Jura Krakowsko-Częstochowska, VI 2025 (Złoty Potok)

Najwyższym punktem zamku, udostępnionym turystom, jest niewielka zamkowa kaplica. Nie można jednak do niej wejść, lecz jedynie zajrzeć przez kratę.



To już ostatnia fotka z terenów otoczonych zamkowymi murami…



Jeszcze tylko pamiątkowe zdjęcie z zamkiem w tle oraz ze znakiem ostrzegającym przed duchami na zamku .

Jako, że mieszkam w bliskiej okolicy i mam obydwa zamki pod nosem ( a nawet olsztyński zamek też) to też tam często bywam na niedzielny wypad na spacer czy rower, to też mam wiele wspomnieniowych obrazów , również z czasów, kiedy obydwa zamki były niszczejącymi , niezabezpieczonymi ruinami. Pamiętam, że Bobolice to właściwie była tylko jedna ściana na skale, i aż niemożliwym jest że zamek z takiej ruiny ,,powstał " na nowo, bo fachowcy wypowiadają się również mało pochlebnie do formy w jakiej zamek stoi, że mało ma wspólnego z budowlą sprzed czasów ruin. ja uważam, że Właściciele pomimo wszystko zrobili wiele dobrego dla tych zamków a przez to dla turystyki w okolicy , zamki , nawet jeśli nie są w tej samej formie odbudowywane, to jednak są odbudowane, może w innym trochę kształcie, ale są i cieszą oko. Coś dla następnych pokoleń zostanie.
Mirów też pamiętam z czasów szkolnych, gdzie mury świeciły oczodołami, zasypane gruzowiskiem, a teraz to widać, że ktoś o to zadbał.
Ogólnie na Jurze jest wiele zamków, o które zaczeto dbać, zabezpieczać, odbudowywać jak np Olsztyn, Smoleń, Tenczynek, Rabsztyn a nawet zamek w Siewierzu, kiedyś do nich nie można się było nawet zbliżyć, a co dopiero wejść do środka .
No i oczywiście perła w koronie - Ogrodzieniec. One dziś wszystkie wyglądają dużo lepiej niż 20-30 lat temu

maslinka napisał(a):Też mam zdjęcie z duchem :

labusm napisał(a): Pamiętam, że Bobolice to właściwie była tylko jedna ściana na skale, i aż niemożliwym jest że zamek z takiej ruiny ,,powstał " na nowo, bo fachowcy wypowiadają się również mało pochlebnie do formy w jakiej zamek stoi, że mało ma wspólnego z budowlą sprzed czasów ruin. ja uważam, że Właściciele pomimo wszystko zrobili wiele dobrego dla tych zamków a przez to dla turystyki w okolicy , zamki , nawet jeśli nie są w tej samej formie odbudowywane, to jednak są odbudowane, może w innym trochę kształcie, ale są i cieszą oko. Coś dla następnych pokoleń zostanie.

Fajnie, że mieszkając w okolicy, też masz pozytywne odczucia odnośnie tego, co powstało w Bobolicach i Mirowie

Skoro zakończyłyśmy zwiedzanie, to nadeszła pora na obiadowanie . W Bobolicach jedynym miejscem na skorzystanie z oferty gastronomicznej jest restauracja Zamek Bobolice, znajdująca się bardzo blisko zamku i będąca częścią zamkowego kompleksu turystycznego.





Minusem jest fakt, że skorzystać z niej można (nie nocując w zamkowym hotelu) tylko posiadając wykupiony bilet wstępu na zamkowe błonia. Tego dnia akurat nie byłyśmy wykluczone .

Goście siedzieli głównie w ogródku z widokiem na zamek, my jednak wybrałyśmy wnętrze. Na tym zdjęciu wręcz puste, ale w momencie gdy jadłyśmy obiad, trochę osób jednak zajmowało stoliki w sali bankietowej.



Nie zamówiłyśmy niestety tych dań, którymi restauracja się chlubi. Ogólnie jedzonko było OK i nawet nie przerażające cenowo, zgodnie jednak uznałyśmy, iż „Pod Kolumnami” w Pilicy było smaczniej.

Ponieważ do domu miałyśmy już niedaleko, to po obiedzie posiedziałyśmy jeszcze ciut przy deserach .
Lodowa „Biała Dama”…



Było też piwko / winko, w końcu dostępne „w trasie” też dla koleżanek Kierowczyń . Tu jednak był mały zgrzyt, gdyż do jednej piwnej szklanki wpadła mucha i utopiła się tam wkrótce po wypiciu przez koleżankę zaledwie kilku łyków. Niestety, zamkowa kuchnia nie przewidywała bezpłatnej wymiany w takim przypadku.

Widok na zamek sprzed restauracji…



Do wyjścia z błoń zamkowych wiodą wygodne dróżki, teren wokół jest zadbany, jak przystało na rangę nietaniego przecież Hotelu Bobolice. Wolę wprawdzie mniej zagospodarowane miejsca (przy Mirowie póki co jest OK ), ale cóż…

Widok na ładny ostaniec zwany Bramą Laseckich (wcześniejsza nazwa to po prostu Brama Bobolicka) odsłonięty w czerwcu 2010 roku podczas prac porządkowych woków zamku. Powstał 100 mln lat temu, przez ostatnich kilkadziesiąt lat skała była zasłonięta gęstymi zaroślami i przykryta warstwą śmieci. Pod bramą ujawniono ukryte wśród gruzu skalne schody prawdopodobnie prowadzące ze wsi do zamku.

Może łączka przy zamkowych scieżkach to nie jest najlepsze miejsce na poobiednią sjestę , ale na to właśnie miałyśmy ochotę





Co prawda to jeszcze nie koniec BBW 2025 na Jurze, ale tuż pod bobolicki zamek już nie wrócimy…

Do Bobolic musimy się wybrać , jak i na cały szlak , ostatnio byliśmy na zamku Bąkowiec , Górze Zborów i w Jaskini Głębokiej , a potem starczyło czasu jedynie na Okiennik Wielki , bo trzeba było wracać . . .


Pozdrawiam
Piotr

Nam na Górę Zborów i Jaskinię Głęboką nie wystarczyło czasu ... Gdyby był jeszcze jeden dzień, to oba te miejsca miałyby szansę.

Ostatniego pełnego dnia na Jurze znów ruszyłyśmy autami. Na pierwszy rzut „podpatrzona” u Franza Brama Twardowskiego. Wojtku, dzięki za inspirację ! Miejsce fajne, dotarcie łatwe.

Auta zaparkowałyśmy na dużym bezpłatnym parkingu w tym miejscu. Mogłybyśmy wprawdzie podjechać całkiem blisko bramy (jest tam zatoczka parkingowa na jakieś 4, a może nawet więcej samochodów), ale w planie było jeszcze dojście do innego miejsca, więc ten duży parking pasował.



Żeby nie iść szosą, miałyśmy pójść znakowanymi szlakami, wiodącymi tak jak na powyżej mapce. Po przejściu przez szosę okazało się jednak, że równolegle do szosy biegnie w jej pobliżu leśna ścieżka, idealnie nam pasująca.



Po krótkim i przyjemnym spacerku, dotarłyśmy do celu.



Skała znajduje się w lesie, około 50 m od drogi.



Nazwę skalnemu mostowi nadał poeta Zygmunt Krasiński, mieszkający wówczas w pobliskim Złotym Potoku i często tędy spacerujący. Już wówczas (w 1857 roku) dla ułatwienia dostępu turystom do skały, wybudowano drewniane schodki. Są one widoczne na rycinach Boucharda i Dymitrowicza z 1874 r. i z 1857 r.

Ostaniec związany jest z legendą o czarnoksiężniku Twardowskim. Dosiadając koguta, Twardowski odbił się od skały i poszybował na Księżyc, wybijając w wapieniu dziurę. Na skale znajdują się odciski, które według tej legendy pozostawił diabelski kogut .



Budujący skałę wapień skalisty powstał w okresie jury na dnie ciepłego morza ze szczątków wapiennych obumarłych organizmów. W epoce górnej jury doszło tu do podniesienia i odsłonięcia płyty wapiennej z morza, a w górnej kredzie do ponownej transgresji morskiej, która doprowadziła do wypłukania skał i utworzenia jaskiń. Pod koniec kredy obszar został wydźwignięty, a w środkowym miocenie doszło do nasilenia ruchów tektonicznych, dzięki czemu fragment podziemnej jaskini został wypiętrzony. Z czasem skała została obrobiona przez deszcze przyjmując postać bramy.

W skale znajduje się otwór w kształcie ostrołukowej bramy o wysokości około 4 metrów.



Ponoć jeśli panna przejdzie przez otwór Bramy Twardowskiego, to wkrótce wyjdzie za mąż. My przeszłyśmy, ale do panienek nam daleko











Na parking wróciłyśmy tą samą ścieżką. Po łyczku wody , a potem krótki spacer w inną stronę…

dangol napisał(a):
Na parking wróciłyśmy tą samą ścieżką. Po łyczku wody , a potem krótki spacer w inną stronę…

Czyżby Diabelskie Mosty , chyba że wybrałyście źródełka . . . , albo samotną grań


Pozdrawiam
Piotr

Piotrze, tylko Diabelskie Mosty...

Na skraju parkingu znajduje się pomnik pamięci walk oddziału Armii Krajowej pod dowództwem kapitana Jerzego Kurpińskiego "Ponurego". Oddział działał w okolicznych lasach w latach 1942-1945.



Nasz kolejny cel to Diabelskie Mosty…

Nazwę tego ostańca zawdzięczmy również Zygmuntowi Krasińskiemu . To wapienne skały o wysokości 15-18 m, porozcinane głębokimi szczelinami na kilka części. Hrabia Krasiński nakazał połączenie szczytów skał drewnianymi mostkami, przetrwały one do lat 60. XX wieku.













Ponoć w skalne szczeliny wpadł ongiś diabeł, wypatrujący Twardowskiego na księżycu . Zaklinował się w szczelinach, z trudem się wydostał. Aby ponownie nie wpaść do szczelin, wyczarował nad nimi, na szczytach skał, pomosty… Według innej legendy, na skałach istniał diabelski zamek Tatarzyna, który za sprawą biesów zapadł się pod ziemię.



Historycznym faktem jest natomiast, iż podczas hitlerowskiej okupacji oddział partyzancki AK „Twardego” (Stanisław Wencel junior) zorganizował tutaj 9.11.1944 r. udaną zasadzkę na niemieckiego kata miejscowej ludności - Juliana Schuberta (Krwawego Julka), który wracał do Żarek z akcji kontyngentowej w Złotym Potoku. Ogień trwał kilkanaście sekund, zginęło 7 niemieckich żołnierzy i 4 granatowych policjantów (Polaków w służbie niemieckiej), w tym Krwawy Julek.



Wróciłyśmy do aut, aby dotrzeć do głównego celu sobotniego zwiedzania.