Osiem dni w Rzymie

Podziwiam szczegóły, które przedstawiasz, na wiele nie zwróciłem uwagi, choć lubię takie smaczki; 99% na mojej głowie podczas tripu.

.
Po dojściu do końca skrzydła Braccio Nuovo, które jest integralną częścią Museo Chiaramonti, musieliśmy się wrócić, bowiem przejście dalej było zagrodzone.
Z tego powodu wróciliśmy do wejścia do Muzeum Egipskiego, w którym byliśmy na początku. Obok tego wejścia znajduje się wejście na Dziedziniec Szyszki. Pogoda zachęcała do wejścia na ten dziedziniec, więc się skusiliśmy, tym bardziej, że wygląda on bardzo ciekawie.
Dziedziniec Szyszki (Cortile della Pigna) to jedna z najbardziej rozpoznawalnych otwartych przestrzeni w Muzeach Watykańskich. Swoją nazwę zawdzięcza mierzącej aż 4 metry wysokości rzeźbie szyszki z brązu z I–III wieku n.e., która stanowi element fontanny umieszczonej w wielkiej niszy. Antyczna rzeźba została odnaleziona w okolicach Panteonu. W symbolice rzymskiej i chrześcijańskiej szyszka oznacza życie, płodność, odrodzenie oraz wieczność.









Na środku dziedzińca stoi ogromna nowoczesna rzeźba z brązu z 1990 roku autorstwa Arnaldo Pomodoro o nazwie Sfera w Sferze (Sfera con sfera). Przedstawia ona pękającą, złotą kulę ziemską ukazującą skomplikowane wnętrze.


Cała potężna konstrukcja z brązu została przez Arnaldo Pomodoro osadzona na wewnętrznym mechanizmie obrotowym, dzięki któremu rzeźbę można wprafwić w ruch bez żadnego silnika ani napędu elektrycznego. Choć rzeźba waży kilka ton, jej wyważenie sprawia, że wystarczy siła ludzkich rąk, aby wprawić ją w płynny, powolny ruch wokół własnej osi. Przez wiele lat turyści mogli swobodnie podchodzić do kuli i samodzielnie nią kręcić, co stanowiło jedną z największych interaktywnych atrakcji tego miejsca. Jednak ze względów bezpieczeństwa oraz w celu ochrony dzieła, władze muzeum okresowo odgradzają rzeźbę słupkami z zawieszonym pomiędzy nimi łańcuchem. Wprawić kulę w ruch może tylko pracownik ochrony lub przewodnicy oprowadzający wycieczki. Gdy my staliśmy przy kuli, to przewodnik jednej wycieczki przekroczył łańcuchy ogrodzenia i popchnął ręką kulę, która zaczęła się kręcić. I to kręcenie się trwa dosyć długo, bo wycieczka zdążyła odejść, a kula dalej się kręciła.

Myślałam, że kręci się wewnętrzna kula pokazując różne struktury.

piekara114 napisał(a):Myślałam, że kręci się wewnętrzna kula pokazując różne struktury.

Z tego co wiem, co wewnętrzna kula jest osadzono nieruchomo.
Rzeźbę "Sfera con Sfera" można również zobaczyć w innych miejscach na świecie, bowiem Arnaldo Pomodoro stworzył ich kilka.
Jedną z nich, w mniejszej wersji i wykonaną z innego materiału, można obecnie oglądać w Łazienkach Królewskich w Warszawie.

.
Po wyjściu z Dziedzińca Szyszki poszliśmy w stronę Museo Pio Clementino, bowiem tam prowadziły nas znaki.


Kompleks Muzeów Watykańskich posiada ściśle zaplanowaną, w większości jednokierunkową trasę zwiedzania, która prowadzi przez kilkanaście połączonych ze sobą muzeów, pałacowych galerii i apartamentów. Na wszystkich tablicach informacyjnych na pierwszym miejscu wskazana jest Kaplica Sykstyńska. Jest to bardzo mylące, bo jeśli ktoś chciałby iść na początku wizyty w Muzeach Watykańskich właśnie do Kaplicy Sykstyńskiej, to stosując się do tych tablic informacyjnych nie dojdzie do niej szybko. Trasa jest bowiem tak zaplanowana, żeby wcześniej przejść przez większość muzeów i sal wystawowych, i dopiero na samym końcu dotrzeć do Kaplicy Sykstyńskiej. Przejście tą trasą zajmuje kilka godzin. Oczywiście tylko z pobieżnym oglądaniem eksponatów. Jeśli bowiem ktoś będzie chciał obejrzeć dokładnie wszystko, co jest po drodze, to na dojście do Kaplicy Sykstyńskiej może mu braknąć nawet tygodnia.
Ale sporo ludzi po wejściu do Muzeów Watykańskich idzie prosto do Kaplicy Sykstyńskiej jak najkrótszą trasą, pomijając zupełnie inne muzea. Nie wiem, czy wracają później do tych pominiętych muzeów. Myślę że właśnie dlatego początek naszego zwiedzania był wolny od tłumów. Owszem, w wąskich korytarzach dochodziło do ciasnoty, ale to były tylko chwilowe niedogodności.


Do naprawdę niekomfortowych warunków doszło dopiero wtedy, gdy byliśmy już w pobliżu Kaplicy Sykstyńskiej.
Ale na razie wchodzimy do Muzeum Pio Clementino, słynącego z najwspanialszej na świecie kolekcji antycznych rzeźb greckich i rzymskich. Zostało ono założone w XVIII wieku przez papieży Klemensa XIV i Piusa VI. To od ich imion pochodzi nazwa tego muzeum. Muzeum to przypadło mi do gustu i bardzo dobrze, że go nie ominęliśmy. Podobało mi się tutaj zdecydowanie bardziej, niż w Kaplicy Sykstyńskiej.
Muzeum składa się z wielu sal i korytarzy. Na początek wchodzimy na Dziedziniec Ośmioboczny (Cortile Ottagono). Jest to otwarty wewnętrzny dziedziniec, w którego niszach stoją absolutne arcydzieła starożytności, w tym słynny Apollo Belwederski oraz Grupa Laokoona.





Przed Apollem Belwederskim zrobiło się trochę ciasno.


Ta rzeźba uznawana jest za rzymską kopię greckiego oryginału z brązu. Przez stulecia była dla artystów symbolem doskonałości męskiego ciała i klasycznej harmonii.



Ale przy Grupie Laokoona już było pusto. Jest to jedna z najsłynniejszych rzeźb starożytności, odnaleziona w 1506 roku na rzymskim Eskwilinie. Przedstawia trojańskiego kapłana i jego synów ginących w uściskach morskich węży.

.
Z Dziedzińca Ośmiobocznego wchodzimy do wnętrz Muzeum Pio Clementino.


Zaczynamy od Sali Zwierząt (Sala degli Animali), wypełnionej rzymskimi rzeźbami przedstawiającymi faunę. Sala ta nazywana jest "kamiennym Zoo".







Na podłodze w tej sali można podziwiać przepiękne mozaiki tematycznie związane ze znajdującymi się tutaj eksponatami.

.
Kolejna sala to Sala Muz (Sala delle Muse), w której tak mnie zafascynowało sklepienie tej sali, że przegapiłam jedno z najsłynniejszych dzieł antycznych na świecie. Sklepienie pokryte jest monumentalnym cyklem fresków wykonanych w latach 1782–1787 przez włoskiego malarza Tommaso Conca.


Ta przegapiona przeze mnie rzeźba, to Tors Belwederski. To oryginalny, marmurowy fragmentu antycznej rzeźby greckiej autorstwa Apolloniosa z Aten. Dzieło to, datowane na I wiek p.n.e., przedstawia muskularny męski tułów (najprawdopodobniej Herkulesa). Kiedy w XV wieku odnaleziono tą rzeźbę, to ówczesny papież Juliusz II chciał, aby Michał Anioł uzupełnił posąg, dorabiając mu brakujące ręce, nogi i głowę. Artysta jednak stanowczo odmówił wykonania tego zadania, twierdząc, że dzieło jest tak doskonałe, że jakakolwiek ingerencja tylko by je oszpeciła.
Rzeźba ta miała olbrzymi wpływ na Michała Anioła, który nazywał ją swoim „nauczycielem”. Wzorując się na tej rzeźbie Michał Anioł namalował potężną sylwetkę Jezusa w scenie Sądu Ostatecznego w Kaplicy Sykstyńskiej.
Ponieważ przegapiłam tę rzeźbę, to nie mam jej zdjęcia. Wstawiam więc zdjęcie z internetu.

.
Przechodzimy dalej do Sali Okrągłej (Sala Rotonda).


To jedno z najbardziej widowiskowych i monumentalnych pomieszczeń w całych Muzeach Watykańskich. Zaprojektowana została na wzór Panteonu przez Michelangelo Simonettiego pod koniec XVIII wieku.
Na środku sali stoi olbrzymia misa z czerwonego porfiru. Ma ona obwód aż 13 metrów i ponoć pochodzi z Domus Aurea cesarza Nerona lub term rzymskich. Porfir był w starożytności najdroższym kamieniem, zastrzeżonym wyłącznie dla cesarzy.


Podłoga pod misą i wokół niej wyłożona jest wspaniale zachowanymi, starożytnymi rzymskimi mozaikami z III wieku n.e., odnalezionymi w Otricoli. Przedstawiają one niezwykle szczegółowe sceny walk Greków z Centaurami oraz Trytonów i bóstw morskich.




W niszach wokół sali można podziwiać wspaniałe posągi. Jednym z nich jest olbrzymi pozłacany posąg młodego Heraklesa z brązu z II wieku n.e.. Rzeźba ta została uderzona piorunem w starożytności, przez co zgodnie z rzymskim obyczajem rytualnie pochowano ją w ziemi.

.
Kolejna sala to Sala na Planie Krzyża Greckiego (Sala a Croce Greca).


Można w niej zobaczyć monumentalne sarkofagi z czerwonego porfiru należące do św. Heleny (matki cesarza Konstantyna) i jego córki Konstantyny.



Środek sali zdobi rzymska mozaika z III wieku n.e., przedstawiająca popiersie rzymskiej bogini Ateny (Minewry) na tle tarczy, otoczone motywami astronomicznymi oraz fazami księżyca.



Wychodzimy z tej sali, opuszczając tym samym muzeum Pio Clementino.

Mozaiki podłogowe jak zwykle nie zawodzą, z przyjemnością się na nie patrzy.

Bardzo mi się podobają rzeźby zwierzaków

megidh napisał(a):.
Przechodzimy dalej do Sali Okrągłej (Sala Rotonda).
Podłoga pod misą i wokół niej wyłożona jest wspaniale zachowanymi, starożytnymi rzymskimi mozaikami z III wieku n.e., odnalezionymi w Otricoli. Przedstawiają one niezwykle szczegółowe sceny walk Greków z Centaurami oraz Trytonów i bóstw morskich.

Mi się talk spodobała góra tego pomieszczenia, że zupełnie ominąłem mozaiki, ale od czego są relacje bylim tam 2 tydnie temu, także jakby live


To co się rzuciło mi w oczy na Twoich zdjęciach... u nas było zdecydowanie więcej naroda

piekara114 napisał(a):Mozaiki podłogowe jak zwykle nie zawodzą, z przyjemnością się na nie patrzy.

Tak, mozaiki zawsze cieszą oko, a te w Muzeach Watykańskich szczególnie, bowiem są kompletne.

Kapitańska Baba napisał(a):Bardzo mi się podobają rzeźby zwierzaków

Mnie też się spodobały, zwłaszcza ten wielki czarny krab.

te kiero napisał(a):

megidh napisał(a):.
Przechodzimy dalej do Sali Okrągłej (Sala Rotonda).
Podłoga pod misą i wokół niej wyłożona jest wspaniale zachowanymi, starożytnymi rzymskimi mozaikami z III wieku n.e., odnalezionymi w Otricoli. Przedstawiają one niezwykle szczegółowe sceny walk Greków z Centaurami oraz Trytonów i bóstw morskich.

Mi się talk spodobała góra tego pomieszczenia, że zupełnie ominąłem mozaiki, ale od czego są relacje bylim tam 2 tydnie temu, także jakby live To mnie pocieszyłeś, że nie tylko ja potrafię coś przegapić .

Sklepienia tych sal są wspaniałymi dziełami sztuki. Ja nie przeoczyłam kopuły w Sali Rotonda. Kopuła ta została zaprojektowana pod koniec XVIII wieku przez architekta Michelangelo Simonettiego, który szukał bezpośredniej inspiracji w rzymskim Panteonie. Niestety nie ma jej zdjęcia i nie wiem dlaczego, bo wydaje mi się, że robiłam. Zresztą nie tylko z tego miejsca w Muzeach Watykańskich brakuje mi zdjęć, które wiem, że robiłam. Ciekawe dlaczego .

te kiero napisał(a):To co się rzuciło mi w oczy na Twoich zdjęciach... u nas było zdecydowanie więcej naroda

To współczuję. Podczas naszej wizyty tłok odczuliśmy dopiero podczas zbliżania się do Kaplicy Sykstyńskiej i w samej kaplicy.

megidh napisał(a):To współczuję. Podczas naszej wizyty tłok odczuliśmy dopiero podczas zbliżania się do Kaplicy Sykstyńskiej i w samej kaplicy.

Mam identyczne wspomnienie, wszędzie było w miarę OK, ale w Sykstyńskiej, wężykiem wśród strasznego tłumu I to zupełnie odbiera jakoś "aurę" tego miejsca ...

majkik75 napisał(a):

megidh napisał(a):To współczuję. Podczas naszej wizyty tłok odczuliśmy dopiero podczas zbliżania się do Kaplicy Sykstyńskiej i w samej kaplicy.

Mam identyczne wspomnienie, wszędzie było w miarę OK, ale w Sykstyńskiej, wężykiem wśród strasznego tłumu I to zupełnie odbiera jakoś "aurę" tego miejsca ...

To chyba zawsze tak jest jak się zwiedza w tłumie .

W Muzeach Watykańskich byłam dawno bo jakieś 11 lat temu. Było tłoczno ale nie pamiętam jakiegoś wielkiego tłumu. 3-4 lata temu mąż poszedł z samym synem żeby mu pokazać kilka kluczowych dzieł i wtedy rzeczywiście podobno było dość tłoczno.

Taki sam chaos organizacyjny przy wejściu przeżyliśmy w zeszłym roku w Galleria dell'accademia we Florencji. 2 kolejki, spore opóźnienie i nikt nic nie wie - Włochy w najlepszym wydaniu .