W krainie uśmiechu

Właśnie przedyskutowaliśmy z Agnieszką sposób zwiedzania i doszliśmy do wniosku , że mimo posiadania prawa jazdy na jednoślady , również wybralibyśmy Tuk -Tuka na ten ogromny obszar
Na zwiedzanie z młodzieżą to raczej idealna forma


Pozdrawiam
Piotr

piotrf napisał(a):Właśnie przedyskutowaliśmy z Agnieszką sposób zwiedzania i doszliśmy do wniosku , że mimo posiadania prawa jazdy na jednoślady , również wybralibyśmy Tuk -Tuka na ten ogromny obszar
Na zwiedzanie z młodzieżą to raczej idealna forma

Tuk-tuk to zdecydowanie najlepsza opcja - daje wolność ale pozwala odetchnąć w czasie przemieszczania się pomiędzy atrakcjami. Chociaż myślę, że w przypadku "małego kółka" można pokusić się o rower (szczególnie z elektrycznym wspomaganiem).

Około 13 jedziemy na obiad. Zdajemy się tutaj na naszego kierowcę. Przy okazji zapraszamy go żeby zjadł z nami dzięki czemu trochę lepiej go poznajemy. Restauracja, do której nas zabrał nie była jakaś wybitna i jak na kambodżańskie warunki dość droga jednak miała klimatyzację, jedzenie podali w miarę sprawnie i nie otruli.

Po obiedzie chwila odpoczynku w hamakach i jedziemy dalej. Kolejne dwie świątynie z dużego kółka

Bentay Kdei



Ta Som



Do momentu zachodu słońca jest jeszcze sporo czasu więc umawiamy się, że przed zachodem podjedziemy do jeszcze jednej świątyni (Ta Keo), która formalnie należy do małego kółka – na kolejny dzień będzie mniej .

Nasz następny punkt to świątynia Phnom Bagkeng gdzie mamy w planach podziwiać na zachód słońca.
Tu niestety następuje mały problem. Świątynia, z której jest ładny widok na zachód ma dość strome wejście, na które nie wpuszczają m.in. dzieci poniżej 12 r.ż. Córka jest bardzo rozczarowana. Najpierw idzie zwiedzać mąż z synem, potem mąż wychodzi a ja dołączam do starszego. Mamy całkiem dobre miejscówki na zachodniej ścianie, ludzi przybywa z każdą minutą podobnie jak chmur . Gdzieś w oddali słychać śpiewy z ceremonii pogrzebowej (jak wytłumaczył jakiejś grupie przewodnik co udało mi się podsłuchać).



Atmosfera byłaby całkiem fajna ale wielojęzyczny rozgadany tłum trochę wszystko psuje (na pewno nie jest to tak fajne jak zachód słońca w Tikal gdzie ludzi na wieży było kilkanaście i nawet jeśli rozmawiali to na tyle cicho, że nikt nikomu nie przeszkadzał). Ostatecznie dochodzimy z młodym do wniosku, że ten zachód nie będzie jakiś spektakularny i dołączamy na dole do męża i córki. Schodzimy na parking zanim cały tłum ruszy z góry dzięki czemu sprawnie dojeżdżamy do miasta, odbieramy pranie z pralni, robimy małe zakupy i mamy jeszcze chwilę żeby pochillować w basenie. Po takim dniu należy się każdemu .
Jeszcze kilka migawek z wieczornego przejazdu przez miasto:




Pierwszy dzień w Angkor wypadł bardzo udanie.
Z praktyczny informacji:
1. Bilety można kupić on-line albo w kasie (Visitor Center w Siem Reap). Podobno w Visitor Center są też automaty, w których kupuje się bilety. Bilety 3-dniowy 62 USD, młody płacił normalną stawkę, młoda za free.
2. Są też bilety 1-dniowe i 7 dniowe.
3. Na tym samym bilecie można też zwiedzać inne okoliczne świątynie.
4. Na miejscu, przy parkingach jest dużo straganów z pamiątkami, przekąskami, napojami, po drodze są też restauracje. Nie da się umrzeć z głodu i pragnienia.
5. Warto się przyzwoicie ubrać. Kobieta zasłonięte ramiona i dłuższa spódnica. Chłop długie spodnie. Jak ktoś zapomni to spokojnie można się obkupić na jakimś straganie.
6. Ludzi z jednej strony dużo, z drugiej większość świątyń, tego dnia, zwiedzaliśmy praktycznie sami – ot taki paradoks.

Gdy czytałam relację Margaretki zachwycił mnie ten kompleks świątynny. Twoje zdjęcia ponownie rozbudziły chęć bycia TAM .
Podejrzewam, że kiedyś dotrę. Czy mogłabyś podać namiar na Pana od tuk tuka? 45$ za 2 dni usługi plus Wasze zadowolenie to najlepsza rekomendacja .

wiola2012 napisał(a):Podejrzewam, że kiedyś dotrę. Czy mogłabyś podać namiar na Pana od tuk tuka? 45$ za 2 dni usługi plus Wasze zadowolenie to najlepsza rekomendacja .

Polecam bardzo - naprawdę niesamowite miejsce - dla mnie taki top topów jak piramidy w Gizie albo w Meksyku.

Numer do "naszego" tuk-tuka to: +855 97 371 4990, pan ma na imię Nga. Jest naprawdę super responsywny. Jeżdżenie z nim było bardzo fajną przygodą. Podobno "ogrania" też wycieczki nad jezioro ale tego nie sprawdzaliśmy.

Postaram się niedługo przyspieszyć z relacją ale na razie dojechał mnie końcowo-roczny rozgardiasz w robocie .

Dziękuję

Kolejnego dnia mieliśmy w planie wschód słońca i tzw. małe kółko. O tej porze roku słońce wschodzi ok 5.40 (o ile dobrze pamiętam). Więc umawiamy się na naszym kierowcą na ok 4.50 (z miasta do kompleksu jedzie się ok 20 minut) . Sami wstajemy o 4.30 (nie wiem czy dzieci kiedykolwiek nam wybaczą).

Schodzimy na dół, kierowca już jest. Śniadanie jemy w pojeździe i przez ciemne Siem Reap zmierzamy po raz kolejny w kierunku ruin Angkoru. Razem z nami zmierza chyba pół miasta. Ruch jak na tak wczesną porę jest bardzo duży i wszyscy jadą w jednym kierunku…

Jednym z najpopularniejszych miejsc na podziwianie wschodu słońca jest świątynia Angkor Wat – to przed tym miejsce wszyscy czekają aż kulka słońca znajdzie się idealnie nad środkową wieżą co ma dać idealne zdjęcie frontu świątyni odbijającego się w jeziorku, które jest przed nią. Stanęliśmy i my. Dzieci jednak długo nie ustoją a i tłum ludzi raczej nie sprzyja kontemplacji.



Cyknęliśmy klimatyczną fotkę



Ale jak tylko otworzyli bramy świątyni opuściliśmy nasze stanowisko przy jeziorku i poszliśmy zwiedzać. Była to bardzo dobra decyzja – w czasie kiedy wszyscy czekali na słońce my spokojnie zwiedzaliśmy Angkor Wat, było jeszcze trochę takich spryciarzy jak my ale nie były to tłumy.



Angkor Wat jest naprawdę ogromna – zajrzeliśmy chyba w większość zakamarków (chociaż nie mogę być tego pewna). Na końcu czeka nas jeden z najsłynniejszych zabytków Angkoru – płaskorzeźba przedstawiająca sceny z mitologii hinduskiej, w tym (podobno) słynną scenę bicia mleka (nie myślcie sobie, że taka mądra jestem, że scena jest słynna dowiedziałam się dzień wcześniej czytając przewodnik ).



Upojeni ubitym mlekiem wracamy. I spotykamy ten cały tłum, który czekał na słońce w odpowiednim punkcie.

Wchodzimy jeszcze do górnej części świątyni (niestety znowu strome chody więc tylko dla osób 12+ - brat wspaniałomyślnie zostaje z siostrą na dole).




Potem zmierzamy do wyjścia.



Na parking odnajdujemy naszego kierowcę i jedziemy dalej.

Wspaniałe , to ogromny teren z mnóstwem świątyń , a każda z nich jest dziełem sztuki , a jak to musiało wyglądać w czasach rozkwitu . . .


Pozdrawiam
Piotr

Ta świątynia robi niesamowite wrażenie.

Angkor Wat robi wrażenie swoim ogromem. Jednak mi tego dnia najbardziej podobała się świątynia Bayon, do której pojechaliśmy po obejrzeniu Angokor Wat.

Najpierw jednak przejeżdżamy przez jedną z czterech bram i zatrzymuje się na krótką fotosesję.



Potem podjeżdżamy pod świątynię Bayon, która słynie z dwóch rzeczy – kręcących się wokół nie małp i (podobno) około 200 twarzach wyrytych na jej murach.

Jest wcześnie rano, większość wycieczek zaczyna od Angkor Wat dlatego nie ma tu jeszcze wielu ludzi. Świątynia jest niesamowita – ilość poziomów i zakamarków powoduje, że naprawdę można się trochę zgubić. Czuję się trochę jak w grze komputerowej gdzie po przejściu przez kolejne drzwi czeka na człowieka następny poziom.

Jak już nasycimy się Bayonem idziemy dalej do świątyni Baphuon.

Tu następuje kolejne rozczarowanie najmłodszej bo z uwagi na strome schody dzieciom poniżej 12 lat wstęp wzbroniony.
Córka z tatą zostają więc przed świątynią a ja idę na zwiedzanie z synem.

Co ciekawe mimo, że to świątynia z tzw. małego kółka to wcale nie ma tu ludzi. Są za to małpy. Jedna próbuje nawet uczepić się mojej nogi chociaż nie wydaje mi się żebym zachowała się wobec niej w jakiś prowokacyjny sposób. Na szczęście udaje się odstraszyć intruza. Schody rzeczywiście są tu dość strome ale wydaje mi się, że te ograniczenia wiekowe są na wyrost.



Jak już wszystko zeksplorowaliśmy poszliśmy dalej w poszukiwaniu słynnego tarasu słoni. Po drodze zajrzeliśmy do jeszcze jednej świątyni.





Taras słoni to chyba jedyne miejsce w całym Angkorze, które nieco mnie rozczarowało – słonie niby są ale jakieś takie niewyraźne . A może już było zbyt gorąco żeby je wyraźnie zobaczyć albo nastąpił przesyt i zmęczenie materiału.

Słonie jak ta lala. Pewnie dłuższą chwilę bym się na tym tarasie pokręciła.

Super. Kolejna, niebanalny kierunek i relacja. Coraz częściej spoglądam w tamtą stronę, Kambodża w połączeniu z Tajlandią to idealny duet, oby tylko spokojnie było. Kilka ładnych lat temu kupiłem przewodnik National Geographic po Kambodży za jakieś śmieszne kilka złotych na wyprzedaży, "my wife" popatrzyła wtedy na mnie dosyć dziwnie, ale powstrzymała się od komentarza (teraz już tego nie pamięta), poczułem się trochę speszony, ale w ostatnim czasie już nawet do niego zajrzałem i zaczeliśmy o tym kierunku rozmawiać. Pewne porady się zdezaktualizowały, na szczęście meritum od setek lat pozostaje w zasadzie niezmienne Co prawda bilety na tamtym kierunku (Tajlandia) podrożały znacząco (a w sumie gdzie nie podrożały?), ale mam nadzieję że uda nam się tam kiedyś wybrać.
Będę zaglądał i mam nadzieję wracał do relacji.

Aglaia napisał(a): Świątynia jest niesamowita – ilość poziomów i zakamarków powoduje, że naprawdę można się trochę zgubić. Czuję się trochę jak w grze komputerowej gdzie po przejściu przez kolejne drzwi czeka na człowieka następny poziom.

Pamiętam jak lata temu grałem w Tomb Raidera, Angkor też tam był, a i film w Angkor i Bayon był podobno kręcony.

Chyba wiem o czym piszesz , bo u nas też to zjawisko wystąpiło , po trzech dniach zwiedzania kilku antycznych miast z rzędu nastąpił przesyt , "zmęczenie materiału" mimo że kolejne do zobaczenia miejsca były z toplisty , to zapragnąłem plaży , morza i nic więcej
A słonie świetne


Pozdrawiam
Piotr