Barcelona, Maraton i Montserrat

Nefer napisał(a):Sagrada robi wrażenie, to fakt .
Chociaż mnie bardziej chyba zachwyciła katedra w Mediolanie (oczywiście wiem, że to budowle powstałe w innych czasach i być może trudno jej porównywać).

W Mediolanie nie byłam, ale wierzę Ci na słowo, że tamta katedra jest piękna. Może kiedyś przekonam się o tym osobiście.

Kapitańska Baba napisał(a):

"megidh"]
Lubię takie niespodzianki, ale nam się niestety żaden koncert nie trafił.
Nie wiem czy mnie pamięć nie myli, ale Ty chyba zawodowo masz coś wspólnego z muzyką ?.

Pamięć Cię nie myli Trzeci rok jestem etatową artystką chóru Opery Lubelskiej. Właśnie czekają mnie dwa ostatnie dni pracy z genialnym reżyserem Wojciechem Adamczykiem (znanym choćby z tego, ze reżyserował Ranczo ). W najbliższą sobotę i niedzielę na naszej lubelskiej scenie będzie można zobaczyć efekty wspólnej pracy pod kierownictwem Pana Wojciecha - operę Don Giovani Mozarta

No, no, no, super. Czy można gdzieś w internecie usłyszeć ten chór.
A serial "Ranczo" bardzo lubię.

Kapitańska Baba napisał(a):Każde Twoje zdjęcie z Sagrady to arcydzieło

Bardzo się cieszę, że Ci się podobają.

Podczas kupowania biletów na wieżę wybrałam tę po stronie fasady Narodzenia. Dlatego teraz wyszliśmy z bazyliki tymi samymi drzwiami, którymi wchodziliśmy i poszliśmy w lewą stronę do bocznych drzwi, prowadzących do windy. Zanim jednak dotarliśmy do windy, musieliśmy zostawić nasze torby i plecaki w szafkach znajdujących się w pomieszczeniu przez które należy przejść, żeby dotrzeć do windy.


Przed windą była krótka kolejka.



Winda jest mała i mieści się w niej tylko kilka osób wraz z panią obsługującą windę. Po 10 minutach przyszła nasza kolej na wjazd.
Podczas jazdy pani z obsługi pokazała nam plan zwiedzania wieży. Najpierw wjeżdża się windą, potem idzie jeszcze kawałek w górę. Następnie wychodzi się na niewielki mostek pomiędzy wieżami, który jest punktem widokowym. Po obejrzeniu widoków z tego miejsca wchodzi się do drugiej wieży i schodami znajdującymi się w jej wnętrzu schodzi się na dół. Przybliżony czas trwania wizyty w wieżach wynosi 10-12 minut.


Wjazd windą trwał bardzo szybko i po chwili wysiedliśmy z niej na górze, skąd rozpoczęliśmy wędrówkę wyznaczoną trasą



Stojąc na mostku łączącym obie wieże widzieliśmy z jednej strony plac budowy




a z drugiej świetne widoki rozciągające się na Barcelonę w kierunku północno-zachodnim.








Na wyciągnięcie ręki mieliśmy te ozdobne roślinne motywy, które z dołu przyciągają wzrok.

Kolorowe dekoracje

piekara114 napisał(a):Kolorowe dekoracje

A jak inaczej byś nazwała te kulki przypominające winogrona czy te żółto-zielono-pomarańczowe twory kojarzące się z kaktusami ?.

Czy można gdzieś w internecie usłyszeć ten chór.

Nie, nie mamy nagrań bo nazwa chór może być troszkę myląca
Tak naprawdę jesteśmy aktorami drugiego planu - dużo śpiewamy bo nasza instytucja wystawia opery, operetki i musicale. Ale oprócz śpiewu musimy grać jak normalni aktorzy, mówić swoje kwestie. Są spektakle gdzie jest nas mało a są takie, że prawie nie schodzimy ze sceny.
Bajki dla dzieci to już prawie w 100% zadanie chóru a tych gramy bardzo dużo
Prawdziwy chóralny koncert od czasu kiedy pracuję zaśpiewaliśmy jeden - Requiem Mozarta w lubelskiej archikatedrze. I ponieważ był on nagrany przez TV i później retransmitowany - mam nagranie, jesli zechcesz podeślę Ci link do dysku google i sobie pobierzesz nagranie

Na wieży Sagrady nie byłam i widzę, że szkoda. Widoki na miasto śliczne. A i rzeźby widziane z bliska robią wrażenie

Wieżę wybraliśmy tę samą Widzę, że nadal jest sporo rusztowań, ale widoki na "grona" kamienne i na miasto super

Sagrada robi wrażenie, nawet jeśli ogląda się ją tylko na zdjęciach. Fajnie, że pokazałaś też zbliżenia na ciekawe detale

Kapitańska Baba napisał(a):I ponieważ był on nagrany przez TV i później retransmitowany - mam nagranie, jesli zechcesz podeślę Ci link do dysku google i sobie pobierzesz nagranie

Podeślij, chętnie posłucham.

Kapitańska Baba napisał(a):Na wieży Sagrady nie byłam i widzę, że szkoda. Widoki na miasto śliczne. A i rzeźby widziane z bliska robią wrażenie

Wędrówka w wieżach i pomiędzy nimi jest bardzo ciekawym doświadczeniem. My byliśmy bardzo zadowoleni, że zdecydowaliśmy się na ten wjazd, pomimo konieczności wydania większej ilości euro za bilety. Bilet tylko do Sagrady kosztował 26 euro, natomiast połączony z wjazdem na wieżę był droższy o 10 euro. Obecnie ceny biletów są takie same.

majkik75 napisał(a):Wieżę wybraliśmy tę samą Widzę, że nadal jest sporo rusztowań, ale widoki na "grona" kamienne i na miasto super

Czytałam Twoją relację przed wyjazdem i właśnie z niej dowiedziałam się o możliwości wjazdu na wieżę. Ale wydaje mi się, że Ty byłeś na wieży od strony fasady Pasji.

dangol napisał(a):Sagrada robi wrażenie, nawet jeśli ogląda się ją tylko na zdjęciach. Fajnie, że pokazałaś też zbliżenia na ciekawe detale

Sagrada na zdjęciach wygląda ciekawie, bo jest bardzo ciekawym obiektem do zdjęć. Tyle się tam dzieje, że nie sposób zrobić tam złe zdjęcia. No chyba że wyjdą nieostre .

megidh napisał(a):

majkik75 napisał(a):Wieżę wybraliśmy tę samą Widzę, że nadal jest sporo rusztowań, ale widoki na "grona" kamienne i na miasto super

Czytałam Twoją relację przed wyjazdem i właśnie z niej dowiedziałam się o możliwości wjazdu na wieżę. Ale wydaje mi się, że Ty byłeś na wieży od strony fasady Pasji.

Hmmm ... Aż zerknąłem na maila i faktycznie Ty to masz pamięć

majkik75 napisał(a):

megidh napisał(a):

majkik75 napisał(a):Wieżę wybraliśmy tę samą Widzę, że nadal jest sporo rusztowań, ale widoki na "grona" kamienne i na miasto super

Czytałam Twoją relację przed wyjazdem i właśnie z niej dowiedziałam się o możliwości wjazdu na wieżę. Ale wydaje mi się, że Ty byłeś na wieży od strony fasady Pasji.

Hmmm ... Aż zerknąłem na maila i faktycznie Ty to masz pamięć

A gdzie tam pamięć . Coś mi się kołatało po głowie, ale dla pewności zajrzałam do Twojej relacji i sobie przypomniałam.

Na tym mostku (punkcie widokowym) spędziliśmy trochę więcej czasu niż jest przewidziane. W czasie gdy tam staliśmy wyprzedziły nas dwie tury osób, które wjechały na górę po nas.
Nam się nie spieszyło i chcieliśmy spacer po wieżach przeciągnąć w czasie.
Gdy już napatrzyliśmy się na wszystko, co było wokoło weszliśmy do następnej wieży i rozpoczęliśmy schodzenie po schodach. Korytarze w wieżach są wąskie, ale jakoś się w nich mieściliśmy.



Korytarze nie są ciemne. Mają otwory, przez które można oglądać widoki.






Dotarliśmy do kolejnego zewnętrznego przejścia pomiędzy wieżami.



Weszliśmy do sąsiedniej wieży i dalej wędrowaliśmy w dół.




W jakimś otworze zobaczyliśmy mnóstwo monet w szczelinie pomiędzy murem. Czyżby turyści rzucali je tutaj na szczęście albo żeby wrócić w to miejsce ?.


Doszliśmy do miejsca, w którym rozpoczynają się słynne spiralne schody Gaudiego. Przy projektowaniu klatek schodowych Gaudi czerpał inspirację z form naturalnych. Spiralny kształt schodów naśladuje muszle niektórych mięczaków, co świadczy o fascynacji Gaudiego naturą.
Czas schodzenia tymi schodami przewidziany jest na 2 minuty i tyle czasu mniej więcej schodziliśmy.



Podczas schodzenia mocno mi się zakręciło w głowie.



W pewnym momencie minęliśmy miejsce, z którego można zajrzeć do wnętrza bazyliki.


Schodziliśmy dalej.


Po zejściu na dół zobaczyliśmy bardzo wąskie drzwi, przez które weszliśmy do wnętrza bazyliki. Te drzwi są jednokierunkowe i można przez nie tylko wejść z wieży do bazyliki. W drugą stronę się nie da, bo od strony bazyliki nie posiadają żadnej klamki. Te drzwi znajdują się tuż przy wejściu do bazyliki od strony fasady Narodzenia.

Gdy kupowałam bilety do Sagrady i musiałam określić godzinę wejścia, to możliwa była tylko godzina o 45 minut wcześniejsza od godziny wjazdu na wieżę. Pomyślałam sobie wtedy, że w ten sposób ograniczany jest czasowo pobyt w świątyni i po zejściu z wieży zostaniemy skierowani do wyjścia. Ale na szczęście nic takiego się nie stało i po zejściu z wieży mogliśmy przebywać w świątyni tyle czasu, ile chcieliśmy. Ponieważ nasze torby i plecaki zostały w skrytkach, to bez obciążenia poszliśmy dalej zwiedzać obiekt. Ale wcześniej musieliśmy skorzystać z toalety i dzięki temu trafiliśmy na wejście do Museum of the Church of the Sagrada Familia,
Muzeum zostało otwarte po raz pierwszy w 1961 roku, w piwnicy pod Fasadą Męki Pańskiej. Później przeniesiono je do obecnej lokalizacji, która jest znacznie większa. W niej można zobaczyć rysunki, fotografie z epoki, meble ceremonialne i szereg modeli, które są kopiami oryginałów stworzonych przez Gaudiego. Można również zobaczyć warsztat modelarski, w którym odnawiane są oryginalne modele Gaudiego.

Architekci, którzy pracowali przy budowie Sagrady Familii.




Fotoreportaż z mszy konsekracyjnej bazyliki Sagrada Familia, która odbyła się 7 listopada 2010 roku.


Model Fasady Chwały.




Fotoreportaż z pogrzebu Antonio Gaudiego.


Popiersie Antonio Gaudiego wykonane przez Joana Matamala.




Wnętrze pracowni, do której można zajrzeć przez wielkie szyby.






















Z muzeum można zajrzeć przez wykuszowe okno do krypty, w której znajduje się grobowiec Gaudiego. Niestety z powodu jakichś prac widok ten nie był dostępny i w związku z tym znalazło się tutaj wielkie zdjęcie ukazujące tą kryptę.





W muzeum jest mini sala kinowa, do której weszliśmy. Na ekranie wyświetlany był jakiś film, więc usiedliśmy na chwilę, ale ponieważ nic nie rozumieliśmy, więc po kilku minutach opuściliśmy tą salę.
W jednej z sal można również obejrzeć prezentację ukazującą powstanie modelu polyfunicularnego kościoła w Kolonii Quell, który później Gaudi wykorzystał podczas budowy Sagrady Familii. Model ten powstał w celu zbadania stabilności kościoła.






Bardzo pouczająca była wizyta w tym muzeum. Dzięki niej dowiedzieliśmy się wielu ciekawostek na temat pracy Antonio Gaudiego.

Do muzeum weszliśmy od strony fasady Narodzenia, natomiast wyszliśmy po stronie fasady Męki Pańskiej.
Ta fasada jest wykonana w zupełnie innym stylu, niż fasada Narodzenia. Jest bardziej surowa i smutna, bowiem przedstawia sceny z ostatnich godzin życia Jezusa.

Projekt tej fasady jest dziełem Gaudiego. Miała ona odzwierciedlać okrucieństwo Męki Pańskiej i związany z nią ból. Według słów architekta, ta fasada miała być: „twarda, naga, jakby wykonana z kości”.

Przygotujmy się na poznanie najbardziej dramatycznych wydarzeń przedstawionych w kościele Świętej Rodziny: jest to historia Męki Jezusa.
Po wyjściu poszukajmy dogodnego miejsca, z którego widać cały kompleks architektoniczny.
Zachęcamy do prześledzenia fasady od jej najniższej części. Po lewej stronie widzimy grupę rzeźb ilustrującą Ostatnią Wieczerzę. Teraz skierujmy wzrok na prawo, do miejsca gdzie odnajdziemy rzeźbę leżącego psa. Pies jest symbolem wierności, zasady która zostaje złamana, kiedy dokonuje się zdrada. W dalszej części sceny zdradę symbolizuje pocałunek Judasza. Przesuwamy wzrok z lewej strony na prawą. Pośrodku, nad dwoma wejściami do świątyni, zobaczymy scenę biczowania Chrystusa. Dalej po prawej stronie odnajdziemy siedzącego świętego Piotra, strapionego tym, że wyparł się trzykrotnie swojego Mistrza. Następnie dostrzeżemy, że Poncjusz Piłat zastanawia się, co ma zrobić z Mesjaszem, który stoi przy nim w koronie cierniowej i jest biczowany przez dwóch centurionów. Teraz skierujmy nasz wzrok w górę i przesuńmy go na lewo, prawie do części środkowej fasady. Syn Boży wspina się na Golgotę niosąc krzyż na ramionach. Dalej na lewo, ponad postacią Longina na koniu, widzimy trzech siedzących żołnierzy, którzy rzucają losy o szaty Chrystusa. Jeśli ponownie się odwrócimy i spojrzymy na prawo, zatrzymując wzrok pośrodku fasady, co zobaczymy ?. Wizerunek ukrzyżowanego Jezusa.
Cofnijmy się teraz aby mieć lepszy widok na całość.
Na moście łączącym dwie środkowe wieże widzimy złotą postać. Odnaleźli ją Państwo ?.
Przedstawia ona Jezusa w niebie, po Zmartwychwstaniu. Mimo że ta fasada jest tak smutna, zawiera jednak przesłanie nadziei.
Wszystkie postacie, które się na nią składają są dziełem Josepa Marii Subirachsa. Artysta pracował w świątyni przez prawie 20 lat i wzbogacił ja o swój osobisty styl artystyczny.
Ta jak zalecał głos w słuchawkach stanęliśmy w lekkim oddaleniu od fasady Męki Pańskiej i próbowaliśmy ją szczegółowo obejrzeć. Ale nie zobaczyliśmy wszystkich opisywanych w przewodniku scen. Tutaj podobnie jak przy fasadzie Narodzenia nie wszystkie sceny są dobrze widoczne a spoglądanie w górę bardzo męczy szyję. Lepiej stanąć kawałek dalej i ogarnąć wzrokiem całość fasady, niż przysuwać się blisko i próbować oglądać szczegóły.




Podeszliśmy bliżej do fasady, bo zainteresowała mnie wisząca po lewej stronie od wejścia kwadratowa tablica podzielona na 16 pól, w których znajdują się różne liczby.



To jest magiczny kwadrat. Po zsumowaniu liczb znajdujących się w sąsiadujących ze sobą polach w dowolnym kierunku powstanie suma wynosząca 33, a więc wiek, w jakim zmarł Jezus Chrystus.

Ponownie odsunęliśmy się od fasady, aby patrzeć na nią z pewnego oddalenia.

Po prawej stronie fasady Męki Pańskiej stoi mały budynek, do którego podchodzimy, żeby przyjrzeć mu się z bliska.

Samodzielny ceglany budynek, widoczny po naszej prawej stronie, to szkoła przy świątyni Świętej Rodziny. Gaudi zaprojektował ją dla dzieci pracowników i parafian. Zwracają uwagę opływowe kształty, którymi zachwycał się wielki architekt, Le Corbusier.







Po chwili wracamy do wnętrza bazyliki wchodząc przez drzwi w fasadzie Męki Pańskiej.

Czy drzwi nie przypominają tych od strony fasady Chwały Pańskiej ?. Są one dziełem tego samego artysty, Josepa Marii Subirachsa. Dwie pary środkowych drzwi zawierają teksty z Ewangelii, opisujące Mękę Pańską. Także na drzwiach bocznych umieszczono wybrane fragmenty Pasji.

W dalszym ciągu nie mieliśmy ochoty na opuszczanie świątyni. Pochodziliśmy jeszcze trochę po jej wnętrzu napawając się światłem sączącym się przez witraże, które teraz było trochę inne, niż ponad godzinę wcześniej.









Potem chwilę posiedzieliśmy w ławkach.