Szwajcaria latem.

Jaz Nadelwehr jest częścią systemu przepływowej elektrowni wodnej Mühlenplatz.














Warto zboczyć z głównego traktu i wejść na wąskie uliczki oraz urocze, czasem puste placyki. Wzrok przyciągają tu kolorowe elewacje kamienic i liczne fontanny-źródełka, z których zdatna do picia woda w 34-stopniowym upale ratowała nam życie.

Ratusz.

















Powrót do miejsca startu.





Przyjemnie by było tu posiedzieć, ale kierowca byłby pokrzywdzony



































Zabrakło siły i chęci żeby podejść do wyżej położonych fragmentów murów miejskich. Było upiornie gorąco i zarządziliśmy odwrót.


Bazą na najbliższe dwie noce miał być Sorell Hotel Sonnental w Dubendorfie, około 10 km od centrum Zurychu.









Rezerwacji dokonywałam przez Booking. Szału nie było, ale
-lokalizacja w spokojnym miejscu
-parking pod hotelem
-dobre śniadanie, z kilkoma rodzajami ichniego sera
-przez całą dobę w recepcji kawa, herbata (tylko ziołowa), lody i ciastka.
Wadą był brak klimatyzacji, niewygodne bardzo miękkie łóżko, na którym musieliśmy spać w poprzek i brak lodówki- korzystaliśmy ze swojej turystycznej.
Do stacji Stettbach było 800m. (12 minut jedzie się do Zurych Hbh), a w połowie drogi dostępny Lidl.

W recepcji przyjęła nas miła dziewczyna z Polski.
Prysznic i piwo w hotelowej knajpie to były jedyne aktywności na ten wieczór.

W sobotę 9 sierpnia przyszedł czas na Zurych.

Ponieważ warunkiem wycieczki było ograniczenie do minimum eksploatacji stawów kolanowych Mirka, zdecydowaliśmy, że jednak wjedziemy do centrum samochodem.

Nie było to proste bo z powodu planowanej w mieście imprezy zorganizowano liczne objazdy, a po drugie w długich tunelach zanikał sygnał GPS, a licznych rozjazdów jakby przybywało. Ale dotarliśmy w końcu na wygodny piętrowy parking Urania, należący do firmy prywatnej. Pobiera się bilecik, opłata kartą w automacie.












Nie sprawdziłam wcześniej jakie atrakcje nas czekają dzisiaj w wielkim mieście. Dopiero widząc te objazdy i dużą ilość radiowozów pomyślałam, że będzie jakiś bonus.






Wzdłuż rzeki udałam się w kierunku dworca kolejowego.

































Z tyłu za dworcem ładny budynek muzeum. Zwiedzanie wystaw było przewidziane tylko na wypadek załamania pogody.


















Central Polybahn- podobnie jak w Portugalii wagonik parkuje w kamienicy. Przejażdżka krótka i nie warta zachodu. Na górze wszystko zarośnięte krzakami i nie ma widoku na miasto, na który liczyłam.

Lewa strona rzeki Limatt w kierunku jeziora.
























Po przeciwnej stronie Muzeum Zegarów.















Ratusz miejski.


























Wieże kościoła Grossmunster.











Widoczny z mostu Kirche Fraumünster.

Kultowa cukiernia Confiserie Sprüngli.















Publiczna łaźnia dla kobiet z XIX wieku, czynna, zasilana wodą z rzeki.



















Skromny budynek Banku Narodowego. Złotych klamek nie zauważyłam, a magię pieniędzy poczułam tylko płacąc za 6 godzin tego fajnego parkingu w centrum

Pięknie Jak na razie poznaję sporo miejsc

majkik75 napisał(a):Pięknie Jak na razie poznaję sporo miejsc

Repetitio est mater studiorum

Zmierzamy do portu żeby chociaż kawałek popłynąć po Jeziorze Zuryskim do przystani Kilchberg, gdzie znajduje się muzeum czekolady Lindt Home of Chocolate. Bilety kupiliśmy na miejscu w kasie, a obsługa dbała o to żeby każdy wsiadł na właściwy statek.
Kelnerką na pokładzie była Polka.






























Praktycznie w każdej napotkanej wodzie można się kąpać i Mirek od razu po zejściu ze statku taki plan zrealizował.





























A w muzeum pierwszy zonk, bilet dostanę, ale dopiero na jutro. Nie pomyślałam wcześniej i prawdę mówiąc aż tak bardzo mi na tym nie zależało. Teraz mogłam zrobić tylko zdjęcie czekoladowej fontanny i czekoladowe zakupy.

Było jak u M&M’S- ów w Londynie.































































Już jak wypływaliśmy, nad brzegami jeziora zaczynały gromadzić się tłumy dziwacznie i skąpo ubranych młodych ludzi, w większości pod wpływem narkotyków i z butelką alkoholu w ręku. Teraz czekało nas przedarcie się przez tłum, jakiego nigdy w życiu nie widzieliśmy.




























A impreza dopiero się rozkręcała. Takiej ilości decybeli też jeszcze nigdy nie słyszeliśmy. I bardzo przepraszamy, bo dla takich dyletantów jak my, był to tylko niewyobrażalny łomot, a nie muzyka. A mieliśmy okazję przyjrzeć się największej na świecie Paradzie Techno, w której uczestniczyło ponad 800000 osób.

Ilość rozstawionych toy-toyek była proporcjonalna do ilości ludzi; straganów z jedzeniem było jakby mniej. Część budynków, m.in. banki, była ogrodzona. Już w tym momencie ilość śmieci przerażała.

A weź. Obśliniłem monitor
Wiedziałem o tym muzeum, ale już czasu nie było ...

Szczęśliwi, że udało nam się przedostać na stare miasto, przeszliśmy przez wzgórze Lindenhof z punktem widokowym. Stąd do parkingu było już z górki.











































































W moim rankingu obejrzanych w Szwajcarii miast Zurych wypadł najsłabiej. Chyba najmniej ciekawej architektury i przyciągających wzrok kolorowych elewacji. Wysoki status ekonomiczny mieszkańców też nie rzucał się w oczy- zabrali z ulic wszystkie swoje wypasione samochody
Za to był beton, płoty, ekrany, parawany, plastikowe budy i sterty śmieci.

Wracamy do bazy.

majkik75 napisał(a):A weź. Obśliniłem monitor
...

To akurat niegroźne, obrazki zero kalorii mają

Na chwilę porzucamy miejskie klimaty i kierujemy się w stronę natury. Przez przełęcz Furka mamy dotrzeć do Grindelwaldu. Dużą pokusą było skorzystanie z pociągu przewożącego tunelem samochody, bo jeszcze nigdy tak nie jechaliśmy. Ale wtedy ominęły by nas widoki na górze, a nie mieliśmy czasu żeby ten odcinek powtórzyć.

Nawet jazda autostradą na południe to duża atrakcja widokowa. Szkoda tylko, że jechaliśmy pod słońce.





























Pierwszy postój nad Jeziorem Czterech Kantonów na Wolfsprung rest area.

Jeszcze ciekawiej robi się na drodze nr 19 po opuszczeniu autostrady.














Za kilka dni dokładnie o tej porze będziemy pasażerami tego pociągu.












































Zakręty Furki przeszły do historii kina za sprawą scen z nakreconego w 1964 roku filmiu „Goldfinger”. Rozegrał się tam pościg między Astonem Martinem DB5 Jamesa Bonda (Sean Connery) a Fordem Mustangiem prowadzonym przez Tanię Mallet.

margaret-ka napisał(a):W moim rankingu obejrzanych w Szwajcarii miast Zurych wypadł najsłabiej. Chyba najmniej ciekawej architektury i przyciągających wzrok kolorowych elewacji. Wysoki status ekonomiczny mieszkańców też nie rzucał się w oczy- zabrali z ulic wszystkie swoje wypasione samochody
Za to był beton, płoty, ekrany, parawany, plastikowe budy i sterty śmieci.

Faktycznie, idealnie czysto nie było, też mam takie wrażenie, ale ja bym chyba tak nie powiedział, że Zurich najmniej mi się podobał. Oczywiście to moje osobiste odczucie. Widać blichtr na Bahnhofstrasse (luksusowe sklepy), czy (było widać) w okolicy nabrzeża (my trafiliśmy na jakiś "zjazd" właścicieli aut z folderów). Faktycznie, architektura stonowana, na pewno inaczej niż np. aż "przerysowane" domki np. w Grindelwaldzie.
Ale ja mam nieobiektywny stosunek do Szwajcarii, to trzeba wybaczyć
No a na ich drogach to trzeba uważać. Bo z punktu widzenia kierowcy (który też coś chce pooglądać, oprócz skupiania uwagi na drodze), jak widać też na Twoich zdjęciach, to głowę wykręca od tego co się mija po drodze
No i Furka Pass Pięknie Nam się nie udało, była zamknięta z powodu jeszcze zimy i zalegającego śniegu. Kolejny argument do zwiedzania w lato, kiedy nie ma takich ograniczeń.