Alpejskie wędrówki i wspinaczki

Podoba mi sie Twoja metoda robienia rewelacyjnych zdjęć. To banalnie proste: włazisz gdzieś na 3 tys. m. z hakiem (załóżmy, że to się hak nazywa ), balansując nad przepaściami pokonujesz jakieś napowietrzne kładki, czasem dla rozrywki spacerujesz po linie, w dodatku wiedząc, gdzie idziesz. Samograj. No i najtrudniejsze z tego wszystkiego - to nieludzko ranne wstawanie.

jan_s1 napisał(a):Podoba mi sie Twoja metoda robienia rewelacyjnych zdjęć.

Dziękuję, Janie.
Uwzględniając pewną przesadę w Twoich słowach, przyznaję iż z niektórych fotek jestem zadowolony.

jan_s1 napisał(a):To banalnie proste: włazisz gdzieś na 3 tys. m. z hakiem (załóżmy, że to się hak nazywa ), balansując nad przepaściami pokonujesz jakieś napowietrzne kładki, czasem dla rozrywki spacerujesz po linie, w dodatku wiedząc, gdzie idziesz. Samograj.

Rozgryzłeś dokumentnie moją metodę.

jan_s1 napisał(a):No i najtrudniejsze z tego wszystkiego - to nieludzko ranne wstawanie.

To rzeczywiście jest zawsze najtrudniejszy moment...


Pozdrawiam,
Wojtek

Franz napisał(a):To rzeczywiście jest zawsze najtrudniejszy moment...

Za to : " kto rano wstaje . . . "



. . . czy jakoś tak


Pozdrawiam
Piotr

piotrf napisał(a):Za to : " kto rano wstaje . . . "

...ten cały dzień chodzi niewyspany.

piotrf napisał(a):. . . czy jakoś tak

Jakoś tak.

Pozdrawiam,
Wojtek

Schronisko jest węzłem kilku szlaków. M.in. można stąd zejść bezpośrednio w dół, doliną Ziel (Tel). Moja droga jest jednak dłuższa i ruszam ponad tą doliną trawersem o zmiennym nachyleniu.

Na pożegnanie macha mi łapką świstak, ja zaś zerkam z ciekawością do głębokiego wąwozu doliny Ziel, gdzie potok spada kolejnymi, potężnymi kaskadami. Na koniec krótkie podejście stromą, skalną płytą, umożliwione poprzez zamocowanie kilkunastu metalowych klamer i osiągam przełamanie w bocznej grani. Za mną pozostają zasłane chmurami górne piętra doliny, a przede mną - chociaż raczej powinienem powiedzieć "pode mną" - Merano.











Franz Huber Steig - tak nazywa się ta ścieżka. Za przełamaniem grani trasa przemierza wysokie trawska, porastające strome zbocze, a po jakimś czasie zbocze łagodnieje i jest teraz częsciowo przykryte piargiem.

Napotykam bardzo nietypową zaporę. Zwykle w miejscach, gdzie szlak przecina ogrodzenia pasterskie, są jakieś furtki, bądź podesty do sforsowania ich górą. Tym razem trzeba po prostu przejść przez zostawioną w tym celu dziurę.

Na łąkach mijam schronisko Hochgang Haus (Rif. del Valico) i od tego miejsca podążam już jedną z wysokogórskich tras - Meraner Höhenweg. Poprowadzona jest rewelacyjnie - wąska dróżka, chwilami ścieżka, trawersująca bardzo stromy stok, podczas gdy kilkaset metrów niżej leży Merano i okoliczne wioski. Brak jakichkolwiek przeszkód pomiędzy wysoko zawieszoną trasą, a cywilizacją w dole sprawia wrażenie prawdziwego lotu ponad doliną.







Nie mogąc wprost oderwać wzroku od tego fascynującego widoku, przemierzam kolejne kilometry, stopniowo się obniżając. Nadal jednak spoglądam z wysoka na dolinę Etsch, u nas znaną bardziej pod jej włoską nazwą - Adige. W końcu docieram nad Dorf Tirol, skąd już strome zejście sprowadza mnie do wioski, gdzie odnajduję zaparkowany dwa dni temu samochód. Koniec wspaniałej trasy.

Na takiej ścieżce porównanie do lotu jest uprawnione.
Nie wiem, czy mój błędnik pozwoliłby mi na nią wejść.
Widoki przednie.

Dzięki, Wojtku !

Noga z każdym odcinkiem odzyskuje swoją dawną sprawność

Zapisuje tę napowietrzną ścieżkę w kajecie miejsc do zobaczenia - tylko w którym życiu ...

Trasa i widoki - wspaniałe

Pogoda jak na zamówienie , a co do świstaka - to jakiś Twój znajomy


Pozdrawiam
Piotr

Franz napisał(a):Franz Huber Steig - tak nazywa się ta ścieżka. ....

... i nazywa się prawidłowo ! ... prawie

Widoki doskonale, zdjęcia doskonałe ... opinia Jana prawdziwa ... i Twoje krygowanie się - tu nic nie zmieni.

... na szczęście !


Pozdrawiam.

Crayfish napisał(a):Na takiej ścieżce porównanie do lotu jest uprawnione.
Nie wiem, czy mój błędnik pozwoliłby mi na nią wejść.
Widoki przednie.

Ee, tam! Chodziłeś przecież po Alpach.
Jeśli tylko ktoś nie ma lęku wysokości, to przejdzie spokojnie. Nawet w najwęższych miejscach dwie osoby mijają się bez problemu.

plavac napisał(a):Noga z każdym odcinkiem odzyskuje swoją dawną sprawność

Uważaj zimą na nartach!

plavac napisał(a):Zapisuje tę napowietrzną ścieżkę w kajecie miejsc do zobaczenia - tylko w którym życiu ...

Była przezacna. Nawet się nie spodziewałem, że na koniec dwudniowej, pięknej trasy taka sympatyczna niespodzianka się szykuje.
A propos - gdyby się ktoś faktycznie wybierał - warto skorzystać z kolejki z Dorf Tirol. Ja schodziłem na piechotę i żałowałem, że jednak nie skorzystałem z możliwości zjazdu.

piotrf napisał(a):Trasa i widoki - wspaniałe

Pogoda jak na zamówienie , a co do świstaka - to jakiś Twój znajomy

Pogoda właśnie mogła być odrobinę lepsza. Zwłaszcza widoczność. Ponad chmurami było rewelacyjnie, ale niżej tej przejrzystości brakowało bardzo.

A świstak... no cóż, czasami mnie zwierzątka nachodzą.
Poszukam kolegę z tego roku.

mariusz-w napisał(a):

Franz napisał(a):Franz Huber Steig - tak nazywa się ta ścieżka. ....

... i nazywa się prawidłowo ! ... prawie

Tu i ówdzie zdarza mi się na inne Franze natknąć.

mariusz-w napisał(a):Widoki doskonale, zdjęcia doskonałe ... opinia Jana prawdziwa ... i Twoje krygowanie się - tu nic nie zmieni.

A czy ja się kryguję?..
Te z tej strony już nieco gorsze. Ale na poprzednich - owszem, szereg jest takich, z których jestem zadowolony.

Pozdrawiam,
Wojtek

Franz napisał(a):Poszukam kolegę z tego roku.

Oto on. Szwajcar.

Franz napisał(a):Oto on. Szwajcar.

Świetny !!!

mariusz-w napisał(a):Świetny !!!

Czasem tak się trafi.
Ten uciekał przede mną po asfalcie na ostatnich metrach dłuuugiej wycieczki. Potem uskoczył w bok, na łąkę i zniknął na chwilę. Ale - zamiast się schować w norze, stanął słupka i zaczął mnie obserwować. Wtedy wycelowałem obiektyw i zacząłem się bardzo powoli zbliżać, pstrykając po kolei fotki. Ta ostatnia jest zrobiona z czterech metrów. Był cierpliwy jak ja.

Po drugiej stronie drogi obserwował tę scenę inny świstak, kiedy jednak zwróciłem aparat w jego stronę, dał nura między kamole.

Pozdrawiam,
Wojtek

A w sreberka zawijał... .

Ja to Alpy tylko utartymi szlakami na nartach.

W szacie innej niż zimowa też są cudne. Może kiedyś...