Osiem dni w Rzymie

piekara114 napisał(a):Kwestia organizacji i podzielenia MV na bloki. W dzisiejszych czasach wystarczy bilet z kodem QR, który otwierałby bramkę do danej części muzeum, a strażnik tylko dogląda czy ktoś się nie prześlizguje we dwójkę itp.
Kwestia chęci, ale za pewnie Włochom (fftuu, to nie Włosi) by się nie chciało....

Masz rację, takie rozwiązanie byłoby ciekawe, no ale podstawą do sukcesu są chęci do zrobienia takich modyfikacji.

te kiero napisał(a):

megidh napisał(a):

te kiero napisał(a):A w ogóle od Galerii Map było ciekawiej.

Możesz rozwinąć tę myśl.

Od korytarza Galerii Map, aż do końca było znacznie ciekawiej dla mnie niż początek trasy MV, gdzie zgromadzono zbiory nie bardzo związane z tematyką Watykanu, Włoch czy kościoła.

Właśnie w tej części trasy zrobiło się bardzo tłoczno. Szliśmy tam bardzo ściśnięci i niesieni przez tłum. Nie było tutaj możliwości zatrzymania się ani do oglądania zbiorów. Dlatego nie będę się na ich temat wypowiadać.

No cóż, ciężko wypracować konsensus pomiędzy wygodą a zapotrzebowaniem . Ilość chętnych do zwiedzania MV jest ogromna, łatwo powiedzieć komuś, kto już był i widział wystawy, że drugi raz by nie poszedł, ale jak się jest w Watykanie, to każdy chce skorzystać ... nawet w tłumie.
Wydawało mi się, że jak my byliśmy to był ogrom ludzi, ale na Twoich zdjęciach widzę, że może być więcej .

wiola2012 napisał(a):Ilość chętnych do zwiedzania MV jest ogromna, łatwo powiedzieć komuś, kto już był i widział wystawy, że drugi raz by nie poszedł, ale jak się jest w Watykanie, to każdy chce skorzystać ... nawet w tłumie.

Chyba tak właśnie jest, że pomimo tego, iż wszyscy wiedzą, że w Muzeach Watykańskich jest tłoczno, to i tak tam idą. Każdy chce je zobaczyć na własne oczy. Ja też tak właśnie zrobiłam. Zwiedzaliśmy w sześć osób i wszyscy po wyjściu byliśmy bardzo zdegustowani tym, co się działo w Kaplicy Sykstyńskiej i podczas dochodzenia do tej kaplicy. I wszyscy jak jeden mąż mówiliśmy, że jakbyśmy wiedzieli, że tak to będzie wyglądać, to byśmy zrezygnowali. Ale teraz jestem zadowolona, że jednak tak byłam, bo dzięki temu mam wyobrażenie, jak to miejsce wygląda w rzeczywistości.

.
Wreszcie dotarliśmy do Kaplicy Sykstyńskiej.
Przed wejściem tłok był spory, ale po wejściu do jej wnętrza ludzie się rozeszli i takiego ścisku już nie było. Ale komfortu oglądania nie mieliśmy. Do kaplicy wchodzi się jednymi drzwiami a po jej przejściu wychodzi drugimi. Pod ścianami znajdują się ławki, ale niestety wszystkie miejsca były zajęte i musieliśmy oglądać sufit kaplicy na stojąco, co zbyt wygodne nie jest, bo zadzieranie głowy do góry przez dłuższy czas powoduje ból karku i zawroty w głowie.
Kaplica ma długość 40,93 metra i szerokość 13,41 metra, więc po wejściu ma się wrażenie, że się weszło do długiego korytarza. Wrażenie to potęguje ponadto wysokość kaplicy, która wynosi aż 20,70 metra. Wiedziałam, że kaplica jest wysoka, ale nie myślałam, że ta wysokość powoduje, iż freski na suficie są tak odległe. Żeby je dokładnie obejrzeć, to trzeba by mieć lornetkę.
Mieliśmy pecha, bo w okresie od 1 lutego do 27 marca 2026 roku w Kaplicy Sykstyńskiej były prowadzone nadzwyczajne, niezwykle ważne prace konserwatorskie przy Sądzie Ostatecznym. Była to pierwsza tak poważna interwencja od ponad 30 lat. Ściana z z freskiem Sąd Ostateczny" została zastawiona wielkim rusztowaniem, które zasłonięto specjalną zasłoną z wizerunkiem tego fresku. Tak więc nie widzieliśmy oryginalnego "Sądu Ostatecznego".
I choć ranga artystyczna Kaplicy Sykstyńskiej jest niezaprzeczalna, to wszystkie te czynniki sprawiły, że nie wywarła ona na mnie takiego wrażenia, jakiego się spodziewałem. Trudno docenić piękno tego miejsca, gdy ogląda się je wyłącznie na stojąco, w ciągłym ścisku i z zadartą głową, będąc jednocześnie pospieszanym przez obsługę.

W kaplicy jest całkowity zakaz robienia zdjęć. Ale udało mi się zrobić kilka fotek z biodra.


Ten balkon widoczny na zdjęciu poniżej, to cantoria, czyli miejsce dla chóru, który od wieków wykonuje śpiewy podczas najważniejszych uroczystości liturgicznych i celebracji papieskich, tradycyjnie w stylu a cappella.


Całą szerokość kaplicy przecina ściana z charakterystyczną kratą. To transenna, której głównym zadaniem było odseparowanie strefy sacrum od profanum.
Strefa ołtarzowa jest przeznaczona wyłącznie dla papieża, kardynałów i hierarchów kościelnych, natomiast w strefie dla wiernych mogą przebywać osoby świeckie. Wraz z upływem lat i rozrostem dworu papieskiego, przestrzeń sacrum stała się zbyt ciasna. Podjęto wówczas decyzję o demontażu i przesunięciu całej transenny bliżej drzwi wejściowych, zmniejszając tym samym strefę świecką.





Gdy już bardzo rozbolał mnie kark od patrzenia w górę, to spojrzałam pod nogi i zobaczyłam piękną posadzkę. Podłoga w Kaplicy Sykstyńskiej to wspaniała mozaika wykonana w stylu cosmati (tzw. styl kosmatyczny). Styl kosmatyczny wywodzi się z XII-XIII wieku od rzymskiej rodziny rzemieślników Cosmati, którzy wyspecjalizowali się w tworzeniu skomplikowanych, geometrycznych wzorów z kamienia.

.
Do Kaplicy Sykstyńskiej przyszłam przygotowana.
Przeczytałam ciekawy artykuł Wielu mistrzów Kaplicy Sykstyńskiej oraz widziałam wystawę multimedialną pt. "Kaplica Sykstyńska Dziedzictwo".


Dzięki temu wiedziałam, co zobaczę, gdy wejdę do Kaplicy Sykstyńskiej.
Wystawa multimedialna składała się z kilku części.


Najpierw jest pokaz 15-minutowego filmu "Opowieść o Kaplicy Sykstyńskiej".


Następnie jest wizyta w sali edukacyjnej, gdzie na tablicach informacyjnych można się zapoznać z różnymi ciekawostkami.
Jeśli macie ochotę poczytać, to wstawiam zdjęcia.

.
Ostatnią częścią jest 30-minutowy pokaz immersyjny. Odbywa się on w pomieszczeniu o wymiarach zbliżonych do wymiarów Kaplicy Sykstyńskiej 40 metrów x 14 metrów. Jedynie wysokość pomieszczenia jest dużo niższa od wysokości kaplicy i wynosi 7 metrów, dzięki czemu można dokładnie obejrzeć obrazy pokazywane na suficie. Podczas pokazu lektor opowiada o tym, co jest w danym momencie wyświetlane.
Pokaz bardzo mi się podobał. Dzięki niemu Kaplica Sykstyńska nie była już dla mnie zagadkowa.



Podczas pokazu nagrałam filmik, więc jeśli ktoś ma ochotę zobaczyć, jak to wyglądało, to zapraszam.

Powiem tak: w Sistinie mieliśta pustawo

Podczas naszej wizyty ręką to nie można, było się nawet podrapać po głowie, a co dopiero zdjęcia robić

te kiero napisał(a):Powiem tak: w Sistinie mieliśta pustawo

Podczas naszej wizyty ręką to nie można, było się nawet podrapać po głowie, a co dopiero zdjęcia robić

Też tak uważam, ja miałem tak samo, ledwo się dało przecisnąć

Fajne to: nie wolno robić zdjęć - wszyscy: robią
Sam też robiłem

Kaplicę chętnie bym obejrzała z miejsca przeznaczonego dla chóru

majkik75 napisał(a):Fajne to: nie wolno robić zdjęć - wszyscy: robią
Sam też robiłem

Nie wszyscy

majkik75 napisał(a):

te kiero napisał(a):Powiem tak: w Sistinie mieliśta pustawo

Podczas naszej wizyty ręką to nie można, było się nawet podrapać po głowie, a co dopiero zdjęcia robić

Też tak uważam, ja miałem tak samo, ledwo się dało przecisnąć

To mnie zaskoczyliście. Nie myślałam, że tam może być jeszcze ciaśniej.

te kiero napisał(a):

majkik75 napisał(a):Fajne to: nie wolno robić zdjęć - wszyscy: robią
Sam też robiłem

Nie wszyscy

Pewnie że nie wszyscy. Waldek nie robił, ale jakby on spróbował robić swoim dużym aparatem, to od razu ochrona by go wyłapała. Do telefonu nikt się nie czepiał, no chyba że nie widzieli.

Kapitańska Baba napisał(a):Kaplicę chętnie bym obejrzała z miejsca przeznaczonego dla chóru

A może zaśpiewała .
Na pewno stamtąd wszystko jest świetnie widoczne.

Ja gdzieś czytałam, że ktoś "zwiedzał" przechodząc przez jakiś balkonik bez opcji zatrzymywania się i był właśnie zarzut, że trwało to 10 sekund. I cały czas miałam w głowie, że tak wygląda zwiedzanie KS, a tu nie jest tak źle.

piekara114 napisał(a):Ja gdzieś czytałam, że ktoś "zwiedzał" przechodząc przez jakiś balkonik bez opcji zatrzymywania się i był właśnie zarzut, że trwało to 10 sekund. I cały czas miałam w głowie, że tak wygląda zwiedzanie KS, a tu nie jest tak źle.

Takie informacje faktycznie potrafią zniechęcić do wizyty w Muzeach Watykańskich.
Po sprawdzeniu czasów robienia zdjęć, to wychodzi mi, że w Kaplicy Sykstyńskiej spędziliśmy ok. 15 minut.
Jak teraz to wszystko opisałam, to wydaje mi się, że tak źle nie było w tych muzeach. Najgorsze wrażenie zrobiło na nas zachowanie pracowników z obsługi przy wejściu oraz końcowa trasa zwiedzania od wejścia do Sali Sobieskiego do wejścia do Kaplicy Sykstyńskiej. W pozostałych miejscach było OK.

.
Po wyjściu z Kaplicy Sykstyńskiej byliśmy już wykończeni. Nawet nie pamiętam, ile czasu tam spędziliśmy, ale zbyt długo to tam na pewno nie byliśmy.
Teraz idziemy do wyjścia, przechodząc przez kolejne sale i korytarze, ale już miałam taki przesyt, że nie robiłam zdjęć.
Dopiero przy tym przejściu wyjęłam telefon.


Doszliśmy do strefy handlowej, gdzie można kupić różnego rodzaju pamiątki.


Ciekawiło mnie, jak długo układałabym te puzzle, ale nie zdecydowałam się na ich zakup.


Tuż przy sklepikach znajdują się słynne schody, które często niewłaściwe nazywane są Schodami Bramantego. Schody te zostały zaprojektowane w 1932 roku przez włoskiego architekta Giuseppe Momo, który wzorował się na oryginalnych Schodach Bramantego z 1505 roku, które znajdują się w Muzeach Watykańskich, ale nie są one dostępne dla ogółu turystów i można je zobaczyć tylko w ramach specjalnych wycieczek z przewodnikiem.
Spiralne Schody Momo złożone są z dwóch przeplatających się spiral, które pozwalają ludziom wchodzić i schodzić w tym samym czasie bez krzyżowania się ścieżek, z tym że podczas naszej wizyty jedna ścieżka była niedostępna. Najpewniej tak jest stale, bo ta ścieżka pozwalałyby na wchodzenia na górę z miejsca, w którym opuszcza się Muzea Watykańskie.
Schody są wykonane z połączenia marmuru i żeliwa i mają 15 metrów wysokości. Piękna balustrada wykonana została z brązu i ozdobiona papieskimi herbami.




Ale na razie nie będziemy schodzić tymi schodami, bo doszlibyśmy do wyjścia, a wychodzić jeszcze nie chcieliśmy.
Idziemy na taras Atrium Czterech Bram (Atrio dei Quattro Cancelli), skąd można popatrzeć w stronę Ogrodów Watykańskich.



W tym budynku znajduje się Pinacoteka, do której zaraz pójdziemy.

.
Wchodzimy do Pinacoteki.



Pinacoteka jest galerią obrazów, w której znajduje się około 460 wybitnych dzieł rozmieszczonych chronologicznie w 18 salach – od średniowiecznego malarstwa sakralnego po XIX wiek.
Ale po wejściu okazuje się, że nie same obrazy się tutaj znajdują.
Pierwsze co widzimy, to odlewy Piet Michała Anioła.




Następnie możemy podziwiać średniowieczną mozaikę przedstawiającą głowę św. Łukasza Ewangelisty, pochodzącą z około 1230 roku.


Nie będę opisywać wszystkiego, co widzieliśmy. Jeśli ktoś jest zainteresowany, to odsyłam do tego bloga.

A my idziemy dalej podziwiające dzieła zgromadzone w Pinacotece. Nie zatrzymywaliśmy się przy każdym z nich, bo to zajęłoby nam chyba kilka dni, a tyle czasu nie mieliśmy .









Jedna z sal w Pinacotece (Nr VIII) została poświęcona dziełom Raffaela Santi. Oglądaliśmy w niej między innymi zaprojektowane przez niego arrasy.


Sala XVII, to Sala Berniniego, w której zgromadzono modele jakie Bernini wyrzeźbił, aby posłużyć się nimi przy pracach nad tworzonymi dziełami.




W Pinacotece nie spędziliśmy dużo czasu. Mieliśmy już taki przesyt sztuki, że nie byliśmy w stanie w pełni docenić tych arcydzieł i marzył nam się odpoczynek. Dopiero tutaj zrozumiałam rady innych, żeby zwiedzanie Muzeów Watykańskich zacząć właśnie od Pinacoteki.