Nieco dalej wieś Dlhá nad Oravou , a potem wieś Podbiel , w której znajduje się największy zachowany zespół oryginalnej architektury ludowej w Europie Środkowej . Kompleks składa się z 64 oryginalnych drewnianych domów zbudowanych w okresie od XIX wieku do początku XX .
Podbiel ( węg. Podbjel ) – wieś i gmina , której nazwa pochodzi od Białęj Skały - obecnie to punkt widokowy o wysokości 750 m n.p.m., a w przeszłości ważny punkt obserwacyjny .
Po raz pierwszy teren ten był zasiedlony w okresie kultury łużyckiej – prawdopodobnie istniała tam osada , będąca najbardziej wysuniętą na północ na terenie Słowacji . Po drugiej stronie rzeki Orawy ( patrząc od wsi ) znajduje się Czerwona Skała , to także punkt widokowy ( wysokość 690 metrów n.p.m., 130 metrów nad wodami Orawy ) gdyby ktoś miał ochotę na spacer , to wypływa z niej ciekawy wodospad , a oprócz tego można popatrzeć na Podbiel z góry . . .
Pierwsza wzmianka o Podbielu pochodzi z roku 1564 , kiedy panami Orawy była rodzina Thurzonów .
Mieszkańcy miejscowości zajmowali się głównie rolnictwem , a część zbiorów sprzedawali na jarmarkach w Twardoszynie i Liptowskim Mikułaszu . Niektórzy spławiali drewno pobliską rzeką Orawą , inni dorabiali transportowaniem soli z Liptowskiego Gródka do magazynu w Twardoszynie . W 1786 zaczął funkcjonować browar , oprócz niego działał również młyn oraz 2 tartaki , należące do właścicieli ziemskich . Miejscowe tradycje górnicze i hutnicze sięgają końca XVII wieku , a w 1836 pojawiła się w Podbielu huta z wielkim piecem ( ludowo zwana hamor lub Františkova huta ) do wytapiania żelaza ; rudę dostarczały pobliskie kopalnie , ale wytapiane tutaj żelazo było słabej jakości . Huta od początku miała problemy finansowe i po zniesieniu poddaństwa ostatecznie zamknięto ją w 1863 roku . Ruina huty zachowała się do dziś przy drodze łączącej Podbiel z Orawskim Białym Potokiem .
W 1831 wieś zdziesiątkowała epidemia cholery ( zmarło 80 osób ) . W 1833 wybudowano pierwszą szkołę – była drewniana , a w środku znajdowały się dwie klasy i pokój nauczycielski . W roku 1885 w wyniku pożaru spłonęło 38 domów . Mieszkańcy , którym dokuczała bieda i ciężkie warunki klimatyczne , emigrowali zarówno w inne rejony Węgier , jak i za ocean do Stanów Zjednoczonych . Cały obszar został uznany za Rezerwat Zabytków Architektury Ludowej w 1977 roku.Wzdłuż głównej drogi stoją drewniane chaty zrębowe , charakterystyczne dla północnej części środkowej Słowacji , kryte gontem z rzeźbionymi gankami , najczęściej ustawione rzędem ku ulicy swoją węższą ścianą . Najbardziej interesująca jest tzw. Bobrova raľa – kompleks domów zbudowanych w jednej linii ( 18 to domy z dwoma mieszkaniami , 2 posiadają trzy mieszkania , a jedno
jest czteromieszkaniowe ) . Budynki mają wspólne podwórza , umieszczone są prawie w identycznych odległościach od siebie . Wszystkich oryginalnych domów z drewnianych bali jest 64 , najstarszym z nich jest dom nr. 115 z 1833 roku .
Ciekawostka - mieszkańcy wsi posługują się specyficznym dialektem dolnoorawskim , z elementami typowymi dla dialektów środkowosłowackich . Zwłaszcza charakterystyczna jest głoska "ä", natomiast wiele wyrazów używanych przez miejscową ludność jest rzadko spotykanych lub wręcz nie występują nigdzie indziej .
W Podbielu odbywają się festyny i festiwale muzyki folkowej i country – „Tavba” , działa też miejscowa grupa wokalna Senková oraz zespół ludowy braci Murinovców . Istnieje też możliwość nocowania w części zabytkowych domów

Pozdrawiam
Piotr