyczne jest to miejsce.

Świetna ta stacja metra.
Niestety do tego zakątka nie dotarliśmy przed laty. Coś czuję, że wiele jeszcze będzie takich miejsc, które przed nami odkryjesz.

morgana napisał(a):Świetna ta stacja metra.

Może być. chociaż spodziewałam się po niej większego efektu WOW.

morgana napisał(a):Niestety do tego zakątka nie dotarliśmy przed laty.

Wszystkiego nie da się niestety zobaczyć.

morgana napisał(a):Coś czuję, że wiele jeszcze będzie takich miejsc, które przed nami odkryjesz.

Coś się trafi, ale zdecydowanie odwiedzaliśmy miejsca "must see".

.
Wracamy pod ziemię, bo dalej ponownie będziemy jechać metrem.
Schodzimy drugą spiralą schodów, gdzie oglądamy inne zdjęcia przedstawiające Montmartre.








A w wagonie metra podróż umila nam akordeonista.

Według mnie Pont de Bir-Hakeim jest najciekawszym mostem w Paryżu i wybierzemy się na niego innego dnia.

Dlaczego uważasz go za najciekawszy?

megidh napisał(a):Schodzimy drugą spiralą schodów, gdzie oglądamy inne zdjęcia przedstawiające Montmartre.

Dzielnicę Montmartre znam tylko z filmów i powieści. Wydała mi się bardzo interesująca

Nie wiem czy podzielisz Gosiu moją opinie, ale najmniej ciekawym obiektem Paryża, jest Wieża Eiffela .

.
Z metra wysiedliśmy na stacji Saint Lazare, znajdującej się na terenie dworca Saint Lazare.
Dworzec Saint-Lazare (Gare Saint-Lazare) był budowany etapami, a jego historia sięga lat 30. XIX wieku.
Uchodził wówczas za symbol nowoczesności i był ulubionym miejscem paryżan, którzy uwielbiali spacerować w jego okolicy.
Claude Monet stworzył cykl 12 obrazów przedstawiających ten dworzec. Jeden z tych obrazów znajduje się w Musée d’Orsay. Pozostałe 11 są rozproszone po całym świecie.








Przed dworcem znajdują się dwa interesujące dzieła francuskiego artysty Armana, które zostały symetrycznie ustawione na podwójnym placu Gare Saint-Lazare. Arman otrzymał publiczne zlecenie na stworzenie dwóch rzeźb o tematyce podróży w 1985 roku.
Pierwsze z tych dzieł to „L'Heure de tous” (Czas dla wszystkich). Kolumna zespawanych ze sobą brązowych zegarów ustawiona została na dziedzińcu Cour du Havre. Dzieło to swój tytuł zawdzięcza powieści meksykańskiego pisarza Juana José Arreoli, którego wywarł wielki wpływ na Armana. Ta nazwa nawiązuje do uniwersalności czasu. Zegary były odlewane w nietypowych formach. Tarcze zegarów wskazują inny czas, przywołując względność czasu.



Drugie dzieło to „Consigne à vie” (Schowek na bagaż na całe życie) stoi na dziedzińcu Cour de Rome. Jest to kolekcja patynowanych walizek wykonanych z brązu. Pomysł na wykonanie tego dzieła wpadł artyście do głowy, gdy zobaczył na lotnisku, jak bagażowi układali walizki na wózkach w niepewnych stosach.



Te dwa dziedzińce łączy ze sobą ulica biegnąca pomiędzy budynkiem dworca a hotelem Hilton Paris Opera.


Natomiast te dwa budynki łączy ze sobą historyczna kładka dla pieszych Passerelle Eugénie. To eleganckie przejście powstało w XIX wieku, aby umożliwić zamożnym pasażerom bezpośrednie i bezpieczne przejście z luksusowego hotelu na perony dworca, bez konieczności wychodzenia na ulicę. Jej nazwa pochodzi od cesarzowej Eugenii, która również korzystała z tego przejścia. Obecnie kładka jest częścią przestrzeni komercyjnej dworca. Znajduje się tam prestiżowa cukiernia i restauracja Dalloyau.

wiola2012 napisał(a):

Według mnie Pont de Bir-Hakeim jest najciekawszym mostem w Paryżu i wybierzemy się na niego innego dnia.

Dlaczego uważasz go za najciekawszy?

Dlatego, że jest to most dwupoziomowy. Ponadto jest to najbardziej filmowy most w Paryżu, gdyż filmowcy sobie go upodobali.
No i rozciąga się z niego jeden z najładniejszych widoków na wieżę Eiffla.

megidh napisał(a):

megidh napisał(a):Schodzimy drugą spiralą schodów, gdzie oglądamy inne zdjęcia przedstawiające Montmartre.

Dzielnicę Montmartre znam tylko z filmów i powieści. Wydała mi się bardzo interesująca

I tak jest.

megidh napisał(a):Nie wiem czy podzielisz Gosiu moją opinie, ale najmniej ciekawym obiektem Paryża, jest Wieża Eiffela .

Chyba się z Tobą nie zgodzę. Na mnie wieża Eiffla zrobiła spore wrażenie i nie wyobrażam sobie Paryża bez jej widoku.
No ale to moja subiektywna opinia i nie każdy musi się z nią zgodzić.

.
Spod dworca Saint Lazare idziemy w stronę Galerii Lafayette.





Zadziwiają mnie buty na wystawie jednego z mijanych sklepów.



Przejście spod dworca Saint Lazare do Galerii Lafayette trwało niecałe 10 minut.
Wchodzimy do jej wnętrza.


W Galerii wita nas takie cudo.

W stacji metra dostawałam kręćka. Weszłam do niej zupełnie nieprzygotowana, że tak głęboko usytuowana i jakież było moje zdziwienie jak szłyśmy, szłyśmy i szłyśmy.

Dla mnie i córki wieża Eiffla także była mocnym punktem podczas pobytu.

.
Od razu udajemy się na dach Galerii, wjeżdżając tam schodami ruchomymi.




Widok ukazujący się podczas pokonywania ostatnich metrów na schodach ruchomych robi wrażenie.


Pierwsze co widzimy po wyjściu na taras, to budynek Opery Garnier.



Nie mogło tutaj zabraknąć kultowego napisu.
Jest przy nim tłoczno, bo każdy chce zrobić sobie przy nim zdjęcie. Musiałam się wykazać refleksem, żeby zrobić bezludzkie zdjęcie tego napisu.


Widoki z tarasu są niesamowite.


Fajnym rozwiązaniem są te przezroczyste balustrady.



Ten zielony dach, który wygląda, jakby był na nim rozłożona sztuczna trawa, to kościół de la Madeleine, do którego pójdziemy za jakiś czas. A za nim widać szklany dach Grand Palais, do którego niestety nie uda nam się dotrzeć.





Z tarasu można zobaczyć słynną kopułę Galerii Lafayette, ale z zewnętrznej strony, która wrażenia nie robi.


Ta tablicy informacyjnej można przeczytać co nieco o tej kopule.


Powoli udajemy się już do wyjścia z tarasu widokowego.

AgaGy napisał(a):W stacji metra dostawałam kręćka. Weszłam do niej zupełnie nieprzygotowana, że tak głęboko usytuowana i jakież było moje zdziwienie jak szłyśmy, szłyśmy i szłyśmy.

Kolorowy zawrót głowy .

AgaGy napisał(a):Dla mnie i córki wieża Eiffla także była mocnym punktem podczas pobytu.

Witaj w klubie sympatyków Wieży Eiffla .

.
Natomiast od środka kopuła robi niesamowite wrażenie.
I tak mnie zafascynowała, że w zasadzie na nic innego nie zwracałam uwagi.
Twórcą kopuły jest zespół trzech artystów: architekt Ferdinand Chanut, mistrz witrażownictwa Jacques Grüber (zaprojektował i wykonał bogato zdobione szklane panele) i artysta rzemieślnik Louis Majorelle (stworzył kunsztowne metalowe elementy dekoracyjne, w tym słynne kute balustrady balkonów pod kopułą).
Prace nad kopułą zostały ukończone w roku 1912.
Kopuła wykonana jest ze szkła i stali. Wznosi się na wysokość 43 metrów nad główną halą domu towarowego.
Jest to perła architektury secesyjnej i art déco. Zawiera piękne witraże zaprojektowane przez artystę Jacques'a Grubera. Witraże tworzą wzór przypominający ogromny kwiat, składający się z 10 świetlistych sekcji o łącznej powierzchni 1000 m².








W grudniu 2019 roku pod kopułą zainstalowana została nowoczesna konstrukcja Glasswalk, dzięki której zwiedzający mogą wejść niemal na sam środek pustej przestrzeni pod kopułą. Tak jak wejście na taras widokowy Galerii Lafayette, tak i ta atrakcja jest bezpłatna, ale z marszu się z niej nie skorzysta, bowiem wymagana jest wcześniejsza rezerwacja online na oficjalnej stronie Galerii Lafayette.
My nie mieliśmy rezerwacji, więc na szklaną kładkę nie weszliśmy. Niby fajna atrakcja, ale jednak kładka zaburza widok na piękną kopułę. Gdyby za wejście trzeba było płacić, to bym rozumiała cel jej powstania. Ale wstęp jest bezpłatny, więc nie wiem jaki cel przyświecał jej pomysłodawcom. Chyba wolałabym, żeby jej nie było.


W trakcie drogi do wyjścia rzuciło mi się w oczy takie coś i zupełnie nie wiem, co to było.

megidh napisał(a):Ale my skręciliśmy w prawo i po kilku minutach doszliśmy do stacji metra Lamarck - Caulaincourt.

Nie wiedziałam o tej stacji metra. Po opisie dużo sobie wyobrażałam, a chyba rzeczywistość do tych wyobrażeń nie dorosła.... Takie mam wrażenie po fotkach....

megidh napisał(a):Spod ziemi wyszliśmy na plac des Abbesses, z którego do stacji metra prowadzi takie wejście. Zostało ono zaprojektowane w stylu secesyjnym przez Hectora Guimarda.

Niektóre wejścia do stacji to cuda... Kilka z nich udało się obejrzeć, choć dziś nie pamiętam, które na fotki się załapały....

megidh napisał(a):

megidh napisał(a):Nie wiem czy podzielisz Gosiu moją opinie, ale najmniej ciekawym obiektem Paryża, jest Wieża Eiffela .

Chyba się z Tobą nie zgodzę. Na mnie wieża Eiffla zrobiła spore wrażenie i nie wyobrażam sobie Paryża bez jej widoku.
No ale to moja subiektywna opinia i nie każdy musi się z nią zgodzić.

Ja jestem team zwolenników wieży... Budowla jest fenomenalna, sposób jest konstrukcji, zbudowana w 2 lata, 2 miesiące i 5 dni, podatność, a raczej dostosowanie do silnych wiatrów, które tu się pojawiają (takie cuda bez symulacji komputerowych), czy temperaturę (latem wieża rośnie) i sama jej idea - symbol XIX-wiecznej potęgi gospodarczej i naukowo-technicznej Francji. No i całkiem coś innego niż otaczające budowle

megidh napisał(a):Drugie dzieło to „Consigne à vie” (Schowek na bagaż na całe życie) stoi na dziedzińcu Cour de Rome.

Ten pomnik skojarzył mi się z wystawą w Oświęcimiu...

Uff, nadrobiłam
Katedra - co tu dużo mówić, piękna
Rejs suuuuper!!! Rzeczywiście ludzi na nim ogrom ale za to jak fajnie popatrzeć z wody na miasto
Wasz loft też bardzo ładny

Dzieła Armana są świetne. I zegary, i walizki. Podzielam Twoją opinie, że szklany podest pod kopułą jest jakby to powiedzieć „ ni przypiął ni przyłatał” . Może inaczej myślą ci, którzy na nim stali.
Piękna ta kopuła.
A co do wieży … może zmienię zdanie jak na nią wjadę kiedyś .