Paris, Paris

AgaGy napisał(a):

megidh napisał(a):

piekara114 napisał(a):A do Katedry Notre Dame (kolejka na kilkanaście minut, akurat zdążyłam znaleźć i obejrzeć Point Zéro) weszliśmy całkiem za darmo...

Teraz też za wstęp do Katedry się nie płaci. Niestety na wejście bez zarezerwowanych wejściówek czeka się dużo dłużej. Ale może to się zmieni lub już się zmieniło. My byliśmy tam niecałe cztery miesiące po otwarciu Katedry po kilkuletnim remoncie, więc chętnych na zwiedzanie było bardzo dużo.

Tu też wszystko zalezy od okolicznosci. Miesiac po Twoich odwiedzinach, w maju czekalam na wejscie z 10 minut. Właśnie sprawdzilam na zdjeciach. Do ogonka ustawilysmy się 13:50 a już o 14 mam zdjecia ze środka. Też czaiłam się na wejściówki, ale cały czas mi pokazywało, że nie są już dostępne. Więc olałam temat.

Mój syn podczas pobytu w Paryżu w sierpniu 2025 roku też wszedł do katedry po krótkim oczekiwaniu w kolejce.
Myślę więc, że ten największy boom już się przetoczył.

morgana napisał(a):

megidh napisał(a):Wejście do katedry jest bezpłatne, jedynie za wejście na wieżę trzeba kupić bilet. Ale my na wieżę nie wchodziliśmy.

O nie! Nie odwiedziliście gargulców?

No niestety nie. Moja grupa nie była zainteresowana wchodzeniem po schodach, więc nawet nie ruszałam tego tematu. Dlatego nie wiem nawet z którego miejsca rozpoczyna się wejście na wieżę.
Jeśli nie zamierzasz pisać swojej relacji z Paryża, to może tutaj napisz kilka słów o Twojej wspinaczce do chimer i gargulców oraz wstaw zdjęcia. Byłoby to ciekawym uzupełnieniem dla mojej relacji.

megidh napisał(a):

morgana napisał(a):

megidh napisał(a):Wejście do katedry jest bezpłatne, jedynie za wejście na wieżę trzeba kupić bilet. Ale my na wieżę nie wchodziliśmy.

O nie! Nie odwiedziliście gargulców?

No niestety nie. Moja grupa nie była zainteresowana wchodzeniem po schodach, więc nawet nie ruszałam tego tematu. Dlatego nie wiem nawet z którego miejsca rozpoczyna się wejście na wieżę.

To chyba największy mankament zwiedzania większą grupą , nie każdego interesuje to samo i niemal przy każdej atrakcji trzeba stosować rozwiązania , które są kompromisem . . . Życie .

Katedra jest teraz nieco inna niż przed pożarem , ale nadal jest wspaniała , najważniejsze jest to , że została odbudowana po tym tragicznym wydarzeniu .


Pozdrawiam
Piotr

piotrf napisał(a):To chyba największy mankament zwiedzania większą grupą , nie każdego interesuje to samo i niemal przy każdej atrakcji trzeba stosować rozwiązania , które są kompromisem . . . Życie .

Masz rację, że grupowe zwiedzanie wymaga wzajemnych ustępstw. Jednak nie narzekam, tym bardziej że ostatnio coraz częściej takie ustępstwa są mi na rękę. Byłabym niesprawiedliwa, gdybym twierdziła, że to przez moich współtowarzyszy nie udałam się na wieżę katedry Notre Dame. Prawda jest taka, że sama miałam spore obawy, czy dam radę pokonać 424 stopnie, które przekładają się na 69 metrów wysokości.

piotrf napisał(a):Katedra jest teraz nieco inna niż przed pożarem , ale nadal jest wspaniała , najważniejsze jest to , że została odbudowana po tym tragicznym wydarzeniu .

Tak, to jest wspaniałe, że udało się tego dokonać. Zdjęcia katedry po pożarze, które obiegły świat w 2019 roku, pokazywały olbrzymie zniszczenia i trudno było wtedy uwierzyć, że odbudowa jest możliwa. Na szczęście Francuzi dali radę i chwała im za to.

.
Po wyjściu z katedry zaczęłam się rozglądać za Punktem ZERO, który znajduje się niedaleko wejścia do katedry Notre Dame. Od tego punktu mierzone są wszystkie odległości drogowe z Paryża do innych miast we Francji.
Trafiłam do Punktu ZERO, jednak nie mogłam go obejrzeć, bo go tam nie było.
Najpewniej został zdemontowany podczas odbudowy katedry Notre Dame.
W miejscu, w którym powinna się znajdować wykonana z brązu róża wiatrów, ujrzałam metalową płytę. Dla otarcia łez mogłam jedynie odczytać napis „DES ROUTES DE FRANCE”, bo nawet napis "POINT ZÉRO" został zasłonięty.


Tak więc żeby zobaczyć, jak Punkt ZERO wygląda w pełnej okazałości, poszukałam jego zdjęcia w internecie.



Od dnia 1 lipca 2025 roku Punkt ZERO róża wiatrów powróciła na swoje miejsce. A właściwie zamontowano tam jej wierną replikę, bowiem oryginał trafił do Muzeum Carnavalet.

Zanim opuściliśmy plac przed katedrą, to poszliśmy jeszcze do znajdującej się na jego końcu drewnianej trybuny, z wysokości której rozciągał się super widok na plac i katedrę.



Niestety kilka dni temu rozpoczął się proces rozbierania tej trybuny, o czym przeczytałam Tutaj.
Szkoda, bo było to naprawdę fajne miejsce.

megidh napisał(a):

piotrf napisał(a):Katedra jest teraz nieco inna niż przed pożarem , ale nadal jest wspaniała , najważniejsze jest to , że została odbudowana po tym tragicznym wydarzeniu .

Tak, to jest wspaniałe, że udało się tego dokonać. Zdjęcia katedry po pożarze, które obiegły świat w 2019 roku, pokazywały olbrzymie zniszczenia i trudno było wtedy uwierzyć, że odbudowa jest możliwa. Na szczęście Francuzi dali radę i chwała im za to.

Nie wyobrażam sobie sytuacji , w której zabytek tej klasy , sławy , rangi miał być pozostawiony w ruinie . To przecież jeden z symboli miasta Paryż , stolicy Francji . Tym bardziej że niemal cały świat odbudowywał i restaurował katedrę , jej remont był finansowany z darowizn osób prywatnych i firm z ponad 150 krajów . Łącznie zebrano ponad 850 milionów euro .


Pozdrawiam
Piotr

.
Po opuszczeniu placu przed katedrą Notre Dame poszliśmy na spacer.



Z wyspy Île de la Cité przeszliśmy na wyspę Île Saint-Louis przez most Saint-Louis.


Pochodziliśmy chwilkę po wyspie Świętego Ludwika, wstąpiliśmy na kawę do jakiejś kawiarni a następnie poszliśmy zobaczyć budynek, w którym znajduje się Biblioteka Polska w Paryżu.



W budynku tym, oprócz biblioteki, znajdują się też muzea (Salon Chopina, Muzeum Adama Mickiewicza i Muzeum Bolesława Biegasa), ale nie weszliśmy do nich, bo mieliśmy już inne plany na spędzenie tego wieczoru w Paryżu.
Dlatego powolnym krokiem udaliśmy się z powrotem na wyspę Île de la Cité.

.
Przygotowując nasz plan zwiedzania Paryża nie mogłam pominąć rejsu po Sekwanie. Chciałam, żeby odbył się on zaraz na początku naszego pobytu w Paryżu, aby od razu zobaczyć najważniejsze zabytki tego miasta i zapoznać się z ich topografią. Wieczór pierwszego dnia pobytu byłby idealny na odbycie takiego rejsu. Najbardziej polecane rejsy po Sekwanie to te, które rozpoczynają się przy wieży Eiffla, ale aby tam dotrzeć spod katedry Notre Dame, to musielibyśmy stracić trochę czasu, a chcieliśmy tego uniknąć. Szukając innego rozwiązania trafiłam na rejsy, które rozpoczynają się z przystani na wyspie Île de la Cité, oferowane przez firmę Vedettes du Pont Neuf.
Nie kupowałam biletów na rejs wcześniej, bo nie miałam pewności, czy wszystko nam się zgra w czasie. Ale po wyjściu z katedry Notre Dame mogliśmy już stwierdzić, że rejs jest jak najbardziej możliwy i się na niego decydujemy. Nie chcieliśmy płynąć po zachodzie słońca, bo pomimo tego, że rozświetlone miasto i światła odbijające się w wodzie na pewno są super atrakcją, to chcieliśmy zobaczyć miasto jeszcze za dnia, ale w promieniach zachodzącego słońca. Dlatego pijąc kawę w kawiarni na wyspie Świętego Ludwika, dokonałam na tej stronie Vedettes du Pont Neuf zakupu biletów na rejs rozpoczynający się o godzinie 18:45. Bilet dla osoby dorosłej kosztuje 17 €, ale kupując przez internet płąci się 15 €. Wspólny bilet dla 7 osób otrzymałam na adres e-mail.


Na zachodni cypel wyspy Île de la Cité, na którym znajduje się przystań, schodzi się z mostu Pont Neuf schodami znajdującymi się w tym miejscu,


tuż obok pomnika konnego Henryka IV.


Stojąc przy tych schodach spoglądaliśmy na most Pont Neuf, który z nazwy jest nowy, ale jest to najstarszy most Paryża.



Podpływający właśnie w tej chwili do mostu statek z turystami trochę nas przeraził. Zaczęliśmy się zastanawiać, czy to był dobry pomysł z tym rejsem, bo na statku było bardzo tłoczno.


No ale co mieliśmy zrobić. Bilety kupione, trzeba więc ten rejs przetrwać.
Po schodach zeszliśmy do ogrodu, noszącego nazwę Square du Vert-Galant. Nazwa ta jest związana z królem Henrykiem IV, którego z uwagi na jego liczne romanse nazywano „Vert-Galant” (Jurny Zalotnik).



Ponieważ mieliśmy jeszcze chwilę czasu do rejsu, to postanowiliśmy zobaczyć samą końcówkę cypla.
Square du Vert-Galant to jedno z ulubionych miejsc paryżan na pikniki pod gołym niebem, co mieliśmy okazję teraz zobaczyć na własne oczy.



Doszliśmy do końca wyspy, jednak nie daliśmy rady tam stanąć, bo cypel był zajęty przez inne osoby. Niektórzy mówią, że stojąc na samej końcówce cypla, można się poczuć, jak na Titanicu.




Miejsce to określane jest jako „pływający ogród”, bowiem położone jest na poziomie wody a jego charakterystycznym elementem są płaczące wierzby rosnące na samym końcu wyspy.

.
Idziemy w stronę przystani.



Pokazuję bilet na smartfonie i wszyscy wchodzimy na statek.
Na szczęście nie jest on tak duży, jak ten, który widzieliśmy chwilę wcześniej. Nie jest też tak zatłoczony.
Punktualnie o 18:45 statek odbija od brzegu i ruszamy w rejs, którego trasa wygląda się tak.


Podczas wykonywania przez statek manewru odwracania mamy okazję popatrzeć na dłuższy fragment mostu Pont Neuf z drugiej strony wyspy.


Oglądamy też od strony wody przystań, od której przed chwilą odpłynęliśmy.



Płyniemy w kierunki zachodnim, czyli w stronę wieży Eiffla.
Firma Vedettes du Pont Neuf posiada bezpłatną aplikację mobilną o tej samej nazwie, którą można zainstalować na telefonie i korzystać z niej podczas rejsu. Niestety w aplikacji brakuje języka polskiego. Ale istniejąca w niej mapa oraz opisy, które można szybko przetłumaczyć, mogą być pomocne.
Pierwszym zabytkiem na naszej trasie jest Luwr, do którego dopływamy w dwie minuty od odbicia statku od brzegu.


To przez ten balkon złodzieje wdarli się do Luwru kilka miesięcy później (19.10.2025).








Następnie płynęliśmy wzdłuż ogrodów Tuileries, ale widzieliśmy tylko korony drzew.



Ten budynek, którego kształt prześwituje pomiędzy drzewami, to Musée de l'Orangerie, stojący w ogrodach Tuileries, niedaleko Place de la Concorde.




Na tym zdjęciu poniżej widać część budynku Musée de l'Orangerie oraz fragment kolumny stojącej na Place de la Concorde.


Dalej płynęliśmy wzdłuż Jardin des Champs-Élysées, gdzie brzeg Sekwany jest zastawiony mieszkalnymi barkami, nazywanymi "péniches". Niektóre z nich miały nawet zainstalowane panele słoneczne.

Uwielbiamy takie rejsy i jeżeli tylko mamy okazję , to poznajemy odwiedzane miasta z tej perspektywy - Paryż jeszcze na nas czeka z tą atrakcją , póki co zobaczę go w Twojej relacji


Pozdrawiam
Piotr

megidh napisał(a):Jeśli nie zamierzasz pisać swojej relacji z Paryża, to może tutaj napisz kilka słów o Twojej wspinaczce do chimer i gargulców oraz wstaw zdjęcia. Byłoby to ciekawym uzupełnieniem dla mojej relacji.

Kurcze, dzięki za propozycję, ale to było 15 lat temu i wspomnienia mocno się wytarły...

Najbardziej pamiętam, że jedna z koleżanek w trakcie wspinaczki dostała ataku paniki i została na niższym poziomie. Baliśmy się, że nie da rady zejść, ale na szczęście jakoś się udało. Czyli jednak te schody i wysokość mogą dać w kość...
A gdy byliśmy na najwyższym poziomie, zaczęło trochę padać, ale z tego o pamiętam, nie zepsuło nam to humorów ani nie wpłynęło na pozytywne wrażenia.

Gdy zagłębiłam się w zdjęcia, okazało się, że w kolejce staliśmy z lewej strony katedry, może być, że było to wejście na wieżę.



Na górze podziwialiśmy chimery, widoczki, zajrzeliśmy też do dzwonnicy.












Gdy teraz wróciłam do tych zdjęć, uświadomiłam sobie, jak bardzo są one historyczne. Ta iglica spłonęła...




Podsumowując, cieszę się, że mogłam być na jednym z "dachów Paryża" .

I już nie przeszkadzam w relacji, tylko zwiedzam dalej z wami .

Z Paryżem nam tak nie po drodze jak z Egiptem, ale jak już się w nim znajdziemy, to bankowo będzie właśnie trip statkiem; dzięki za wskazówki, nie muszę błądzić, szukać

morgana napisał(a):

megidh napisał(a):Jeśli nie zamierzasz pisać swojej relacji z Paryża, to może tutaj napisz kilka słów o Twojej wspinaczce do chimer i gargulców oraz wstaw zdjęcia. Byłoby to ciekawym uzupełnieniem dla mojej relacji.

Kurcze, dzięki za propozycję, ale to było 15 lat temu i wspomnienia mocno się wytarły...

Ależ ten czas leci. Właśnie dlatego piszę relacje, bowiem podczas pisania wspomnienia bardzo się utrwalają. A jak się po jakimś czasie zapomni, to można wrócić do relacji, aby odświeżyć wspomnienia.

morgana napisał(a):Najbardziej pamiętam, że jedna z koleżanek w trakcie wspinaczki dostała ataku paniki i została na niższym poziomie. Baliśmy się, że nie da rady zejść, ale na szczęście jakoś się udało. Czyli jednak te schody i wysokość mogą dać w kość...

Na tej stronie jest informacja, że w niektórych miejscach szerokość korytarza ma jedynie 45 cm. W panikę bym nie wpadła, ale ponieważ mam trochę nadwagi (niestety), to mogłabym się tam nie zmieścić. Ciekawe, czy jeżeli osoby sprawdzające bilety, widząc w kolejce osoby o większych gabarytach, informują je o tym, że mogą mieć problem z przejściem przez te korytarze?.

morgana napisał(a):Podsumowując, cieszę się, że mogłam być na jednym z "dachów Paryża" .

A ja Ci tego zazdroszczę.

morgana napisał(a):I już nie przeszkadzam w relacji, tylko zwiedzam dalej z wami .

Nie przeszkadzasz i jesteś tu bardzo mile widziana ze wszystkim wstawkami.
I bardzo dziękuję za informacje i wstawione fotki.

piotrf napisał(a):Uwielbiamy takie rejsy i jeżeli tylko mamy okazję , to poznajemy odwiedzane miasta z tej perspektywy

My mamy dokładnie takie samo podejście do tematu rejsów.

piotrf napisał(a):Paryż jeszcze na nas czeka z tą atrakcją , póki co zobaczę go w Twojej relacji

Mam nadzieję, że Ci przypadnie do gustu.

te kiero napisał(a):Z Paryżem nam tak nie po drodze jak z Egiptem,

Gdyby nie udział Grześka w maratonie, to zapewne do tej pory nie dotarlibyśmy do Paryża. Jakoś mnie nie ciągnął. Teraz wiem, że miałam błędne wyobrażenia o tym mieście i jeśli nadarzy się okazja, to z chęcią ponownie tam pojadę.

te kiero napisał(a):...ale jak już się w nim znajdziemy, to bankowo będzie właśnie trip statkiem;

Polecam.

te kiero napisał(a):dzięki za wskazówki, nie muszę błądzić, szukać

Informacji w necie na temat rejsów jest mnóstwo, ale jak już wcześniej napisałam, większość opisów dotyczy rejsów rozpoczynających się spod wieży Eiffla (Bateaux Parisiens) lub z przystani przy pomniku Adama Mickiewicza (Bateaux-Mouches). A nam nijak nie pasowały te miejsca komunikacyjnie, bowiem z każdej z nich jest dosyć daleko do stacji metra i nie ma w jej pobliżu marketów. Jeśli rejs wypada w ciągu dnia i po jego zakończeniu dalej się zwiedza miasto, to ok. Ale my rejsem chcieliśmy zakończyć dzień, więc ważne dla nas było zrobienie zakupów spożywczych na kolację przed zamknięciem sklepów i szybkie dotarcie do metra. Dlatego rejs z wyspy Île de la Cité był dla nas najlepszym rozwiązaniem. Ale faktycznie znalezienie informacji o możliwości rejsu z tej strony miasta zajęło mi trochę czasu. Natrafiłam na nią dopiero wtedy, gdy zaczęłam oglądać mapę i moją uwagę przykuł napis "Vedettes du Pont Neuf". Potem to już poszło z górki.