Osiem dni w Rzymie

.
Po wyjściu z Pinacoteki zaczęliśmy się rozglądać za jakimś barem, aby chociaż kawy się napić. Znaki kierowały na dół a potem do ogrodu. Myślałam, że do tego ogrodu mogą wchodzić tylko te osoby, które mają bilety na zwiedzanie Ogrodów Watykańskich, ale okazało się, że mogliśmy tam wejść, bowiem Giardino Quadrato jest dostępny dla wszystkich.
Tam, w pomieszczeniach znajdujących się pod tarasem, na którym byliśmy niecałą godzinę wcześniej, znajduje się bistro Bar delle Carrozze, w którym kupiliśmy kanapki, kawę i piwo. Niestety zdjęć z tego miejsca nie mam, choć wydaje mi się że je robiłam. Dla zainteresowanych cenami w tym bistro, to kanapka kosztuje 6,10€, kawa Americano 2,30€ a piwo (chyba 500 ml) 6,70€. Pamiętam , bo został mi paragon.


Usiedliśmy przy stoliku na zewnątrz i spokojnie zjedliśmy po kanapce, popijając swoim napojem.
Potem usiedliśmy na ławce przy trawniku i odpoczywaliśmy wystawiając twarze do słońca.
Potem spotkaliśmy się ze znajomymi, którzy też zakończyli już zwiedzanie i razem udaliśmy się do wyjścia z Muzeów Watykańskich.







A na zewnątrz kolejka chętnych do wejścia do Muzeów Watykańskich w dalszym ciągu spora



Ostatni rzut oka na bramę wyjściową i ruszamy dalej.


Po drodze wstąpiliśmy jeszcze na drinka do Cafe Risorgimento, aby odreagować te negatywne wrażenia z Muzeów Watykańskich a także powymieniać się wrażeniami pozytywnymi.


Ceny w tym lokalu były takie:

megidh napisał(a):.Dopiero tutaj zrozumiałam rady innych, żeby zwiedzanie Muzeów Watykańskich zacząć właśnie od Pinacoteki.

Dlaczego?

Czy do MV można zabrać wodę i cis do jedzenia? Bo mój Pan M. inaczej padnie i tyle byłoby ze zwiedzania.

piekara114 napisał(a):

megidh napisał(a):.Dopiero tutaj zrozumiałam rady innych, żeby zwiedzanie Muzeów Watykańskich zacząć właśnie od Pinacoteki.

Dlaczego?

Dlatego, że po kilku godzinach pobytu w Muzeach Watykańskich byliśmy już przytłoczeni ilością obejrzanych eksponatów, więc zbiory w Pinacotece oglądaliśmy już bardzo pobieżnie. Wiele dzieł nam umknęło, bo przez sale przechodziliśmy właściwie bez zatrzymywania się, byle dalej. Nie świadczy to o nas zbyt dobrze, ale dopadł nas tam syndrom zmęczenia muzealnego. Myślę, że gdybyśmy tutaj przyszli na początku, to z oglądalibyśmy tamtejsze dzieła z zupełnie inną energią i wynieślibyśmy z tej wizyty znacznie więcej.
Możliwe natomiast, że ta kolejność zwiedzania spowodowałoby u nas większe znużenie w Kaplicy Sykstyńskiej. Nie wiadomo co lepsze.

piekara114 napisał(a): Czy do MV można zabrać wodę i cis do jedzenia? Bo mój Pan M. inaczej padnie i tyle byłoby ze zwiedzania.

Można wnosić jedzenie i picie, ale muszą się one zmieścić w niewielkiej torbie (dużych toreb nie wolno tam wnosić). Torby są skanowane podczas kontroli bezpieczeństwa podczas wchodzenia. Woda powinna być w plastikowych butelkach. Natomiast jeść i pić można tylko w wyznaczonych miejscach, np. na Dziedzińcu Szyszki. W salach muzealnych jest to zakazane.
TUTAJ można przeczytać przydatne informacje dla odwiedzających.

.
Teraz kierujemy się nad Tyber. Mamy trochę więcej niż godzinę do zachodu słońca, a chcemy zobaczyć jak zachodzi za kopułę bazyliki św. Piotra. Ponoć najlepiej to widać z mostu Umberto I.
Ale po drodze zaglądamy jeszcze na plac św. Piotra. Jest godzina 17-ta a ludzi chętnych do wejścia do bazyliki św. Piotra jeszcze sporo stoi w kolejce.





Wchodzimy w uliczkę Borgo Pio, bo znajduje się tam "forma di pagnotta", czyli kamienna forma do sprawdzania wielkości bochenków chleba. Idziemy więc wypatrując na ścianie domów tej formy.


Czujemy się tutaj jak pod Jasną Górą, bowiem sklepików w dewocjonaliami jest tutaj sporo.



Mijamy fajny zakątek z ciekawą fontanną.



I jest forma di pagnotta. Trochę jestem rozczarowana,, bo spodziewałam się czegoś bardziej wyeksponowanego, a to miejsce jest zupełnie niepozornie.



Kolejna fontanna.


Równolegle do ulicy Borgo Pio ciągnie się Passetto di Borgo, czyli ufortyfikowany, nadziemny korytarz o długości około 800 metrów, który łączy Pałac Apostolski w Watykanie z Zamkiem Świętego Anioła. Korytarz ten jest udostępniony do zwiedzania z przewodnikiem. Więcej na temat tego korytarza można przeczytać TUTAJ. Przed wyjazdem zastanawialiśmy się nad wizytą w tym korytarzu, ale stwierdziliśmy, że nie wyrobimy się czasowo.

megidh napisał(a):Po wyjściu z Kaplicy Sykstyńskiej byliśmy już wykończeni. Nawet nie pamiętam, ile czasu tam spędziliśmy, ale zbyt długo to tam na pewno nie byliśmy.
Teraz idziemy do wyjścia, przechodząc przez kolejne sale i korytarze, ale już miałam taki przesyt, że nie robiłam zdjęć.
Dopiero przy tym przejściu wyjęłam telefon.

Miałam dokładnie tak samo - przeciążenie bodźcami i przesyt wrażeń. Muszę się jednak pochwalić, bo nam w Kaplicy Sykstyńskiej udało się usiąść na ławeczkach .
Dzięki za link do bloga Zagubieni w Rzymie. Chętnie sobie poczytam.

megidh napisał(a):Spiralne Schody Momo złożone są z dwóch przeplatających się spiral, które pozwalają ludziom wchodzić i schodzić w tym samym czasie bez krzyżowania się ścieżek

Schody są niesamowite i pięknie wyglądają na Twoich zdjęciach. Schodziłam nimi, ale o tym zapomniałam .

megidh napisał(a):

piekara114 napisał(a):

megidh napisał(a):.Dopiero tutaj zrozumiałam rady innych, żeby zwiedzanie Muzeów Watykańskich zacząć właśnie od Pinacoteki.

Dlaczego?

Dlatego, że po kilku godzinach pobytu w Muzeach Watykańskich byliśmy już przytłoczeni ilością obejrzanych eksponatów, więc zbiory w Pinacotece oglądaliśmy już bardzo pobieżnie.

Potwierdzam. Zwiedzając za pierwszym razem z kolegą zostawiliśmy Pinacotekę na później i na powrocie w ogóle ją odpuściliśmy przytłoczeni wielkością muzeów i ilością eksponatów. Dlatego z Gosią zaczęliśmy zwiedzanie od Pinacoteki chociaż w sumie to pierwsze kroki skierowaliśmy na drugie śniadanie, kawę i ciastko do kawiarenki. Co do ciastka to wybór padł na tiramisu. Wyglądało oryginalnie ale w smaku takie sobie, można sobie darować i spróbować coś innego.


Obok są też jadłodalnie w których potem zjedliśmy obiad i pizzeria. A gdy się tam schodzi to na klatce schodowej jest gablota „sportowa” z darami przekazanymi papieżowi Franciszkowi.




Nie zajrzeliście do garażu papieskiego by zobaczyć jak na przestrzeni lat zmieniały się papamobile? Jest tam spora wystawa poczynając od lektyk poprzez karoce (sporo karoc!) na samochodach tych starszych i nowszych skończywszy.
Gosia z najbardziej wypasioną papieską karocą Grand Gala Berlin. Zbudowana w 1826 r. za czasów Leona XII. Kolejni papieże dodawali do niej kolejne zazwyczaj złocone dekoracje.


Citroen - Lictoria C6 z 1930 roku.


A tu pojazd, w którym postrzelony został Jan Paweł II


Chyba poszliście na skróty do wyjścia i ominęliście zbiory z krajów misyjnych?




Za nimi są jeszcze zbiory monet i znaczków ale tam już sobie odpuściliśmy oglądanie. Na końcu jest poczta Watykańska gdzie można nadać listy czy pocztówki. Jednak tam już zdjęć nie robiliśmy. Poczta Watykańska ma też punkt na placu św. Piotra.

wiola2012 napisał(a): Muszę się jednak pochwalić, bo nam w Kaplicy Sykstyńskiej udało się usiąść na ławeczkach .

Dawigs też miał takie szczęście. Nam niestety się nie udało .

wiola2012 napisał(a):Dzięki za link do bloga Zagubieni w Rzymie. Chętnie sobie poczytam.

Czasami znajdzie się coś fajnego w czeluściach internetu. Miłej lektury Ci życzę.

wiola2012 napisał(a):

megidh napisał(a):Spiralne Schody Momo złożone są z dwóch przeplatających się spiral, które pozwalają ludziom wchodzić i schodzić w tym samym czasie bez krzyżowania się ścieżek

Schody są niesamowite i pięknie wyglądają na Twoich zdjęciach. Schodziłam nimi, ale o tym zapomniałam .

Pamięć ludzka jest zawodna. Ja też, gdyby nie zdjęcia, to mało co bym pamiętała. W Muzeach Watykańskich jest tyle do zobaczenia, że człowiek szybko dostaje oczopląsu i nie da rady spamiętać każdego szczegółu.

Dawigs napisał(a):

megidh napisał(a):

piekara114 napisał(a):

megidh napisał(a):.Dopiero tutaj zrozumiałam rady innych, żeby zwiedzanie Muzeów Watykańskich zacząć właśnie od Pinacoteki.

Dlaczego?

Dlatego, że po kilku godzinach pobytu w Muzeach Watykańskich byliśmy już przytłoczeni ilością obejrzanych eksponatów, więc zbiory w Pinacotece oglądaliśmy już bardzo pobieżnie.

Potwierdzam. Zwiedzając za pierwszym razem z kolegą zostawiliśmy Pinacotekę na później i na powrocie w ogóle ją odpuściliśmy przytłoczeni wielkością muzeów i ilością eksponatów. Dlatego z Gosią zaczęliśmy zwiedzanie od Pinacoteki...

Czyli mamy takie samo zdanie.

Dawigs napisał(a):...chociaż w sumie to pierwsze kroki skierowaliśmy na drugie śniadanie, kawę i ciastko do kawiarenki. Co do ciastka to wybór padł na tiramisu. Wyglądało oryginalnie ale w smaku takie sobie, można sobie darować i spróbować coś innego.

Ja nie przepadam za włoskimi słodyczami i rzadko kiedy decyduję się na jakiś deser.

Dawigs napisał(a):Obok są też jadłodalnie w których potem zjedliśmy obiad i pizzeria.

Nawet nie zauważyłam tych jadłodajni i pizzerii. W którym dokładnie miejscu one są ?.

Dawigs napisał(a):A gdy się tam schodzi to na klatce schodowej jest gablota „sportowa” z darami przekazanymi papieżowi Franciszkowi.

Nie widziałam.

Dawigs napisał(a):Nie zajrzeliście do garażu papieskiego by zobaczyć jak na przestrzeni lat zmieniały się papamobile? Jest tam spora wystawa poczynając od lektyk poprzez karoce (sporo karoc!) na samochodach tych starszych i nowszych skończywszy.
Chyba poszliście na skróty do wyjścia i ominęliście zbiory z krajów misyjnych?

Nie mieliśmy już siły na dalsze zwiedzanie i w zasadzie cały poziom zero sobie odpuściliśmy. Musi przecież coś zostać na następny raz .




Jeśli chodzi o Museo Etnologico Anima Mundi i Padiglione Delle Carrozze, to na YT na kanale Musei Vaticani obejrzałam filmiki z tych muzeów.
Filmik z Museo Etnologico Anima Mundi ma świetny podkład muzyczny.

.
Weszliśmy na bardzo szeroką ulicę Via della Conciliazione, która ciągnie się od placu św. Piotra w kierunku zamku św. Anioła.
Z tej ulicy wspaniale widać bazylikę św. Piotra.



Ale kiedyś tej ulicy nie było, bowiem stały tutaj budynki a miejsce to nazywało się Spina del Borgo.



Budowa Via della Conciliazione rozpoczęła się dopiero w roku 1929 po podpisaniu Traktatów Laterańskich, na mocy których powstało Państwo Watykan.
Aby wybudować taką szeroką ulicę trzeba było wyburzyć budynki stojące pośrodku, co też zrobiono. Jednakże kilka budynków udało się zachować, dokonując ich przesunięcia. Budowę zakończono w Roku Jubileuszowym 1950. Ulica została oświetlona elektrycznymi lampami, które przypominają egipskie obeliski. Projekt, według którego wybudowana została Via della Conciliazione, wykonali Marcello Piacentini i Attilio Spaccarelli.





W końcu skierowaliśmy się w stronę zamku św. Anioła aż doszliśmy do końca ulicy Via della Conciliazione.
I tutaj stanęliśmy bardzo zdziwieni.
Nastawiliśmy się bowiem na problemy z pokonaniem ulicy, która kiedyś biegła w tym miejscu, a teraz tej ulicy nie było i bezpośrednio z Via della Conciliazione weszliśmy na Piazza Pia.



Droga została puszczona tunelem pod tym placem. Bardzo dobrze, że tak rozwiązano problem komunikacyjny, który występował w tym miejscu.
Tak to wyglądało w 2017 roku.

.
Idziemy teraz w stronę zamku św. Anioła, ale nie będziemy do niego wchodzić. Już nam się nie chce a ponadto nie mamy biletów. Gdybyśmy przyszli tutaj wcześniej, to może byśmy spróbowali kupić bilety (o ile by były dostępne).
Oglądamy zamek z zewnątrz i wchodzimy na most św. Anioła.
O tych budowlach napisałam w relacji z 2017 roku, więc jak ktoś ma ochotę poczytać, to zapraszam TUTAJ.









Ale naszym celem jest następny most na Tybrze - most Umberto I, z którego ponoć pięknie widać zachód słońca. Idziemy więc dalej, żeby to sprawdzić. Wzdłuż Tybru ciągnie się wspaniała aleja platanowa. W cieniu tych drzew rozstawione są stoiska antykwaryczne. Jest ich jednak dużo mniej, niż było w 2017 roku.

.
Weszliśmy na most Umberto I, na którym wita nas rzymska mewa. Będzie nam towarzyszyć przez cały czas naszego pobytu na moście.



Potwierdziło się to, co słyszałam. Zachód słońca z tego miejsca faktycznie jest wspaniały.




Tuż przy moście stoi monumentalny budynek. To Pałac Sprawiedliwości (Palazzo della Giustizia), który zajmuje powierzchnię 186 x 120 metrów. Został on zbudowany w latach 1889-1910. Na szczycie budynku widać rzeźbę z brązu, która przedstawia pędzącą kwadrygę rzymską. Elewacje Pałacu Sprawiedliwości są bogato zdobione.



A my dalej obserwujemy zachód słońca, które za chwilę schowa się za Kopułę Klemetyńską na bazylice św. Piotra.





Słońce się już schowało, więc żegnamy się z mewą i idziemy dalej.


Do przejścia mamy spory kawałek drogi, bowiem musimy dojść aż do Placu Hiszpańskiego, do znajdującej się tam stacji metra Spagna.
Po drodze, na skrzyżowaniu słynnej ulicy handlowej Via del Corso oraz luksusowej Via dei Condotti, natknęliśmy się na współczesną rzeźbę plenerową o nazwie „Foglie di Pietra” (Kamienne Liście), której autorem jest włoski artysta Giuseppe Penone. Więcej o rzeźbie, o historii jej powstania oraz o opiniach rzymian na jej temat można przeczytać TUTAJ.




Doszliśmy do Placu Hiszpańskiego.



Weszliśmy na stację metra i za chwilę jechaliśmy już w stronę naszej kwatery.


Dzień był bardzo męczący, więc po kolacji szybko poszliśmy do łóżek, żeby nabrać sił przed następnym dniem.

megidh napisał(a):

wiola2012 napisał(a):

megidh napisał(a):Spiralne Schody Momo złożone są z dwóch przeplatających się spiral, które pozwalają ludziom wchodzić i schodzić w tym samym czasie bez krzyżowania się ścieżek

Schody są niesamowite i pięknie wyglądają na Twoich zdjęciach. Schodziłam nimi, ale o tym zapomniałam .

Pamięć ludzka jest zawodna. Ja też, gdyby nie zdjęcia, to mało co bym pamiętała. W Muzeach Watykańskich jest tyle do zobaczenia, że człowiek szybko dostaje oczopląsu i nie da rady spamiętać każdego szczegółu.

Te schody to było moje must see Vatykańskich trzeba było na nie czekać do samego końca;
apropos pamięci, ileż to razy wieczorem w hotelach... o nie, przecież tam mieliśmy jeszcze być
.
.
.
Fajnie że jest mostowy odcinek i to jeszcze z zachodem, widzę że wyhaczaliście kwintesencję Rzymu

megidh napisał(a):

Dawigs napisał(a):Obok są też jadłodalnie w których potem zjedliśmy obiad i pizzeria.

Nawet nie zauważyłam tych jadłodajni i pizzerii. W którym dokładnie miejscu one są ?

Jadalnia sąsiaduje z kawiarnią. Rano nie jest jeszcze czynna, uruchamiają ją w porze obiadowej. Do pizzerii trzeba pójść korytarzem za kawiarnią kierując się za znakami na toalety. Pizzeria jest na końcu korytarza (toalety są przed pizzerią schodami w dół).

megidh napisał(a):

Dawigs napisał(a):A gdy się tam schodzi to na klatce schodowej jest gablota „sportowa” z darami przekazanymi papieżowi Franciszkowi.

Nie widziałam.

My też nie, przypadkiem na tą gablotę trafiliśmy schodząc schodami.

Dawigs napisał(a):

megidh napisał(a):

Dawigs napisał(a):A gdy się tam schodzi to na klatce schodowej jest gablota „sportowa” z darami przekazanymi papieżowi Franciszkowi.

Nie widziałam.

My też nie, przypadkiem na tą gablotę trafiliśmy schodząc schodami.

Zapewne sporo innych ciekawych zakamarków przegapiliśmy w Muzeach Watykańskich.

.

21.03.2026 (sobota) - dzień piąty

Tego dnia mogliśmy pospać ciut dłużej, z czego skorzystaliśmy wstając dopiero o godzinie 7:00.
Wyruszyliśmy w trasę o 8:30, kierując się do Pałacu Kwirynalskiego, w którym tego dnia mieliśmy zwiedzać ogrody.

Wejściówki zarezerwowałam na stronie Presidenza Della Repubblica 18 stycznia 2026 roku, a więc 2 miesiące przed wizytą. Cena wejściówek jest bardzo niska. Trzeba zapłacić jedynie 2,50€ od osoby.
Mieliśmy również zwiedzać wnętrza Pałacu Kwirynalskiego (w dniu 18 marca 2026 roku), ale wizyta została odwołana. Dostałam email o takiej treści: "Ze względu na nieprzewidziane zobowiązania instytucjonalne informujemy, że Pałac Kwirynalski będzie zamknięty w środę 18 marca 2026 r.". Na stronie rezerwacji jest informacja, że takie odwołania mogą się wydarzyć, więc zaskoczenia nie było, bo liczyliśmy się z tym, że taka sytuacja może mieć miejsce. Po około trzech tygodniach na konto wróciła mi kasa, którą zapłaciłam za wejściówki, które również były w cenie po 2,50€ od osoby.
Szkoda tej wizyty, no ale pewnych rzeczy się nie przeskoczy. O wnętrzach Pałacu Kwirynalskiego poczytałam sobie TUTAJ.
Po drodze do Pałacu Kwirynalskiego, którą już raz pokonywaliśmy kilka dni wcześniej, zrobiłam kilka zdjęć. Przy sobocie ruch na ulicach o tej godzinie był zdecydowanie mniejszy niż w tygodniu.











Na Plac Kwirynalski doszliśmy akurat w momencie, kiedy przed Pałacem odbywała się zmiana warty.



Ponieważ do godziny rozpoczęcia wizyty w Ogrodach Kwirynalskich mieliśmy jeszcze pół godziny, to pokręciliśmy się trochę po Placu Kwirynalskim.