Kulinarne podróże po świecie

Pomimo świetnego morza, gorąca i dobrej jak zwykle oferty kulinarnej w hotelach tunezyjskich, warto wyruszyć na różnego typu wycieczki. Tu proponuję kierunek wgłąb lądu, w stronę Sahary. Po drodze natrafiamy na dobrze zachowane koloseum. Miasto El Djem, które zostało wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa Przyrodniczego i Kulturalnego UNESCO. Koloseum (Amfiteatr Rzymski) było trzecią, co do wielkości budowlą tego typu w rzymskim imperium. Rozmiary amfiteatru są imponujące, budowla mogła pomieścić 30 tys. osób, czyli więcej niż liczba mieszkańców miasta.




Nie gdzie indziej, ale właśnie tutaj nagrywano większość fragmentów słynnego filmu pt Gladiator. Można wszędzie wejść, wszystko zwiedzić, nie tak jak w rzymskim koloseum...

Podróż dalej należy kontynuować w kierunku Matmaty. Jest to jedno z najpopularniejszych miejsc w całej Tunezji. Jego główną atrakcją, są znajdujące się tutaj, udostępnione turystom, jaskinie miejscowej ludności - Troglodytów. Okolice charakteryzuje księżycowy krajobraz, który urzekł także Georga Lucasa, który nakręcił tutaj niektóre sceny "Gwiezdnych wojen".





Jaskinie mieszkalne wykute w skalach, pomimo wszechobecnego gorąca, wewnątrz jest przyjemnie, nawet nieco chłodno. Kot się o tym również przekonał...



Dalej już w kierunku Sahary, a na kolację placki czy też coś w rodzaju naszych rodzimych pyz, nadziewane mielonym mięsem i mieszanką harrisy...



Pozdrawiam, smacznych wrażeń. Grzegorz.

A jak tam piaski Sahary, czy coś sie zajada na pustyni, może jakieś jaszczurki lub weże??
Bernard

Piaski Sahary są bardzo lotne, bardzo drobny trochę pylisty rodzaj piachu. gorąco jak cholera. A przejazd po pustyni, no jak odmówić takiej mordzie???



Wybór wielbłąda to ważna sprawa, mają zupełnie odmienne charaktery, jak w stadzie. Te najbardziej odważne są przywódcami grupy. Zwykle są bezczelne, gwałtowne. Mi właśnie taki przypadł.



Od razu chciał mnie zwalić, potem obijał moje nogi o siodła innych wielbłądów, prawdopodobnie w celu uszkodzenia mojego kolana i stopy. Momentami trząsł łbem, tak abym stracił równowagę. Ale jak widzicie półtorej godzinną włóczęgę po pustyni udało mi się przeżyć...



I jak to się mówi, psy szczekają, karawana idzie dalej...

A co je się na pustyni? Zwykle wieczorem, gdy ustanie gorąc, najczęściej kawałki pieczonego mięsa, mielone zrobione na ruszcie czyli kefta, przyprawione również miejscową harissą, zawijane właśnie w takie podpłomyki, pieczone na miejscu przez beduinki...



Nie ma to jak Sahara.
Smacznych wrażeń, pozdrawiam, Grzegorz.

Warto przed świtem udać się w kierunku słonego jeziora Chott El Djerid, które uznawane jest za największe słone jezioro Afryki (5 tys km2). Przez większą część roku zbiornik jest suchy, wtedy jego dno jest popękane i błyszczy w słońcu. Jezioro pokryte jest kryształkami soli, które w zależności od wysokości słońca przybiera dziwne barwy, począwszy od srebrzystej po różową lub fioletową. Najpiękniej wygląda jednak o świcie i zaraz potem...



Warto również udać się w kierunku gór Atlasu Saharyjskiego. Tutaj, dla chętnych, możliwa jest przejażdżka jeepami przez oazy górskie Chebike i Tamerzę. Wśród samochodów do jazdy przez pustynię i teren górzysty, w Tunezji samochodem który niepoślednie tu króluje, jest Toyota...



Kawalkada samochodów terenowych.
Ostatnim etapem wycieczki jest zwykle Kairuoan - będący jednym z siedmiu świętych miast Islamu. Największymi zabytkami miasta są: Wielki Meczet oraz Medyna. Niestety nam niewiernym do wnętrza meczetu nie można wchodzić...



A jeśli chodzi o medynę, wśród różnych stoisk dominują głównie te z niezliczonymi przyprawami. Jeśli nie oszukane, warto zakupić i zabrać do domu. Głównie harissa i szafran, choć ten zwykle bywa oszukany i tylko substytuty. Prawdziwy szafran sprzedaje się inaczej, nie z takiej michy...



A jeśli wrócimy do hotelu, to czeka nas taka nagroda. Jasne, każdy ma prawo do wyboru, mój zwykle bywa taki...



Pozdrawiam, Smacznych wrażeń, Grzegorz.

Nawiązując do orientalnej kuchni, takiej z okolic Morza Śródziemnego, proponuję dzisiaj makaron typu papardele z krewetkami w śmietanowym i z szpinakiem. Świeży szpinak najpierw blanszujemy w osolonej wrzącej wodzie potem pocięty, lekko podduszamy na patelni ze cebulą, dodajemy gałkę muszkatołową,pieprzem. Odkładamy.



Krewetki wcześniej rozmrożone, obieramy z pancerzyka, przelewamy wrzątkiem. Tutaj dodatkowo paluszki krabowe( pocięte).



Sos- opakowanie śmietany, takiej do zupy, szklanka białego wina, chili, curry, nieco cukru, soli. Lekko redukujemy objętość, dodajemy na 4 minuty krewetki, paluszki, na końcu koperek.



Wszystko mieszamy z makaronem, na patelni...



Na końcu dodajemy szpinak, i już całość naszego dania.



Smacznych wrażeń, pozdrawiam, Grzegorz.

Po dłuższej przerwie zajrzałem do Ciebie i - wiesz, kulinaria mnie nie pociągają - jednak znalazłem nie tylko same półmiski.

Pozdrawiam,
Wojtek

Dziękuję, i też pozdrawiam. Aby tutaj zakończyć wątek tunezyjski, dodam tylko, że warto podglądać zwyczaje innych narodów, nawet w takiej wydawało by się prozaicznej sytuacji jak śluby czy wesela.
W Tunezji ślub to rytuał wielogodzinny. Na przyjęcie i całą ceremonię pojawia się wielka ilość osób zaproszonych. Cały ślub ma różne okresy, gdzie małżonkowie przebierani są w stroje ceremonialne, specjalnie przyszykowane, może niewygodne, ale tak już ma być. Tu przykład panny młodej...



Jest też oczywiście raz na ludowo...




Samo przyjecie to głównie olbrzymie ilości ciast, napojów niealkoholowych itp...




Scenariusz ceremonii jest ściśle określony i nie da się od niego odejść. Dopiero na koniec państwo młodzi ubierają się bardziej dowolnie i wtedy zaczynają się wielogodzinne tańce w takt muzyki, no tamtejszej...



Pozdrawiam, smacznych wrażeń, Grzegorz.

W takim razie ruszamy dalej. I teraz moje pytanie. Gdzie wiatry podróżne zawiały nasz balon???
A może to nie balon, ale i tak przyjemnie!!!



Pozdrawiam, smacznych wrażeń, Grzegorz.

Grzegorz Ćwik napisał(a):Od razu chciał mnie zwalić, potem obijał moje nogi o siodła innych wielbłądów, prawdopodobnie w celu uszkodzenia mojego kolana i stopy. Momentami trząsł łbem, tak abym stracił równowagę. Ale jak widzicie półtorej godzinną włóczęgę po pustyni udało mi się przeżyć...

Dobrze że jechaliście po płaskim. Zjeżdżanie z wydmy ostro w dół dopiero daje w d...
Garb kamela robi wszystko, aby Cię zepchnąć przez łeb zwierzaka. Moim zdaniem, piechurzy mieli więcej przyjemności ze spaceru po wydmach.
A co do Gladiatora, to spore kawałki nakręcono w Ait Ben Haddou w Maroku.
Afrykańska arena była w tym kręgu:


Pozdrawiam,
Krzysztof

Grzegorz Ćwik napisał(a):W takim razie ruszamy dalej. I teraz moje pytanie. Gdzie wiatry podróżne zawiały nasz balon???
A może to nie balon, ale i tak przyjemnie!!!



Pozdrawiam, smacznych wrażeń, Grzegorz.

Uwaga, będzie duże:

Grzegorz Ćwik napisał(a):W takim razie ruszamy dalej. I teraz moje pytanie. Gdzie wiatry podróżne zawiały nasz balon???
A może to nie balon, ale i tak przyjemnie!!!



Pozdrawiam, smacznych wrażeń, Grzegorz.

Znajomy widok, piękny HVAR

Czy coś wygrałem

Oczywiście, że wygrałeś, wszyscy wygrali, wycieczkę po mieście HVAR.
Centralnym miejscem Hvaru jest Trg Sv. Stjepana, wokół niego zgromadzone są zabytki oraz większość sklepów, restauracji i kawiarni. Tu również znajduje się kościół, powszechnie zwany katedrą z renesansową fasadą i koniczynkowymi łukami. Oczywiście jest też Arsenał, który na piętrze posiada teatr. Budynek ten był jednym z pierwszych w świecie teatrów publicznych. Obecne są tu również liczne galerie sztuki, gdzie często organizowane są wystawy chorwackich artystów. Właśnie weszliśmy na zewnętrzny balkon Arsenału i podziwiamy panoramę miasta i portu. Na balustradzie widzicie wypalone miejsce, właśnie tutaj maestro Makłowicz przyrządzał dalmackie danie z krewetek…



Wygrałeś również wizytę na miejscowym targu rybnym. Ribarica w miejscowości Hvar jest zwykle super wyposażona, sami oceńcie..





Dorady, turboty, langustynki i jeszcze szereg innych, które z powodzeniem można smakować w rozlicznych restauracjach Hvaru.

Wygrałeś również porcję owoców morza. Miejsce- główny plac Hvaru, kilka restauracji pod parasolami. wybór padł na kalmary w lekkiej panierce, smażone, z sosem czosnkowym, nawet nie były gumowate!!!



Smacznych wrażeń, pozdrawiam, Grzegorz.

Na Hvar powróciliśmy kolejny raz, tym razem w deszczu...



Nawet w deszczu Hvar genialnie prezentuje swoje uroki. Uliczki, schody, wąskie przejścia na starym mieście, to jedno z najpiękniejszych miejsc które widzieliśmy na świecie. Dlatego warto tu powracać...

To jedno z szlagierowych dań, które można zjeść na wyspie Hvar. Risotto w sosie śmietanowo-czosnkowym z owocami morza. Takie tam wspomnienia...



A już na kolację warto spróbować tutejszej pizzy z owocami morza, z dodatkowo regionalną sałatką z białego ostrego sera i warzyw. Oczywiście czerwone wino...



Zdrowie wszystkich Croforumowiczów i głodnych świata spełniam znanym trunkiem o żółtawym zabarwieniu.




Pozdrawiam, smacznych wrażeń, Grzegorz.

Kontynuując podróż po Chorwacji musimy zajrzeć do miejscowości, którą bardzo lubimy, czyli do Breli. To perełka położona niedaleko Makarskiej. Usytuowana pomiędzy morzem a masywem Biokovo. Takim fotowyznacznikiem Breli jest masywny kamień tkwiący przy brzegu, porośnięty roślinnością. Istnieje wiele legend wyjaśniających fakt, że kamień ten tkwi w morzu. Tak czy inaczej – jest zjawiskiem unikatowym.



Plaża Punta Rata, najpiękniejsza z szeregu plaż brelańskich, krystalicznie czystą wodą i cieniem stuletnich sosen przyciąga chcących zażyć kąpieli. O czystości morza świadczy przyznana jej Błękitna Flaga, certyfikat potwierdzający najwyższy stopień czystości morza. Amerykańskie czasopismo Forbes umieściło plażę Punta Rata wśród 10 najpiękniejszych plaż świata, stawiając ją na wysokim 6 miejscu na świecie, a jako najpiękniejszą plażę europejską – na pierwszym w Europie. Co prawda było to w 2003 roku, ale było...




Co prawda zdjęcie zrobiłem późnym popołudniem, dlatego jest tak pusto. W dni pogodne w południowych godzinach panuje tu spory ale miły tłumek.

Niekiedy bywa sztormowo, taka już pogoda w Dalmacjii...





I jeszcze fotka z uroczego portu. Zawsze sporo ładnych jachtów i łódek.




A jeśli kulinarnie to zapraszam w okolice portu, przy nadmorskim deptaku mnóstwo knajpek, gdzie każdy znajdzie coś dla siebie. Tu moja propozycja.



Dalmackie mule, zaiste pysznie podgotowane w winie. Nie ma nic piękniejszego niż taka uczta.




Mule, świeża buła kukurydziana, oliwa z miejscowych oliwek oraz regionalne czerwone wino. Tu nie ma nic do dodania.
Smacznych wrażeń, pozdrawiam, Grzegorz.

Tak myślę aby powrócić do Indonezyjskiej wyprawy, ale do tego trzeba naładować akumulatory. Dlatego też proponuje coś z moich okolic, Poleski Park Krajobrazowy, położony pomiędzy jeziorami Pojezierza Łęczyńsko-Włodawskiego. Lubimy to miejsce, bo ogrom przyrody, bo miejsce niesamowite. Nie jest znane. Tutaj częściej na szlaku można znaleźć Japończyków, Holendrów czy Niemców niż naszych krajowych turystów. I niech tak będzie, przyroda musi bronić się sama.

W granicach Parku wyznaczonych jest 6 ścieżek przyrodniczych. Ścieżki mają charakter poznawczy, edukacyjny. Poprowadzone są po najbardziej charakterystycznych i jednocześnie najciekawszych ekosystemach Parku. Wyposażone są w tablice informacyjne, mapy, przystanki z opisami, zadaszenia, ogrodzone parkingi, wieże widokowe, a także urządzenia ułatwiające poruszanie się po terenach podmokłych i torfowiskach: drewniane kładki, platformy i mostki. Zastosowanie drewnianych kładek na trasie ścieżek przyrodniczych pozwala na dojście do miejsc trudno dostępnych i zapewnia ochronę delikatnej flory torfowiskowej przed wydeptywaniem, zapobiega nadmiernemu poszerzaniu pasa ścieżki.




Właśnie takie kładki ciągną się kilometrami. Wchodzimy w inny świat, świat który już dawno przeminął i tylko tutaj pozostawił z niewiadomej przyczyny swoja wyspę. Na trasie park jurajski, skrzypy, widłaki, to po prostu jakieś totalne nieporozumienie, takiego świata już nie ma...



Przykładem ścieżka "Spławy". Długość około 3,5 km. Początek znajduje się za Ośrodkiem Dydaktyczno - Muzealnym PPN w Załuczu Starym. Prezentuje cenne zespoły leśne: tzw. brzezinę bagienną oraz ols kępowy, a także torfowisko przejściowe i różne typy łąk. Jej szczególną atrakcją są rośliny mięsożerne i kwitnące storczyki. Ścieżka kończy się pomostem nad jeziorem Łukie. Tu można zapoznać się ze strefowością roślinności jak ma miejsce w jeziorze eutroficznym. Ostatni odcinek kładki oraz pomost widokowy są przystosowane do zwiedzania przez osoby niepełnosprawne ruchowo.



Dalsza wędrówka.



Włóczymy się po Polesiu a także w okolicy jezior. Takie pszaśne widoki są na miejscu...



Można odwiedzić skanseny z typową dla tych terenów zabudową.



A co można tutaj zjeść, regionalne cuda. Przykładem babka kartoflana z sosem z prawdziwków. Dobre...



A mając na uwadze własne pichcenie, coś w regionalnym stylu, z regionalnych produktów...



Kurki, cebula, jaja, papryka, dodatek ryżu i koperku. Papryka taka zwykła, nie śródziemnomorska...




I jeszcze regionalne pierogi, lepione prawie na miejscu, z wędzonym boczkiem, dodatek duszone na maśle, ze śmietaną kurki. Pomidory, małosolne ogórki.



Cóż może być lepszego.
Smacznych wrażeń, pozdrawiam, Grzegorz.