Osiem dni w Rzymie

Aglaia napisał(a):

majkik75 napisał(a):

megidh napisał(a):To współczuję. Podczas naszej wizyty tłok odczuliśmy dopiero podczas zbliżania się do Kaplicy Sykstyńskiej i w samej kaplicy.

Mam identyczne wspomnienie, wszędzie było w miarę OK, ale w Sykstyńskiej, wężykiem wśród strasznego tłumu I to zupełnie odbiera jakoś "aurę" tego miejsca ...

To chyba zawsze tak jest jak się zwiedza w tłumie .

Czasem nie ma wyjścia Są też takie miejsca, że zawsze jest tłum.

majkik75 napisał(a):Czasem nie ma wyjścia Są też takie miejsca, że zawsze jest tłum.

I wtedy trzeba wybrać pomiędzy tym, czy się tłoczyć, czy zrezygnować.

Aglaia napisał(a):Taki sam chaos organizacyjny przy wejściu przeżyliśmy w zeszłym roku w Galleria dell'accademia we Florencji. 2 kolejki, spore opóźnienie i nikt nic nie wie - Włochy w najlepszym wydaniu .

My w zeszłym roku z powodu takiego chaosu organizacyjnego zrezygnowaliśmy z wejścia do Sainte-Chapelle w Paryżu.

.
Teraz znaki kierują nas na schody, prowadzące na wyższy poziom.


Muzeum Etruskie (Museo Gregoriano Etrusco) znajduje się dokładnie nad Muzeum Pio Clementino.
Muzeum to zostało założone w 1837 roku przez papieża Grzegorza XVI. Stanowiło jedno z pierwszych muzeów na świecie poświęconych w całości zaawansowanej cywilizacji Etrusków, która zamieszkiwała Italię przed narodzinami potęgi Rzymu.
W tym muzeum można zobaczyć niesamowicie bogate wyposażenie grobowe, naczynia z brązu, zbiór naczyń w stylu czarnofigurowym i czerwonofigurowym, charakterystyczne terakotowe urny w kształcie miniaturowych domów oraz malowane sarkofagi z rzeźbionymi postaciami zmarłych.


Muzeum to nie tylko zbiór gablot, ale również zabytkowe, pałacowe wnętrza, w których szczególną uwagę przykuwają sufity.
Stanowią one unikalne, renesansowe i barokowe tła dla etruskich eksponatów.








Pod tym pięknym sufitem ustawiono jeden z najważniejszych eksponatów kolekcji w Gregoriańskim Muzeum Etruskim.
To słynna etruska rzeźba z brązu, znana jako Mars z Todi (Marte di Todi), pochodząca z przełomu V i IV wieku p.n.e. Rzeźba ta została odnaleziona w 1835 roku w miejscowości Todi w Umbrii.







Przez okno spoglądamy na Rzym.







Opuszczamy Muzeum Etruskie, które bardzo nam się podobało. Jest bardzo ciekawe i warto do niego zajrzeć.

Ale narzuciłaś tempo ostatnio
Ja tu chciałem uzupełniające foty ewent. wkleić sklepienia Sala Rotonda, a już jesteśmy daleko, daleko...

Ps. Obsługa MV sama sobie utrudnia życie, widać tak lubią lub mają upodobanie w znieważaniu ludzi.

te kiero napisał(a):Ale narzuciłaś tempo ostatnio

Są takie dni, że się szybko pisze, a niekiedy trudno zasiąść do komputera. Wykorzystuję wenę, skoro do mnie przyszła.

te kiero napisał(a):Ja tu chciałem uzupełniające foty ewent. wkleić sklepienia Sala Rotonda, a już jesteśmy daleko, daleko...

Dawaj te fotki, będą fajnym uzupełnieniem mojej relacji .

te kiero napisał(a):Ps. Obsługa MV sama sobie utrudnia życie, widać tak lubią lub mają upodobanie w znieważaniu ludzi.

Ciekawe masz przemyślenie, ale pewnie słuszne. Ja wszystko rozumiem, może być opóźnienie itd., ale nie trzeba się chamsko zachowywać. Człowiek by ten stan przyjął zupełnie inaczej, gdyby przekaz był kulturalny. I tego sobie życzmy na przyszłość .

.
Znaki prowadzą nas teraz do korytarza, o długości około 300 metrów.


W tym korytarzu znajdują się trzy, następujące po sobie galerie: Galeria Kandelabrów, Galeria Arrasów i Galeria Map.
Wchodzimy do Galerii Kandelabrów (Galleria dei Candelabri), która ciągnie się na długości około 80 metrów. Niestety w tym korytarzu zaczął się taki tłok, że nie było warunków do robienia zdjęć.
Ponieważ tłum ludzi nie pozwalał nam na obejrzenie eksponatów, znajdujących się w tej galerii, to patrzyliśmy w górę, na jej sklepienie, które pokryte jest iluzjonistycznymi malowidłami i stiukami z czasów papieża Leona XIII.



Oprócz patrzenia na sufit można też było patrzeć na podłogę. Dlatego udało mi się zobaczyć na podłodze mozaikę florencką przedstawiającą herb papieża Leona XIII, który zarządził gruntowną renowację tej galerii w latach 1883–1887. W przeciwieństwie do klasycznych mozaik rzymskich, które układa się z tysięcy małych, regularnych kostek, ta technika polega na precyzyjnym docinaniu dużych kawałków naturalnego kamienia o nieregularnych kształtach i dopasowywaniu ich do siebie tak idealnie, by linie łączeń były jak najmniej widoczne. W tego typu mozaikach wykorzystuje się naturalnego użylenia i barwy minerałów, aby stworzyć efekt przypominający gładki obraz malarski.


Kolejną galerią w tym długim korytarzu jest Galeria Arrasów (Galleria degli Arazzi) o długości około 100 metrów.
Sklepienie tej galerii jest znacznie skromniejsze kolorystycznie od tego w poprzedniej galerii. Wykonane zostało w technice trompe-l'oeil (złudzenia optycznego). Choć wygląda, jakby było pokryte misternymi, trójwymiarowymi rzeźbieniami ze stiuku i gipsu, w rzeczywistości jest całkowicie płaskie. Wszystko, co się widzi nad głową, to genialnie namalowany dwuwymiarowy obraz dający efekt 3D.


W Galerii Arrasów też nie udało mi się zrobić zdjęć arrasów wiszących na ścianach, bo nie dało się nawet na chwilę zatrzymać, gdyż tłum ciągnął nas ze sobą.
Doszliśmy tak do Galerii Map (Galleria delle Carte Geografiche), której długość sięga 120 metrów. Galeria powstała w latach 1580–1583 na zlecenie papieża Grzegorza XIII, a całe dzieło zaprojektował wybitny kosmograf i matematyk, dominikanin Ignazio Danti. Jest to największa na świecie kolekcja renesansowych map ściennych, namalowanych w formie monumentalnych fresków. Map jest 40 i przedstawiają topografię całego Półwyspu Apenińskiego oraz należących do niego wysp. Po jednej stronie korytarza wiszą mapy regionów leżących nad Morzem Liguryjskim i Tyrreńskim, a po drugiej – nad Morzem Adriatyckim. Centralnym punktem odniesienia są góry Apeniny, które dzielą galerię tak, jak dzielą same Włochy.
Tutaj na szczęście tłum się trochę rozrzedził i można było pooglądać te wspaniałe mapy.





Sklepienie galerii też jest oszałamiające. Zdobią je freski przedstawiające żywoty świętych oraz cuda, które wydarzyły się w miejscach widocznych na mapach znajdujących się bezpośrednio pod nimi.


Ostatnią mapą po lewej stronie korytarza jest monumentalny fresk przedstawiający cały Półwysep Apeniński w ujęciu współczesnym dla czasów jej powstania, czyli dla XVI wieku.


Piękna jest ta galeria. Dobrze że udało nam się pobyć w niej dłużej.

.
Po opuszczeniu Galerii Map wchodzimy do Sali Niepokalanego Poczęcia (Sala dell'Immacolata).
Sala ta została stworzona w celu upamiętnienia ogłoszenia dogmatu o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny, którego 8 grudnia 1854 roku dokonał papież Pius IX. Na ścianach tej sali znajdują się malowidła, które w latach 1856–1865 wykonał włoski malarz Francesco Podesti. Malowidła te przedstawiają między innymi dyskusję teologiczną nad dogmatem oraz sam moment jego uroczystej proklamacji.




Tutaj zrobiło się tak tłoczno, ale szedł ludź przy ludziu, co widać na zdjęciu poniżej w lewym dolnym rogu.
Oprócz sufitu, malowideł i bogato zdobionej szafy bibliotecznej, nie widziałam w tej sali nic innego.




Podczas przejścia trafiamy na okno, z którego widać Dziedziniec Belwederski (Cortile del Belvedere) w Pałacu Apostolskim w Watykanie, który obecnie służy jako parking dla pracowników i pojazdów urzędników. Dziedziniec ten została zaprojektowany przez renesansowego architekta Donato Bramante w 1505 roku na zlecenie papieża Juliusza II.


Wchodzimy do pomieszczeń określanych jako Pokoje Rafaela (Stanze Rafaela). Są to cztery połączone ze sobą komnaty, w których znajdują się monumentalne freski namalowanych przez Rafaela Santi oraz jego uczniów i pomocników w latach 1508–1524. Niestety nie dało się tutaj stanąć, aby je obejrzeć. Tłum nas ciągnął za sobą. Pozostały nam tylko sufity do oglądania.



Dochodzimy do kolejnego przejścia, które znacząco zwalnia tempo, bowiem jest to zdecydowanie najwęższe gardło podczas zbliżania się do Kaplicy Sykstyńskiej.


W korytarzu jest tłoczno, więc znów spoglądamy na sufity.


Ale trafiło się też popiersie Popiersie Piusa XI autorstwa Adolfa Wildta.





Tutaj przestałam robić zdjęcia, bo nie było sensu. Do kaplicy Sykstyńskiej szliśmy w tym tłumie jeszcze przez prawie 10 minut, ściśnięci jak sardynki w puszcze. Gęstość tłumu w ciasnych korytarzach i pośród barierek sprawia, że nie da się zatrzymać ani cofnąć. Cały czas trzeba iść naprzód automatycznie, niesionym przez napierającą masę ludzi. Strażnicy poganiają tutaj zwiedzających, krzycząc słynne "Move forward!" (Idź naprzód) oraz "Silence!" (Cisza). OKROPNOŚĆ !!!
Drugi raz bym się na to nie pisała. Zdecydowanie przyjemniejsze jest zwiedzanie pozostałych obszarów Muzeów Watykańskich. Gdybym miała świadomość, jak to wygląda, to od razu bym zrezygnowała z wejścia do Kaplicy Sykstyńskiej. Tym bardziej, że wiedziałam, iż w dniu naszej wizyty ściana, na której znajduje się Sąd Ostateczny, była zasłonięta z uwagi na prace konserwatorskie.

megidh napisał(a):Na środku dziedzińca stoi ogromna nowoczesna rzeźba z brązu z 1990 roku autorstwa Arnaldo Pomodoro o nazwie Sfera w Sferze (Sfera con sfera). Przedstawia ona pękającą, złotą kulę ziemską ukazującą skomplikowane wnętrze.

Słyszeliśmy jak jedna z przewodniczek mówiła, że twórca kuli podarował ją Janowi Pawłowi II. W czasie naszego pobytu kręcono kulą ale nie zwróciłem uwago kto wprawiał ją w ruch.

megidh napisał(a):Po opuszczeniu Galerii Map wchodzimy do Sali Niepokalanego Poczęcia (Sala dell'Immacolata).

Chyba pomiędzy nimi jest Sala Sobieskiego (Sala del Sobieski) z płótnem Matejki Jan III Sobieski pod Wiedniem (znanym również jako Zwycięstwo pod Wiedniem).
Ciężko tam zrobić zdjęcie i chyba mimo wszystko obraz najlepiej widać na poniższym.

megidh napisał(a):Tutaj przestałam robić zdjęcia, bo nie było sensu. Do kaplicy Sykstyńskiej szliśmy w tym tłumie jeszcze przez prawie 10 minut, ściśnięci jak sardynki w puszcze. Gęstość tłumu w ciasnych korytarzach i pośród barierek sprawia, że nie da się zatrzymać ani cofnąć. Cały czas trzeba iść naprzód automatycznie, niesionym przez napierającą masę ludzi. Strażnicy poganiają tutaj zwiedzających, krzycząc słynne "Move forward!" (Idź naprzód) oraz "Silence!" (Cisza). OKROPNOŚĆ !!!
Drugi raz bym się na to nie pisała. Zdecydowanie przyjemniejsze jest zwiedzanie pozostałych obszarów Muzeów Watykańskich.

Za pierwszym razem też stałem długo w kolejne do wejścia do Kaplicy Sykstyńskiej a w samej kaplicy było mnóstwo ludzi i strażnicy popędzali by ruch był płynny. Wtedy udało się cudem usiąść na ławce pod ścianą bo akurat zwolniło się miejsce. Posiedzieliśmy chyba ze 20 minut kontemplując freski.
W tym roku z Gosią weszliśmy w zasadzie bez stania w kolejce czego nie spodziewałem się. W kaplicy ludzi sporo ale były bez problemu wolne przestrzenie by wyskoczyć z ciągu komunikacyjnego i pooglądać na spokojnie dzieło Michała Anioła. Strażnicy też spokojniejsi więc pewnie dlatego odbiór Kaplicy Sykstyńskiej miałem lepszy niż podczas pierwszego pobytu.

megidh napisał(a): Gdybym miała świadomość, jak to wygląda, to od razu bym zrezygnowała z wejścia do Kaplicy Sykstyńskiej. Tym bardziej, że wiedziałam, iż w dniu naszej wizyty ściana, na której znajduje się Sąd Ostateczny, była zasłonięta z uwagi na prace konserwatorskie.

To mieliście pecha. Podczas naszego pobytu nie trafiliśmy na prace konserwatorskie zarówno w kaplicy jak i w innych częściach muzeum. Mimo wszystkich niedogodności Kaplica Sykstyńska to jednak obowiązkowy punkt programu podczas pobytu w Muzeach Watykańskich.

Dawigs napisał(a):Chyba pomiędzy nimi jest Sala Sobieskiego (Sala del Sobieski) z płótnem Matejki Jan III Sobieski pod Wiedniem (znanym również jako Zwycięstwo pod Wiedniem).
Ciężko tam zrobić zdjęcie i chyba mimo wszystko obraz najlepiej widać na poniższym.

Mi się udało w marszu, a miłym akcentem było usłyszeć parę zdań w tym momencie o Sobieskim po Chorwacku, bo akurat taka grupa tam stała

megidh napisał(a):

te kiero napisał(a):Ja tu chciałem uzupełniające foty ewent. wkleić sklepienia Sala Rotonda, a już jesteśmy daleko, daleko...

Dawaj te fotki, będą fajnym uzupełnieniem mojej relacji .

To może tylko te dwie

megidh napisał(a):Środek sali zdobi rzymska mozaika z III wieku n.e., przedstawiająca popiersie rzymskiej bogini Ateny (Minewry) na tle tarczy, otoczone motywami astronomicznymi oraz fazami księżyca.

Tutaj udało mi się zrobić jedno z najlepszych zdjęć w MV

megidh napisał(a):.
Po opuszczeniu Galerii Map wchodzimy do Sali Niepokalanego Poczęcia (Sala dell'Immacolata).

Zdecydowanie ładniejsza i ciekawsza mz od Systiny, choć znacznie mniejsza. A w ogóle od Galerii Map było ciekawiej.

megidh napisał(a):Gdybym miała świadomość, jak to wygląda, to od razu bym zrezygnowała z wejścia do Kaplicy Sykstyńskiej. Tym bardziej, że wiedziałam, iż w dniu naszej wizyty ściana, na której znajduje się Sąd Ostateczny, była zasłonięta z uwagi na prace konserwatorskie.

To jestem tym bardziej ciekaw Twoich zdjęć z Sistiny.


Ps. Najdłuższy postój w naszym tłoczysku MV wypadł w tym "gardle" akurat na zacienionym przejściu balkonowym; także było to przyjemne dla wszystkich

Z tego co widzę, to zwartość MV jest wspaniała, ale wydaje się bardzo, bardzo męczące. Raz przez natłok eksponatów, dwa przez tłumy ludzi, nie wspominając o tych strażnikach. Miejsce must do zobaczenia, ale chyba bym odpuściła, bo zniechęca od wejścia. Szkoda, że nie można kupić biletów na wybrane obszary, pewnie by to częściowo zmniejszyło ilość osób (np. wycieczki zorganizowane idą pewnie utartym szlakiem, nie zaglądając wszędzie) - kwestia przeorganizowania tras.

te kiero napisał(a):

megidh napisał(a):

te kiero napisał(a):Ja tu chciałem uzupełniające foty ewent. wkleić sklepienia Sala Rotonda, a już jesteśmy daleko, daleko...

Dawaj te fotki, będą fajnym uzupełnieniem mojej relacji .

To może tylko te dwie

te kiero napisał(a):

megidh napisał(a):Środek sali zdobi rzymska mozaika z III wieku n.e., przedstawiająca popiersie rzymskiej bogini Ateny (Minewry) na tle tarczy, otoczone motywami astronomicznymi oraz fazami księżyca.

Tutaj udało mi się zrobić jedno z najlepszych zdjęć w MV

Świetne fotki. Dziękuję .

Dawigs napisał(a):

megidh napisał(a):Po opuszczeniu Galerii Map wchodzimy do Sali Niepokalanego Poczęcia (Sala dell'Immacolata).

Chyba pomiędzy nimi jest Sala Sobieskiego (Sala del Sobieski) z płótnem Matejki Jan III Sobieski pod Wiedniem (znanym również jako Zwycięstwo pod Wiedniem).

Nie zakodowałam zupełnie tej sali. Zapewne z uwagi na tłok nie zrobiłam w niej żadnego zdjęcia, więc potwierdza się to, co napisałam wcześniej:"Długość korytarzy, ilość sal wystawowych i natłok eksponatów spowodował u mnie totalny zawrót głowy i gdyby nie zdjęcia, to zapewne bym nie pamiętała zupełnie, co oglądałam."

te kiero napisał(a):

Dawigs napisał(a):Chyba pomiędzy nimi jest Sala Sobieskiego (Sala del Sobieski) z płótnem Matejki Jan III Sobieski pod Wiedniem (znanym również jako Zwycięstwo pod Wiedniem).
Ciężko tam zrobić zdjęcie i chyba mimo wszystko obraz najlepiej widać na poniższym.

Mi się udało w marszu, a miłym akcentem było usłyszeć parę zdań w tym momencie o Sobieskim po Chorwacku, bo akurat taka grupa tam stała

Dzięki za wstawienie fotek .

Dawigs napisał(a):Za pierwszym razem też stałem długo w kolejne do wejścia do Kaplicy Sykstyńskiej a w samej kaplicy było mnóstwo ludzi i strażnicy popędzali by ruch był płynny. Wtedy udało się cudem usiąść na ławce pod ścianą bo akurat zwolniło się miejsce. Posiedzieliśmy chyba ze 20 minut kontemplując freski.
W tym roku z Gosią weszliśmy w zasadzie bez stania w kolejce czego nie spodziewałem się. W kaplicy ludzi sporo ale były bez problemu wolne przestrzenie by wyskoczyć z ciągu komunikacyjnego i pooglądać na spokojnie dzieło Michała Anioła. Strażnicy też spokojniejsi więc pewnie dlatego odbiór Kaplicy Sykstyńskiej miałem lepszy niż podczas pierwszego pobytu.

Wychodzi na to, że szczęście jest tutaj czynnikiem niezbędnym.

Dawigs napisał(a):Mimo wszystkich niedogodności Kaplica Sykstyńska to jednak obowiązkowy punkt programu podczas pobytu w Muzeach Watykańskich.

Choć niechętnie, to zgadzam się z Tobą. Gdybyśmy tam nie doszli, to zapewne byłabym zła, że będąc tak blisko, nie spróbowałam. A tak byłam, zobaczyłam i odhaczyłam. Inaczej tego nie nazwę, bo warunków do spokojnego oglądania kaplicy nie mieliśmy.

te kiero napisał(a):

megidh napisał(a):.
Po opuszczeniu Galerii Map wchodzimy do Sali Niepokalanego Poczęcia (Sala dell'Immacolata).

Zdecydowanie ładniejsza i ciekawsza mz od Systiny, choć znacznie mniejsza.

Według mnie ta sala jest bardziej przystępna do oglądania (oczywiście jak nie ma w niej tłoku), bowiem malowidła są zdecydowanie bliżej oglądającego, niż w Kaplicy Sykstyńskiej. Nie trzeba więc wytężać wzroku, żeby je obejrzeć.

te kiero napisał(a):A w ogóle od Galerii Map było ciekawiej.

Możesz rozwinąć tę myśl.

te kiero napisał(a):To jestem tym bardziej ciekaw Twoich zdjęć z Sistiny.

Ale tam nie wolno robić zdjęć . Czy Ty jakieś zrobiłeś ?

te kiero napisał(a):Ps. Najdłuższy postój w naszym tłoczysku MV wypadł w tym "gardle" akurat na zacienionym przejściu balkonowym; także było to przyjemne dla wszystkich

Czyżby zdjęcie Dziedzińca Belwederskiego było zrobione przeze mnie właśnie z tego przejścia. Naprawdę prawie nic nie pamiętam z tej końcówki trasy. Może masz jakieś zdjęcia z tego przejścia ?. Jeśli tak, to pokaż.

piekara114 napisał(a):Z tego co widzę, to zwartość MV jest wspaniała, ale wydaje się bardzo, bardzo męczące. Raz przez natłok eksponatów, dwa przez tłumy ludzi, nie wspominając o tych strażnikach.

Faktycznie wizyta w Muzeach Watykańskich jest męcząca. Po pierwsze ze względu na długość trasy i brak miejsc do odpoczynku, bowiem na trasie zwiedzania nie ma żadnych ławek. Po drugie ze względu na ciągłe zadzierania głowy, w celu oglądana wspaniałych fresków i sklepień, co skutkuje bólem karku. Po trzecie ze względu na zmęczenie psychiczne, na które wpływa liczba arcydzieł zgromadzonych w MV eksponatów. Mózg przestaje przetwarzać informacje i po godzinie oglądania kolejnych rzeźb i obrazów, nawet największe dzieła przestają robić wrażenie.

piekara114 napisał(a):Miejsce must do zobaczenia, ale chyba bym odpuściła, bo zniechęca od wejścia.

Też tak mówię, ale gdybym tam nie poszła, to chyba bym później żałowała.

piekara114 napisał(a):Szkoda, że nie można kupić biletów na wybrane obszary, pewnie by to częściowo zmniejszyło ilość osób (np. wycieczki zorganizowane idą pewnie utartym szlakiem, nie zaglądając wszędzie) - kwestia przeorganizowania tras.

Myślę, że nikomu się nie chce robić takich rozgraniczeń. Byłoby to kosztowne, bowiem trzeba by zatrudnić sporo strażników, którzy musieliby pilnować, aby osoby mające bilety do jednego obszaru nie wchodziły do innych itd. Już w Parco Archeologico del Colosseo jest duży wybór różnych biletów, a i tak wszyscy na to narzekają.

Kwestia organizacji i podzielenia MV na bloki. W dzisiejszych czasach wystarczy bilet z kodem QR, który otwierałby bramkę do danej części muzeum, a strażnik tylko dogląda czy ktoś się nie prześlizguje we dwójkę itp.
Kwestia chęci, ale za pewnie Włochom (fftuu, to nie Włosi) by się nie chciało....

megidh napisał(a):

te kiero napisał(a):A w ogóle od Galerii Map było ciekawiej.

Możesz rozwinąć tę myśl.

Od korytarza Galerii Map, aż do końca było znacznie ciekawiej dla mnie niż początek trasy MV, gdzie zgromadzono zbiory nie bardzo związane z tematyką Watykanu, Włoch czy kościoła.

megidh napisał(a):

te kiero napisał(a):To jestem tym bardziej ciekaw Twoich zdjęć z Sistiny.

Ale tam nie wolno robić zdjęć . Czy Ty jakieś zrobiłeś ?

przepraszam, jakaś pomroczność jasna mnie dopadła, przecież tam się nie robi; w umyśle widzę te freski...

megidh napisał(a):

te kiero napisał(a):Ps. Najdłuższy postój w naszym tłoczysku MV wypadł w tym "gardle" akurat na zacienionym przejściu balkonowym; także było to przyjemne dla wszystkich

Czyżby zdjęcie Dziedzińca Belwederskiego było zrobione przeze mnie właśnie z tego przejścia. Naprawdę prawie nic nie pamiętam z tej końcówki trasy. Może masz jakieś zdjęcia z tego przejścia ?. Jeśli tak, to pokaż.

Też nie robiłem, ale zdjęcie Dziedzińca można było zrobić i z okien korytarza i z balkonu.