Dla mnie LiD i jemu podobni swoje 5 minut mieli od roku 1945 do bardzo niedawna, a Olek swoje korzenie ma głęboko utwierdzone w PRLu, kiedy ludzie pracowali (wide moja Matka mgr historii) za 20 DM miesięcznie.
Marek Borowski
Urodził się w rodzinie polsko-żydowskiej. Jest synem przedwojennego działacza Komunistycznej Partii Polski, a po wojnie znanego dziennikarza (m.in. redaktora naczelnego Życia Warszawy) Wiktora Borowskiego.[1][2]
W 1967 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, jednak po roku, z powodu zaangażowania w protesty marca 1968 r. został z niej usunięty. Spowodowało to krótkie przerwanie nauki na uczelni, a władze dodatkowo zastosowały wobec niego sankcje w postaci zakazu pracy w kierunku, w jakim się kształcił, oraz zabroniły wyjazdów za granicę. Nadal pozostawał członkiem Związku Młodzieży Socjalistycznej. Ostatecznie został absolwentem Wydziału Handlu Zagraniczego Szkoły Głównej Planowania i Statystyki - specjalność: międzynarodowe stosunki gospodarcze.
W 1968 rozpoczął swoją pierwszą pracę jako sprzedawca w Domach Towarowych Centrum - prowadził tam sklep dla uprzywilejowanych członków partii ("za żółtymi firankami").[3] Pracował w Domu Towarowym Junior. W 1973 wyjechał na staż do francuskich domów towarowych. Dwa lata później powrócił do PRL. W 1975 ponownie został przyjęty do partii, i pozostał w niej do 1989 r. W 1982 skończył pracować w DT jako główny specjalista do spraw ekonomicznych.
Aleksander Kwaśniewski
Jest synem Zdzisława Kwaśniewskiego. Studiował handel zagraniczny na wydziale Ekonomiki Transportu Uniwersytetu Gdańskiego. Nie zdał wszystkich egzaminów i nie złożył pracy magisterskiej, więc został skreślony z listy studentów UG. W 1979 KC PZPR wysłał go na roczny kurs do Moskwy, na Wydział Dziennikarstwa Międzynarodowego w Moskiewskim Państwowym Instytucie Stosunków Międzynarodowych przy MSZ, który ukończył z sukcesem uzyskując dyplom nr 1792 z dnia 20 czerwca 1980 .
W młodości był aktywistą socjalistycznych studenckich organizacji prorządowych (do 1982). Pełnił funkcję między innymi przewodniczącego Rady Uczelnianej Socjalistycznego Związku Studentów Polskich (SZSP) w latach 1976-1977, później wiceprzewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego w Gdańsku (1977-1979) i członka władz naczelnych SZSP (1977-1982). Był redaktorem naczelnym tygodnika studenckiego "Itd" od listopada 1981 do lutego 1984, następnie redaktorem naczelnym dziennika "Sztandar Młodych".
Działalność polityczna w PRL [edytuj]
Był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (PZPR) od 1977 aż do jej rozwiązania w 1990. Pełnił funkcję ministra-członka Rady Ministrów ds. młodzieży w rządzie Zbigniewa Messnera w latach 1985-1987, następnie przewodniczącego Komitetu Młodzieży i Kultury Fizycznej (1987-1990). W rządzie Mieczysława F. Rakowskiego był członkiem Prezydium Rządu i przewodniczącym Komitetu Społeczno-Politycznego Rady Ministrów od października 1988 do sierpnia 1989. Uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu od lutego do kwietnia 1989, gdzie był, wraz z Tadeuszem Mazowieckim i Romualdem Sosnowskim, współprzewodniczącym zespołu do spraw pluralizmu związkowego. W latach 1988-1991 pełnił funkcję prezesa Polskiego Komitetu Olimpijskiego.
Waldemar Witkowski
ur. 29 października 1953 w Poznaniu) polityk polski, działacz spółdzielczy.
W latach 1976-1990 był członkiem PZPR. W latach 1985-2001 prezes zarządu spółdzielni "Akademik". Od 1992 był członkiem kolejnych Rad Wojewódzkich Unii Pracy woj. poznańskiego a następnie wielkopolskiego, od 2002 Przewodniczący Rady Wojewódzkiej woj. wielkopolskiego. Był honorowym członkiem sztabu Wyborczego Aleksandra Kwaśniewskiego i członkiem koalicyjnego sztabu wyborczego SLD-UP w kampanii wyborczej do Sejmu w 2001. W latach 2001-2005 I Wicewojewoda Wielkopolski, prezes Spółdzielczego Związku Rewizyjnego "Spólnota Polska".
Od 25 lutego 2006 przewodniczący Unii Pracy. Po wyborze na Przewodniczącego UP zapowiedział, że będzie sie starał o utworzenie wspólnej listy lewicy w wyborach samorządowych jesienią 2006, stwierdził iż możliwy jest jej nawet 20% sukces.
Od 2006 radny sejmiku wielkopolskiego.
Został odznaczony Złotym, Srebrnym i Brązowym Krzyżem Zasługi, oraz Odznaką za "Zasługi w Rozwoju Województwa Poznańskiego". Czynnie uprawia sport.
Wojciech Olejniczak
(SLD), 32 lata. Kiedy w zeszłej kadencji skompromitowany Sojusz nie miał wyjścia i musiał się odnowić, lewica znalazła go w swoich szeregach. Na przywódcę nadawał się jak mało kto. Kiedy działacze lewicy mówili do siebie "towarzyszu", był jeszcze dzieckiem, ze stanu wojennego pamięta chyba tylko brak "Teleranka". Mimo młodego wieku zdążył już być ministrem rolnictwa za rządów SLD, wcześniej szefował radzie Związku Młodzieży Wiejskiej.
Leszek Miller bywał gościem w jego rodzinnym domu - przyszłego premiera ojciec Wojciecha Olejniczaka - sekretarz PZPR - poznał w latach 70. - ciekawe kim był jego Tatuś (bo nie mogę sięgnąć imienia) i skąd tak zawrotna kariera synka
W Wikipedii znajdziesz więcej
Jak dla mnie - wystarczy
napisał(a) Użytkownik usunięty » 22.10.2007 07:43 
.png "Moderator globalny")
.png "Cromaniak")
.png "Weteran")
.png "Koneser")
