Barcelona, Maraton i Montserrat

Gdy byłem kiedyś w Barcelonie, a był to styczeń, to na plaży Barceloneta można było i spotkać rozebranych i kąpiących się plażowiczów, ubranych tylko w koszulę (to byłem np. ja), jak i poubieranych w kurtki, czapki, kaptury. Jak widać więc cały przekrój ciepło/zimnolubności .

wiola2012 napisał(a):

megidh napisał(a): A kiedy byłaś w Barcelonie ?.
Relacji chyba nie napisałaś ?.

Byliśmy w 2021 na początku czerwca. Nie napisałam relacji i w sumie żałuję, bo to był jeden z fajniejszych wyjazdów. Twoją relacja przypomina mi szczegóły, które uleciały z pamięci:).

Też żałuję, że nie napisałaś relacji z Barcelony, bo gdybyś napisała, to mogłabym z niej skorzystać przygotowując się do naszego wyjazdu.

Kapitańska Baba napisał(a):Piękna rzeźba z piasku
Podziwiam ludzi którzy potrafią wyczarować takie cuda

Najpiękniejszą rzeźbę z piasku widziałam na plaży w Gatteo Mare.


Wybudował ją artysta, który miał na sobie koszulkę z napisem, zawierającym adres www szkoły, w której można się uczyć budować zamki z piasku. Ta szkoła to Accademia Della Sabbia i znajduje się w Rzymie.
Opisałam to w tym w poście mojej relacji z Włoch.

Nefer napisał(a):Gdy byłem kiedyś w Barcelonie, a był to styczeń, to na plaży Barceloneta można było i spotkać rozebranych i kąpiących się plażowiczów, ubranych tylko w koszulę (to byłem np. ja), jak i poubieranych w kurtki, czapki, kaptury. Jak widać więc cały przekrój ciepło/zimnolubności .

My w marcu też właśnie taki przekrój ciepło i zimnolubnych mieliśmy, chociaż zimno tego dnia nie było. W głębi miasta, podczas pływania łódką w Parku de la Ciutadella, byłam w samej koszulce z krótkim rękawkiem i było mi ciepło. Ale na plaży mocno wiało od morza, więc przeprosiłam się z kurtką. Myślę, że gdybyśmy położyli się na piasku, to ten wiatr nie byłby odczuwalny i można by się opalać.

piotrf napisał(a):

Nefer napisał(a):Gdy byłem kiedyś w Barcelonie, a był to styczeń, to na plaży Barceloneta można było i spotkać rozebranych i kąpiących się plażowiczów, ubranych tylko w koszulę (to byłem np. ja), jak i poubieranych w kurtki, czapki, kaptury. Jak widać więc cały przekrój ciepło/zimnolubności .

Nie wiem jak było w Barcelonie , ale na początku stycznia 2024 w Maladze mieliśmy identyczne warunki , jak nad Bałtykiem w sierpniu


Pozdrawiam
Piotr

Określenie "jak nad Bałtykiem w sierpniu " nie jest jednoznaczne. Mogło być ciepło i słonecznie, ale mogło też być deszczowo i zimno.
A dlaczego nie napisałeś relacji z tego wyjazdu ?.

W kolejce na szczycie wieży czekaliśmy 25 minut. Ale w porównaniu z czekaniem na dole pod wieżą, tutaj nie było nudno. Z góry rozciągają się bowiem świetne widoki, więc chodziliśmy od okna do okna i zachwycali się nimi.


Od północy nadciągały bardzo ciemne chmury, które zawisły nad północną częścią Barcelony.


Ale nad wieżą Saint Sebastian jeszcze świeciło słońce i wieża rzucała cień na Plaça del Mar.






Złota ryba lśniła oświetlała promieniami słońca od strony południowej, której chmury nie zasłaniały.


Hotel W pięknie wygląda na tle morza i niebieskiego nieba.


Wypatrywaliśmy też wagoników, sunących po linach na sporej wysokości.

piotrf napisał(a):

megidh napisał(a):Określenie "jak nad Bałtykiem w sierpniu " nie jest jednoznaczne. Mogło być ciepło i słonecznie, ale mogło też być deszczowo i zimno.

Było ciepło i słonecznie , woda pozwalała na kąpiele

Pięknie było. No ale jak na styczeń to nawet w Hiszpanii chyba nietypowa pogoda była.

piotrf napisał(a):

megidh napisał(a):A dlaczego nie napisałeś relacji z tego wyjazdu ?.

Gosiu , nie napisałem relacji z żadnego mojego wyjazdu do Hiszpanii , kiedyś był plan , żeby te wyjazdy poskładać w jedną relację i nawet część już przygotowałem , ale jakoś czasu brak . . . Może następny wyjazd ( tym razem północna część ) mnie zmobilizuje , przy okazji obraz tego kraju będzie pełniejszy

To się mocno zmobilizuj, a ja będę cierpliwie czekać na relację.

Przyjechał wagonik, do którego mieliśmy nadzieję wejść, ale niestety nie zostaliśmy do niego wpuszczeni. Ostatnimi pasażerami była para, która stała przed nami. My musieliśmy czekać na następny wagonik. Dobrą stroną tej sytuacji było to, że po wejściu do wagonika jako pierwsi będziemy mogli wybrać sobie najlepsze miejsce do oglądania widoków.


Nasz wagonik przyjechał, więc mogliśmy wejść do jego wnętrza. Zajęliśmy miejsca po prawej stronie wagonika, skąd mieliśmy świetny widok na miasto.



No i ruszamy.
Widoki są piękne. Miasto widzimy jak na dłoni. Mam wrażenie, jakbyśmy byli w samolocie, który leci bardzo nisko nad ziemią.
Podejrzewam, że gdybyśmy w samolocie, którym przelecieliśmy do Barcelony, siedzieli po prawej stronie, to widoki mielibyśmy podobne, chociaż z dużo większej odległości.
Całkowita długość trasy kolejki wynosi 1292 metry a przejazd nią trwa około dziesięciu minut.
Trasę obsługują dwa wagoniki, które równocześnie wyruszają z końcowych stacji, jeden z wieży San Sebastian (która ma wysokość 78,4 m.) a drugi ze stacji Miramar na Wzgórzu Montjuic. Wagoniki spotykają się w wieży Jaime I, kiedy to jednocześnie przesuwają się po obu jej stronach.
Wieża Jaime I, stojąca na molo mniej więcej w połowie trasy kolejki, ma wysokość 107 metrów. Ta wieża nie jest przystankiem na trasie. Nie ma możliwości, aby tutaj wsiąść lub wysiąść z wagonika. Silnik kolejki znajduje się pod stacją Miramar, 56 metrów nad poziomem morza.





Kiedy wagoniki zbliżają się do wieży Jaime I, to maksymalnie zwalniają, aby bardzo powoli przesuwać się wzdłuż ścian wieży. Od zewnętrznych stron wieży znajdują się specjalne odbojniki, których zadaniem jest ustabilizowanie wagonika w pozycji pionowej, tak aby nie obijał się on o wieżę.






Gdy nasz wagonik dotarł do tego odbojnika, to zaczął o niego uderzać. Nie było to przyjemne i przyznam się, że się bałam. Był to pierwszy raz w moim życiu, kiedy obleciał mnie strach podczas jazdy kolejką.


Na filmiku możecie obejrzeć ten moment, kiedy wagonik wsuwa się w otwór wieży Jaime I (1:25). Widać, jak wagonik się buja a później słychać, jak obija się o odbojnik.



Po drugiej stronie wieży wszystko wróciło do normy i znów mogliśmy się delektować widokami.

Kolejka Teleférico de Barcelona posłużyła wielu lat temu do nakręcenia scen w filmie "Zawód: Reporter", w którym główną rolę grał
Jack Nicholson. I to on jechał tą kolejką. Tyle że on wsiadł do wagonika na stacji Miramar i był jedynym pasażerem a okna wagonika były otwarte. Wagoniki miały wtedy inny kolor, niż obecnie (były stalowo-szare).
Można zobaczyć tą scenę na filmie (51:24).

Świetna jazda tą kolejką. Widoki z wagonika świetne. Dobrze popatrzeć na miasto z góry

Myślałam, że w marcu w Barcelonie jest bardziej zielono...a na tym zdjęciu prawie jak u nas...

Wczoraj w czasie spaceru widziałam na magnoliach spore pąki, zaskoczyło mnie to, bo w nocy jest u mnie -10/-12 stopni.

Widzieliśmy te wagoniki i budynek stacji kolejki. Nawet nas kusiło (bardziej chłopców), żeby pojechać, tylko, że następnego dnia mieliśmy jechać na Wzgórze Montjuic tą kolejką. My nie mieliśmy takiej słonecznej pogody .

Kapitańska Baba napisał(a):Świetna jazda tą kolejką. Widoki z wagonika świetne. Dobrze popatrzeć na miasto z góry

piotrf napisał(a):Wspaniałe widoki z kolejki , inna , pełniejsza , bo szeroka perspektywa

Przejazd tą kolejką jest niesamowity i pomimo tego, że podczas przejazdu strach zajrzał mi w oczy, to i tak pojechałabym nią kolejny raz.

wiola2012 napisał(a):Widzieliśmy te wagoniki i budynek stacji kolejki. Nawet nas kusiło (bardziej chłopców), żeby pojechać, tylko, że następnego dnia mieliśmy jechać na Wzgórze Montjuic tą kolejką.

Tylko że to są zupełnie inne kolejki. My wybraliśmy przejazd kolejką Aeri, bo przejazd nią wydawał nam się bardziej atrakcyjny. Ale porównania nie mam, bo tą drugą nie jechaliśmy.

wiola2012 napisał(a):My nie mieliśmy takiej słonecznej pogody .

Co do pogody, to zrobiła nam psikusa i od chwili, gdy zaczęliśmy spacer plażą, czarne chmury zaczęły napływać nad Barcelonę. Podczas jazdy kolejką już wcale nie było widać słoneczka nad nami. Jedyna korzyść z tych chmur była taka, że mogliśmy robić zdjęcia z wagonika kolejki przez szyby, bez odbijania się refleksów.

piekara114 napisał(a):

Myślałam, że w marcu w Barcelonie jest bardziej zielono...a na tym zdjęciu prawie jak u nas...

piotrf napisał(a):Również zwróciłem uwagę na brak zieleni , bo w Maladze było bardzo zielono , ale ona leży jednak sporo na południe od Barcelony

Zdjęcie było zrobione w momencie, kiedy nad Barceloną wisiały bardzo ciemne chmury, więc słońce nie miało żadnej szansy na przebicie się przez nie. Dlatego zdjęcie jest ponure. Ale faktem jest, że widoczne na tym zdjęciu drzewa są bez liści. Te drzewa to platany, które rosną na całej długości La Rambli. A na platanach liście rozwijają się dopiero na przełomie kwietnia i maja, więc w pierwszej połowie marca nie było opcji na oglądanie zielonych koron platanów.

Po 10 minutach wagonik dotarł do stacji Miramar.


Wysiedliśmy z wagonika i po schodach wyszliśmy na plac przed stacją.
Tutaj znajduje się kasa biletowa do kolejki dla chętnych do zjechania kolejką w stronę wieży San Sebastián. Tutaj przed kasą stało tylko kilka osób, więc dla chętnych do przejechania się tą kolejką wygodniej będzie wyruszać z tej stacji.

Nad stacją kolejki znajduje się taras widokowy oraz restauracja Terraza Miramar, do której się skierowaliśmy, bo wypadałoby już coś zjeść.
Ale zanim tam weszliśmy poszliśmy jeszcze popatrzeć na widoki z tarasu widokowego.






W porcie stała hybrydowa jednostka klasy GG5G ECO Malta, wyposażona w systemy oczyszczania spalin w celu zmniejszenia emisji siarki i cząstek stałych. Gdy statek ten cumuje w porcie, to wykorzystuje energię elektryczną zgromadzoną w mega bateriach litowych, które są ładowane podczas nawigacji dzięki generatorom wałowym i 350 m2 paneli słonecznych zainstalowanych na pokładzie, realizując w ten sposób cel „Zero emisji w porcie®”. Takich jednostek jest więcej i są to: ECO Livorno, ECO Savona, ECO Barcelona, EKC Italia, ECO Catania, ECO Adriatica, ECO Mediterranea, ECO Valencia, o których można przeczytać TUTAJ. Jednostkę z tej rodziny - ECO Catanię - pokazała w swojej relacji Beata w swojej relacji z rejsu wokół Korfu. Gdy zobaczyłam tą jednostkę, to bardzo mnie zaciekawiła i dlatego szukałam informacji na jej temat.


Na zboczu wzgórza magnolie japońskie zaczynały kwitnąć.