Barcelona, Maraton i Montserrat

Gosiu , ogród botaniczny to takie miejsce dla mnie , z którego nie umiem zrezygnować . Podobnie jest z wielkimi parkami miejskimi , gdzie o miejskim zgiełku łatwo zapomnieć w otoczeniu zieleni .
Swoją drogą wspaniały , bardzo długi spacer sobie zafundowaliście , szkoda że jego trakcie pokazu fontann nie udało się zobaczyć .

Powozy pogrzebowe - karawany wspaniałe , po niewielkiej zmianie kolorystyki i przebudowie spokojnie mogłyby zostać karetami księżniczek


Pozdrawiam
Piotr

piotrf napisał(a):Gosiu , ogród botaniczny to takie miejsce dla mnie , z którego nie umiem zrezygnować . Podobnie jest z wielkimi parkami miejskimi , gdzie o miejskim zgiełku łatwo zapomnieć w otoczeniu zieleni .

Ja też lubię odpocząć podczas zwiedzania w parku. Takim, nawet kilkunasto-minutowy odpoczynek w parku przywraca siły na dalsze zwiedzanie.

piotrf napisał(a):Swoją drogą wspaniały , bardzo długi spacer sobie zafundowaliście , szkoda że jego trakcie pokazu fontann nie udało się zobaczyć .

Tego dnia pokonaliśmy pieszo 10 km, więc nie była to jakaś zawrotna długość jak na cały dzień zwiedzania. Ale sporo czasu poświęciliśmy na pobyty w parkach (w tym pływanie łódką w Parku Ciutadella). Trochę czasu straciliśmy na stanie w kolejce do Aeri del Port. Pokazu Magicznych Fontann żałuję.

piotrf napisał(a):Powozy pogrzebowe - karawany wspaniałe , po niewielkiej zmianie kolorystyki i przebudowie spokojnie mogłyby zostać karetami księżniczek

To muzeum jest czymś niespotykanym i jak już byliśmy w Barcelonie, to szkoda byłoby nie skorzystać z okazji zobaczenia powozów pogrzebowych w nim się znajdujących. I masz rację, że wystarczyłaby zmiana kolorystki, a nikt by nawet nie pomyślał, że służyły do przewozu trumien.

Z Muzeum Powozów Pogrzebowych do wejścia na Cmentarz Montjuic jest 250 metrów, które pokonaliśmy w kilka minut.
Rozpoczęliśmy zwiedzanie wchodząc po tych wielkich schodach.


Niestety przez padający deszcz nie mieliśmy możliwości wyjęcia planu zwiedzania i idziemy bez żadnego konkretnego celu, zdając się na łut szczęścia. I właśnie dlatego nie przeszliśmy obok grobu Carlosa Ruiza Zafóna, który ominęliśmy przechodząc jedynie kilkanaście metrów od niego.
Gdybyśmy wchodząc po tych schodach skręcili przed tym dużym białym grobowcem w prawo, to zaraz po prawej stronie zobaczylibyśmy grób Zafona.


Weszliśmy w alejki zauroczeni tym miejscem. Chodziliśmy od grobu do grobu, nawet nie patrząc na nazwiska wypisane na nagrobkach, tylko zachwycając się tymi pięknymi grobowcami i grobami.









Na tym zdjęciu poniżej widać w tle port towarowy, ale przez padający deszcz i mocne zamglenie morze było prawie niewidoczne.

Oprócz pięknych grobowców na Cmentarzu Montjuic są też kamienne ściano-mury, w których znajdują się miejsca na urny. Wydaje mi się, że trumny by się tam nie zmieściły.


Cały czas idziemy pod górę, pokonując kolejne schody. W pewnym momencie zaczęliśmy się zastanawiać, w jaki sposób wrócimy z tego cmentarza do centrum. Mieliśmy dwie możliwości. Mogliśmy wrócić pod Muzeum Powozów Pogrzebowych i stamtąd przejść około 250 metrów do przystanku autobusowego, z którego można pojechać do centrum.
Druga możliwość była taka, że idziemy dalej aż na szczyt Wzgórza Montjuic i wychodzimy z drugiej strony, tuż przy stadionie olimpijskim. I zdecydowaliśmy się skorzystać z tej drugiej możliwości.
Idziemy więc dalej.

Cmentarz Montjuic jest tak duży, że po jego terenie jeździ autobus nr 107. Asfaltowa droga wije się przez cały cmentarz. Pokonując różnice wysokości wchodząc po schodach, co chwilę wychodziliśmy na tą drogę.



Wchodzimy po kolejnych schodach,


które doprowadzają nas na "punkt widokowy", ale pogoda nie pozwoliła nam ich obejrzeć.


Znowu przechodzimy przez drogę.


Samochody też mogą jeździć tą drogą, tylko chyba nie mogą parkować.





I znowu schody.



I kolejny "punkt widokowy".



Ten grób nas rozbawił. Te figurki ustawione w kapliczkach są bardzo podobne do pochowanych tutaj osób, które widać na zdjęciu.



Przy drodze biegnącej przez cmentarz co jakiś czas znajdują się przystanki autobusowe. Jest ich na terenie cmentarza chyba kilkanaście.

Po godzinie od wejścia na teren Cmentarza Montjuic doszliśmy do najwyżej położonej części tego cmentarza.



Jednak tutaj już nam się nie podobało, gdyż ta część wygląda jak "blokowisko".






Za tym "blokowiskiem" widać jak na dłoni Palau Sant Jordi i Stadion Olimpijski, ale widok z tego miejsca jakoś nas nie cieszy.




Szukamy wyjścia, które gdzieś w tym miejscu się znajduje. Po chwili dochodzimy do bramy, przez którą wychodzimy na zewnątrz.
Ta brama też budzi w nas negatywne odczucia, bo kojarzy nam się z bramą do obozu koncentracyjnego.

Jeśli ktoś chciałby zobaczyć Cmentarz Montjuic przy ładnej pogodzie, to może obejrzeć ten filmik.
Do wielu miejsc widocznych na tym filmiku trafiliśmy, ale sporo ciekawych zakątków nam umknęło.

Po wyjściu z Cmentarza Montjuic skierowaliśmy się w stronę Parku Olimpijskiego, na którego terenie odbyła się w okresie od 25 lipca do 9 sierpnia 1992 roku Olimpiada.

Barcelona została wybrana miastem olimpijskim przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski na Dzięki w dniu 17 października 1986 roku. Ten wybór stał się bodźcem do wprowadzenia w życie jednego z najbardziej ambitnych projektów rewitalizacji miejskiej w historii nowożytnej. W okresie pięciu lat Barcelona diametralnie zmieniła swoje oblicze.
Kataloński architekt Josep Maria Montaner w 2010 roku w artykule dla Transfer Magazine stwierdzi, że nominacja olimpijska „dała Barcelonie okazję i impuls, których potrzebowała, aby się zmodernizować i nadrobić stracony czas, stając się nowoczesnym i dobrze wyposażonym miastem”.
Przebudowa miasta przed Olimpiadą została świetnie pokazana w tym krótkim filmiku, który oglądałam z wielkim zainteresowaniem.



Barcelona jest uważana za gospodarza jednej z najlepiej zaplanowanych i najbardziej udanych Olimpiad w historii.
Z tego powodu chcieliśmy zobaczyć miejsce, w którym odbyła się ta Olimpiada. Niestety ciągle padający deszcz zepsuł nam radość z odwiedzenia tego miejsca.
Najpierw z oddali popatrzyliśmy na wieżę telewizyjną Torre de Calatrava, która służyła podczas igrzysk olimpijskich do nadawania sygnału telewizyjnego. Jej nowoczesny design stał się symbolem Igrzysk Olimpijskich w Barcelonie.


Tuż obok znajduje się wielki Palau Sant Jordi. Jest to kryta arena zaprojektowana przez japońskiego architekta Aratę Isozakiego. Byłam ona jednym z głównych obiektów Letnich Igrzysk Olimpijskich w 1992 roku. Obecnie w pałacu nadal odbywają się imprezy, zarówno sportowe, jak i rozrywkowe. Palau Sant Jordi może pomieścić 16.159 widzów podczas wydarzeń sportowych i 17.960 widzów podczas występów rozrywkowych.


Plac znajdujący się przed pałacem Sant Jordi jest olbrzymi.


Z tego placu kierujemy się po schodach w stronę Stadionu Olimpijskiego, na którym odbyła się spektakularna ceremonia otwarcia Olimpiady w 1992 roku.



Stadion ten został zaprojektowany przez Pere Domènecha, który był synem słynnego katalońskiego architekta z okresu modernizmu, Lluisa Domènecha i Montanera. Jednym z głównych celów budowy tego stadionu było przygotowanie Barcelony do organizacji Międzynarodowej Wystawy Expo w 1929 roku. Budowa rozpoczęła się w 1927 roku. Stadion został oficjalnie otwarty 20 maja 1929 roku. Początkowo nazwa stadionu brzmiała Estadio de Montjuïc. W 1989 roku zmieniono ją na Estadio Olímpico de Montjuïc. W 2001 roku stadion został nazwany imieniem Lluísa Companysa, hiszpańskiego polityka i prawnika, który został schwytany i rozstrzelany przez reżim Franco.
Stadion nie należy do żadnego klubu piłkarskiego z Barcelony, ale w ciągu ostatnich 100 lat grały na nim okresowo trzy drużyny. Pierwsza to drużyna futbolu amerykańskiego Barcelona Dragons, która rozgrywała mecze w Światowej Lidze Futbolu Amerykańskiego i NFL Europe w latach 1991-2003. Druga i trzecia to drużyny piłkarskie, które grały tu tymczasowo podczas przebudowy swoich macierzystych stadionów: Espanyol (w latach 1997-2009) i FC Barcelona (od 2022 roku do 14 lutego 2025 roku).








Na stadion nie udało nam się wejść, bo wszystko było pozamykane.
Poszliśmy więc dalej i po chwili doszliśmy do miejsca, w którym znajduje się znicz olimpijski.



Do najbardziej pamiętnych momentów Olimpiady w 1992 roku należy zapalenie znicza olimpijskiego przez hiszpańskiego paraolimpijczyka Antonio Rebollo za pomocą płonącej strzały.

megidh napisał(a):

Flagi Hiszpania i kontur Katalonii.jpg

Kataloński architekt Josep Maria Montaner w 2010 roku w artykule dla Transfer Magazine stwierdzi, że nominacja olimpijska „dała Barcelonie okazję i impuls, których potrzebowała, aby się zmodernizować i nadrobić stracony czas, stając się nowoczesnym i dobrze wyposażonym miastem”.

Olimpiada to szansa i bodziec dla miasta. Jedne miasta zyskały na igrzyskach inne popadły w długi. Barcelona dobrze wykorzystała swoją szansę.

Jesteśmy przemoczeni, więc decydujemy się wracać do apartamentu. Ale żeby do niego dotrzeć, to musimy pokonać jeszcze kawałek drogi. I po drodze trafiamy na miejsce, obok którego nie możemy przejść obojętnie.
Pomiędzy Stadionem Olimpijskim a Pałacem Narodowym (byliśmy obok niego dzień wcześniej) znajduje się kolejny park na Wzgórzu Montjuic - Jardins de Joan Maragall. Po przejściu 200 metrów od znicza olimpijskiego po chwili stanęliśmy przed bramą prowadzącą do tego parku.



Weszliśmy do tego parku, który nawet w deszczowej aurze bardzo ładnie się prezentował.




Wtedy jeszcze nie wiedziałam, co to za owoce. Dopiero po wczasach na wyspie Korfu uświadomiłam sobie, że to są drzewka kumkwatu.



Z parki widać wieżę Stadionu Olimpijskiego i wieżę telewizyjną, pod którymi byliśmy chwilę wcześniej.







Z drugiej strony widać Pałac Narodowy.







Spacerując alejkami tego parku doszliśmy do bramy znajdującej się z jego drugiej strony, tuż przy Pałacu Narodowym. Niestety brama ta była zamknięta na głucho i aby wyjść z tego parku, musieliśmy wrócić do bramy, którą do niego weszliśmy, przez co musieliśmy nadłożyć trochę drogi.
Doszliśmy do punktu widokowego znajdującego się przed Pałacem Narodowym. Stanęliśmy na tym punkcie widokowym spoglądając w dół na całe miasto i żałując, że dzień wcześniej ominęliśmy to miejsce, od razu schodząc po schodach. Zapewne widok z tego miejsca dzień wcześniej był zdecydowanie fajniejszy.


Stojąc twarzą zwróconą w stronę miasta za plecami mieliśmy Pałac Narodowy.


Zmęczeni i bardzo przemoczeni skierowaliśmy się w dół, przechodząc tą samą drogę, co dzień wcześniej. Po drodze weszliśmy do baru, w którym byliśmy pierwszego dnia zaraz po tym, jak taksówkarz wysadził nas na Placu Hiszpańskim. Mieliśmy ochotę na kawę.


A potem wróciliśmy do apartamentu, zahaczając po drodze o Mercadonę w celu zrobienia zakupów. Tego dnia już nie wyszliśmy, bo cały czas padał deszcz. Nasze kurtki, spodnie i buty były przemoczone, więc porozwieszaliśmy wszystko w salonie i włączyliśmy ogrzewanie w klimatyzacji, ustawiając nawiew na nasze ciuchy. Bardzo fajnie to działało, więc do wieczora nasze rzeczy wyschły. A my zrobiliśmy sobie ucztę z pizzą, piwem i winem. Tego dnia poszliśmy wcześnie spać, bo jutro czekał nas MARATON, więc trzeba było wypocząć. Szczególnie Grzesiek musiał przyjąć odpowiednią dawkę snu. Prognozy pogody na następny dzień były optymistyczne, więc kładliśmy się spać z nadzieją na piękny dzień.

wiola2012 napisał(a):Olimpiada to szansa i bodziec dla miasta. Jedne miasta zyskały na igrzyskach inne popadły w długi. Barcelona dobrze wykorzystała swoją szansę.

W Barcelonie też nie obeszło się bez długu, bowiem prognozy finansowe się nie sprawdziły.
Deficyt igrzysk wyniósł 6,1 miliarda dolarów. Jednak Barcelona odrobiła straty dzięki zyskom z turystyki.

Turystyka ... Ekonomia lokalna .... Dobre tematy powiązane

Patrząc na tą Hiszpanię, widać gołym okiem, tą jej potęgę i ogrom. Te wielkie kamienice i inne budowle w Barcelonie, Madrycie ?....Te kapiące dobytkiem wszelakim galerie, muzea, obrazy, rzeźby, karety i inne p////ety, ety

Pamiętam, jak Hiszpanie zjechali do Polski na Euro 2012, pierwszy raz w większej ilości... Wszystko pięknie,ok ...Tylko dlaczego ta Warszawa taka niska ?? .... Oczywiście, nie było jeszcze wtedy centrum biznesowego Wola Park, ani tych drapaczy obok pałacu kultury

Widać gołym okiem, że ta Hiszpania, to byłe imperium kolonialne, gdzie słonce nie zachodziło całą dobę ...Nieżle musieli się obłowić i nazwozić tego całego dobytku do tej swojej Centrali ....

I w sumie, po co im to było ?? ... Upuścili morze krwi ówczesnego, może z 1/5 świata. Bo okrutnicy, to to byli kiedyś nieźli

Gdy tym czasem jedna z wielowiekowych kolonii, zwana Polską, cichaczem wychodzi gospodarczo przed Hiszpanię ...(wg szacunków banku światowego, pkb na jednego mieszkańca w Polsce, za dwa lata, a może nawet szybciej, przeskoczy to pkb na jednego mieszkańca, w Hiszpanii). A inne byłe imperium kolonialne, zwane Portugalią, już dawno Polska przeskoczyła.

Owszem, zasoby złota hiszpańskiego (pewnie jeszcze inkaskiego), dalej są tam przeogromne. Około 5 razy większe, niż zasoby złota polskiego .... Ale nie samym złotem człowiek żyje Chociaż, na hipotetyczną zawieruchę, że nada....jak wspominają niektórzy, bardzo starzy .... złota obrączka za podanie szklanki wody

A sami Hiszpanie ??. ... Bez względu na ich historyczne dokonania ??..... Lubie, ale to bardzo lubię ten pogodny, miły naród. W pierwszych niezobowiązujących kontaktach, jak i pewnie w dalszych (aż tak głęboko, nie sprawdzałem).

Polacy, to się mogą uczyć od Hiszpanów, jak żyć na codzień...

Ale Polacy ??...Co najbardziej lubią (prawdopodobnie) u Hiszpanów ??... Nic nie będę tu i teraz wymyślał oraz otwierał otwartych drzwi,

tu cytat "....Hiszpanie ....cieszenie się z życia i jego drobiazgów. Hiszpanie lubią, żeby było miło, przyjemnie, bez stresu. Uczmy się od nich, że nie zawsze musimy robić coś w jakimś celu. Wystarczy, że sprawia nam to przyjemność - pójść do baru, posiedzieć w słońcu, napić się kawy i nie myśleć o niczym...." /////

I jak jakiemuś przypadkowemu Hiszpanowi, a zwłaszcza Hiszpance powiesz na ulicy "Hola", czy tam się nam coś pochrzani i "Ola" .... i machniesz ręką... To taki Hiszpan, nie zrobi na ciebie oczu jak baranie jaja, ... Kto to ?/...Co to ?? ... znam go ?//...nie znam ??... A Hiszpanka, też z uśmiechem odpowie "Hola", a nie pomyśli sobie od razu, że czegoś od niej chcemy

Ech, marzy mi się, aby w tych kwestiach tak zwanego luziku, Polacy poszli drogą Hiszpanów.... Przynajmniej w jednej drugiej

Co do brzmienia języka hiszpańskiego, może pozostańmy przy tych swoich szelestach

Hiszpanie gadają, jak katarynka i wyrzucają z siebie te ich hiszpańskie słowa z prędkością karabinu maszynowego

A wynika to z tego, że aby wyrazić dogłębnie jakąś myśl, podobną do myśli Polaka, Niemca, czy Anglika ?? To w jezyku hiszpańskim trzeba zastosować, co najmniej dwa razy więcej słów

Hiszpania jest imponująca. Warto z jeden, może ze dwa razy i wystarczy ....

Nie powiem, czy byłem, czy nie bylem, bo staję w lekkiej kontrze, "nasza klasa"

....
Komentarz, jak zwykle, głębszy i powiązany ...Jak to, u niezależnego komentatora. Warto przeczytać ....

.....

Z wielkim zainteresowaniem obejrzałem film pokazujący transformację miasta - gigantyczne przedsięwzięcie logistyczne , finansowe i pod każdym innym względem , efekt - jak widać

Szkoda że Wam pogoda nie dopisała podczas tego spaceru , w słońcu zapewne byłoby piękniej


Pozdrawiam
Piotr

Muzeum Powozów Pogrzebowych i cmentarze to całkowicie nie moje klimaty na urlop, więc cieszę się, że już opuściliśmy te miejsca....

megidh napisał(a):Z tego placu kierujemy się po schodach w stronę Stadionu Olimpijskiego, na którym odbyła się spektakularna ceremonia otwarcia Olimpiady w 1992 roku.

Choć byłam wtedy dzieckiem, pamiętam to odpalenie znicza olimpijskiego. Do tej pory jestem pod wrażeniem tego pomysłu i wykonania....a wystarczyłoby, aby wiatr mocniej dmuchnął, nagły powiew i mógłby się nie odpalić...

Piotr ostatnie wchodzi ze mną w dyskusję

I tu, na tym wątku..... I na wątku azjatyckim u Wioli ....I na wątku polskim, o tramwaju wodnym

Ale dyskusję Piotr prowadzi bardzo dyplomatycznie .... Ja : "ładna pogoda"...A Piotr : "wczoraj bylem w kinie"

Piotr, cieszę się, że się we wszystkim, lub prawie wszystkim, ze mną zgadzasz ?? ....

Zna się człowiek trochę na ludziach, po tym nawet, co tam w przelocie skrobną A Piotr skrobie dużo, chociaż dość często, zbyt selektywnie


.....

A Piekara wyrasta nam tu na bardzo delikatną, ale komentatorkę niezależną, płci damskiej ...Bardzo delikatną i subtelną. Ale, dobre i to !!

Nie wymagajmy od nikogo jakiegoś "krytykaństwa"... Ale żeby ciągle i non stop "ochać" i "achać" ??.... To jest po prostu nudne, nawet nieszczere, a nawet odczuwa się niekiedy lekki fałsz .... Piszmy szczerze, jak trzeba, a nie tylko lukrujmy wszystko, jak leci, z jakiejś tam grzeczności, czy nawet kółka wzajemnej adoracji, Słyszałeś Piotr ?? Bo ty wiedzę jakąś większą masz i mógłbyś ją, od czasu do czasu, bardziej rozwijać, nie tylko kolor nieba na Mazurach, itp,itd

.....