Dolomity - skalne twierdze

mariusz-w napisał(a):Nooo super ! ... bo już się stęskniłem !

A widziałeś trend pogodowy, jaki mi towarzyszy w pierwszych odsłonach zaczętego właśnie sezonu?
Nie ma do czego tęsknić.

Pozdrawiam,
Wojtek

mariusz-w napisał(a):Witajcie !
Jesteśmy w domu.

weldon napisał(a):Przekaż pozdrowienia.
Nie wiem, Małgosia ma prawo jazdy? Jak to operacja, to mogą mieć poważny problem z powrotem do kraju.

Może jakoś trzeba będzie pomóc? :/

Dziękujemy, dziękujemy Tobie/Wam serdecznie ... jak się takie słowa czyta, to się mokro pod powiekami człowiekowi robi.
Wróciliśmy wczoraj. Przywiózł nas Antek (syn) dostarczony w Dolomity przez PZU w ramach ubezpieczenia.
Wojtek pozdrowienia przekazał osobiście.
Udało nam się spędzić z Franzem trochę czasu.
Było to dla nas nie tylko fantastyczne spotkanie ... ale także super psychoterapia.

Pozdrawiam Mariusz.

Ha! A tak jakoś ostatnio o Was myślałem. Nawet wołałem w Waszym wątku...
Ale nie zajrzałem tu kilkanaście dni.
Teraz widzę co się działo i ... smutno a zarazem miło się robi. Bo spotkanie z kimś takim jak Wojtek i to jeszcze w Dolomitach...to się zdarza albo wcale albo raz w życiu. I jak sam widzisz, działa wyjątkowo dobrze na człowieka.
Ja też bym wolał Wojtka spotkać w górach niż w mieście i na nizinach. Mam nadzieję, że do tego dojdzie.
Jak miło i fajnie gdy się ludzie połączeni wspólną pasją i rozumieniem świata spotykają- nawet gdy do spotkania dochodzi wskutek wypadku czy cierpienia.
Mariusz- miałeś fart z tym ubezpieczeniem!
Mam nadzieję, że niedługo będziesz skakał po polach i łąkach i pokażesz jakieś nowe zdjęcia z tych "spacerów rehabilitacyjnych"....?

A tymczasem trzymaj się mocno i serdecznie pozdrawiam czekając na nową dawkę Dolomitów!

Fatamorgana napisał(a):Teraz widzę co się działo i ......................

A tymczasem trzymaj się mocno i serdecznie pozdrawiam ...

Dzięki ! ... wszystko co napisałeś to prawda i tylko prawda !

Pozdrawiam.

Fatamorgana napisał(a):Ja też bym wolał Wojtka spotkać w górach niż w mieście i na nizinach.

Będę w mieście nakładał głęboki kaptur na głowę.

mariusz-w napisał(a):Dzięki ! ... wszystko co napisałeś to prawda i tylko prawda !

Żeby prawda była pełna, muszę dodać, że Mariusz z Gosią przechowali mnie u siebie przez okres niepogody.
Przenocowali i nakarmili.

Pozdrawiam,
Wojtek

Wracam do głównego ciągu narracji.
Jako, że mastąpiła przerwa związana zarówno z moim najnowszym wyjazdem, jak i przykrą w skutkach przygodą Mariusza, to pozwolę sobie przypomnieć kilka fragmentów z poprzednich odcinków:

trafiam na system pochyłych półek. Z niepokojem patrzę w niebo. Jeśli popada, te półki staną się bardzo śliskie.
...
Szlak wyprowadza na skośne płyty, które giną wyżej we mgle. Zaczynają spadać pojedyncze krople deszczu...
...
Zwalniam, idąc teraz maksymalnie ostrożnie, gdyż buty coraz słabiej trzymają się wilgotnej skały.
...
Mokre - zabójcze ...
...
Jest paskudne. Ale bywa coś gorszego: lód, bądź cieniutka warstwa śniegu.
...

Walczą we mnie dwie postawy. Z jednej strony: chciałbym dotrzeć na szczyt. Z drugiej: chciałbym jeszcze w życiu na jakieś inne góry wejść...
Pogoda jest coraz gorsza. Pstrykam kilka fotek, chroniąc obiektyw przed nasilającym się deszczem.









Wspaniale stąd wygląda Monte Pelmo.
Po kolejnym zakosie na śliskich płytach ze zdziwieniem dostrzegam, że krople deszczu zamiast po prostu spadać, zaczynają taniec w powietrzu. Wirują...

Deszcz przechodzi w śnieg.
Czuję przenikający mnie dreszcz. Ciarki rozpoczynają bezładną bieganinę po moim grzbiecie. Śnieg - zarówno tutaj, jak i niżej, na skośnej półce - to już skrajne niebezpieczeństwo.

Uruchamia się czerwony alarm. Chcesz żyć? Spieprzaj stąd!

weldon napisał(a):Przy takich fotkach to wzrok trochę głupieje i się zaczynam zastanawiać,
czy to naprawdę tak było, czy tylko pochyliłeś aparat w któraś stronę, a ta ściana,
w rzeczywistości, jest albo pozioma, albo pionowa

Miała doskonałe nachylenie, żeby usiąść i rozpocząć długi zjazd zakończony imponującym skokiem do kotła.

Pozdrawiam,
Wojtek

Przymierzamy się w przyszłym roku do Antelao. Kolega odpuścił w tym roku z powodu deszczu.
Patrząc na te płyty nabieram pewności, że aby zdobyć Króla trzeba mieć po prostu szczęście ...
Robią wrażenie !

A te płatki , mam nadzieję, jak szybko się pojawiły tak szybko znikły ...
Taki znak ostrzegawczy od Anioła Stróża ...

A że jutro odetnę się dobrowolnie od sieci, na zaspokojenie ciekawości jak schodziłeś i jakich słów przy zejściu używałeś ( ... spieprzaj stąd ! ) będę musiał poczekać 10 dni.

Pozdrawiam

Franz napisał(a):Wspaniale stąd wygląda Monte Pelmo.

Wspaniale !

No wiesz ! ... ta akurat "górka" to mnie się z wielu miejsc podoba i jest jedną z ulubionych.

Pozdrawiam.

plavac napisał(a):Kolega odpuścił w tym roku z powodu deszczu.

Ja też się w tym roku przymierzałem. I też dałem za wygraną. Z innego powodu.

Tak mi przyszło na myśl... Czy ci Twoi koledzy nie pojechali potem przypadkiem w Alpy Julijskie? Bo spotkałem trójkę Krakusów, którzy mówili o przymiarce do Antelao.

plavac napisał(a):A że jutro odetnę się dobrowolnie od sieci, na zaspokojenie ciekawości jak schodziłeś i jakich słów przy zejściu używałeś ( ... spieprzaj stąd ! ) będę musiał poczekać 10 dni.

Ja?! Takich słów nie uzywam. To też musiał być Kolega Anioł.

Pozdrawiam,
Wojtek

mariusz-w napisał(a):No wiesz ! ... ta akurat "górka" to mnie się z wielu miejsc podoba i jest jedną z ulubionych.

Zgoda. Wygląda zacnie z każdej strony.

mariusz-w napisał(a):Pozdrawiam.

Po ostatnich zmianach tego forum było coś takiego, że gdy się odpowiadało na jakiś post i w tym czasie ktoś zdążył coś nowego napisać, to pojawiało sie ostrzeżenie. Ale widzę, że już tego nie ma.
Sorry, Mariusz - odpowiadając Piotrowi, nie zauważyłem Twojego najnowszego wpisu.

Pozdrawiam,
Wojtek

Franz napisał(a):...Ale widzę, że już tego nie ma.

We środę jeszcze było.

pzdr

longtom napisał(a):We środę jeszcze było.

A dziś mi ten mechanizm u Tony'ego zadziałał. To już nie wiem, jak to funkcjonuje i czemu nie zawsze.

Pozdrawiam,
Wojtek

Franz napisał(a):... jak to funkcjonuje i czemu nie zawsze.

Otóż to

Rozpoczynam odwrót.
Staram się iść szybko, by wymknąć się z zamykającej mnie pułapki, a jednocześnie maksymalnie ostrożnie, sprawdzając stopą szorstkość skały przed każdorazowym obciążeniem nogi. Szorstkość, która powoli staje się coraz bardziej umowna.
Parę razy zdarza się, że stopa się ześlizguje, ale w porę udaje mi się ją wycofać i postawić w innym miejscu. Z minuty na minutę skała staje się bardziej sliska, ale powolutku wytracam wysokość.









Opuszczam potwornie zdradliwe płyty. Ostatnie trudne miejsca to zejście pochyłą półką.
Tu już jest zupełnie gładko. Na szczęście śnieg jeszcze nie dotarł tak nisko i skała wyłącznie pokryta jest ściekającą wodą, zaś mam się czego uczepić rękoma - towarzyszy mi po lewej pionowa ściana i to ona stanowi moje ubezpieczenie.







Wreszcie mam za sobą niezwykle w tych warunkach trudny teren i mogę odetchnąć. Nie będą o mnie pisać w gazetach! Uff...