Osiem dni w Rzymie

.
Wracamy na Via del Babuino uliczko Vicolo del Babuino.


Rozglądamy się za tablicą znajdującą się na fasadzie kamienicy przy Via del Babuino 165, która upamiętnia trzymiesięczny pobyt Juliusza Słowackiego w tym budynku w 1836 roku.


Tablica została wmurowana w 1959 roku przez Polaków i Włochów, aby uczcić 150. rocznicę urodzin naszego wieszcza.
Inicjatywą tą kierowała Stacja Naukowa Polskiej Akademii Nauk w Rzymie.


Tablic upamiętniających wielkich Polaków jest więcej w Rzymie oraz we Włoszech. Można o nich przeczytać TUTAJ.

.
Spod tablicy upamiętniającej Juliusza Słowackiego jest już bardzo blisko do Piazza del Popolo, do którego dochodzimy po kilku minutach.
Na placu coś się dzieje. Szykuje się tutaj jakaś demonstracja.




Waldek poszedł pomiędzy ludzi, a ja postanowiłam wejść do jednego z bliźniaczych kościołów, stojących przy Piazza del Popolo.
Który wybrać ?


Wybrałam na chybił trafił ten po prawej stronie, czyli Kościół Matki Bożej Cudownej (Chiesa di Santa Maria dei Miracoli).


Do drugiego (Basilica di Santa Maria in Montesanto Chiesa degli Artisti) nie poszłam, no bo ileż tych kościołów można oglądać w ciągu jednego dnia.

megidh napisał(a):W tym fragmencie bohaterowie filmu podjeżdżają taksówką na Via Margutta 51 (3:40) a następnie wchodzą po schodach, znajdujących się przy Via Margutta 33 (5:15)...

Tak, pamiętam! Ale fajnie było przypomnieć sobie te scenki, dzięki Gosiu

megidh napisał(a):Waldek poszedł pomiędzy ludzi, a ja postanowiłam wejść do jednego z bliźniaczych kościołów, stojących przy Piazza del Popolo.
Który wybrać ?

Również wybrałam ten po prawej. Za pierwszym razem nie byłam w żadnym, taki miałam przesyt .

.
Po obejrzeniu obu bliźniaczych kościołów z zewnątrz (ten do którego się kierowałam oczywiście był obstawiony rusztowaniami, ale już przestało to na mnie robić wrażenie, bo do wszystkiego można się przyzwyczaić), wchodzę do środka.


Wnętrze kościoła Matki Bożej Cudownej (Santa Maria dei Miracoli) jest zaprojektowane na planie koła, ale ściany wewnętrzne tworzą regularny ośmiobok otoczony pilastrami. Nad nawą wznosi się głęboka, ośmiokątna kopuła z latarnią, zaprojektowana przez Carlo Fontanę, która doskonale doświetla całe wnętrze.





Zapewne mało pamiętałabym z wnętrza tego kościoła, gdyby nie wystawa, która została umieszczona w jego wnętrzu.
To instalacja autorstwa Marco Manzo, współczesnego artysty tatuażu i rzeźbiarza, poświęconą tematyce przemocy wobec kobiet.
Na ścianach otaczających nawę zamocowano lustrzane płaszczyzny, z których wyłaniają się ręce. Jest ich dwadzieścia. Jedne są skrępowane, inne trzymają broń, jakby zamrożoną w chwili przed ciosem. Te ręce mają symbolizować przemoc. Więcej o tej wystawie możecie przeczytać TUTAJ i TUTAJ. Wystawa robi wrażenie i nie sposób przejść obok niej obojętnie.

.
Po wyjściu z kościoła rozglądam się za moim towarzystwem, ale wszyscy rozleźli się po Piazza del Popolo, a ponieważ ludzi na tym placu było sporo, to trudno mi było ich wypatrzyć.
Chodziłam więc po Piazza del Popolo, rozglądając się za nimi. Ale nie omieszkałam też patrzeć na otaczające mnie miejsce.
Na środku placu stoi Obelisk Flaminio. Jest to jeden z trzynastu starożytnych obelisków znajdujących się w Rzymie i zarazem jeden z najwyższych.



Tam w górze widać taras widokowy Pincio, do którego zamierzamy dotrzeć.




Na placu odbywała się finałowa demonstracja kampanii wyborczej na rzecz głosowania na „NIE” (NO) w ogólnokrajowym referendum konstytucyjnym, dotyczącym reformy wymiaru sprawiedliwości i CSM (Najwyższej Rady Sądownictwa).
Weszłam pomiędzy ten protestujący tłum i podziwiając wielką flagę pokoju, którą zgromadzeni falowali w powietrzu w rytm świetnej muzyki.







Demonstranci wygrali we włoskim referendum, które odbywało się w dniach 22–23 marca 2026 roku, bowiem zakończyło się ono wygraną przeciwników zmian i odrzuceniem reformy wymiaru sprawiedliwości. Obywatele opowiedzieli się za opcją „NIE” (NO), co oznacza, że proponowane przez rząd przepisy nie weszły w życie.

megidh napisał(a):.
Zapewne mało pamiętałabym z wnętrza tego kościoła, gdyby nie wystawa, która została umieszczona w jego wnętrzu.
To instalacja autorstwa Marco Manzo, współczesnego artysty tatuażu i rzeźbiarza, poświęconą tematyce przemocy wobec kobiet.
Na ścianach otaczających nawę zamocowano lustrzane płaszczyzny, z których wyłaniają się ręce. Jest ich dwadzieścia. Jedne są skrępowane, inne trzymają broń, jakby zamrożoną w chwili przed ciosem. Te ręce mają symbolizować przemoc. Więcej o tej wystawie możecie przeczytać TUTAJ i TUTAJ. Wystawa robi wrażenie i nie sposób przejść obok niej obojętnie.

Ciekawe są napisy na lustrach, cytaty z Pisma Św... Bardzo ciekawa wystawa, daje do myślenia i pewnie na żywo wywiera większe wrażenie. Dłonie ludzkie w sztuce zawsze są silną formą przekazu.

megidh napisał(a):Weszłam pomiędzy ten protestujący tłum i podziwiając wielką flagę pokoju, którą zgromadzeni falowali w powietrzu w rytm świetnej muzyki.

Dobrze, że wygrali i byli pokojowo nastawieni , w przeciwnym wypadku mogłabyś zarobić rykoszetem .