This time for Africa

Super relacja, super wyprawa.
A ten guziec... niby wiedziałem, że takie zwierze jest. Ale jak mu sie blizej przyjrzałem, te kły, jakieś rogi na polikach. Niebezpieczny typ, jak z ery dinozaurów.

feniks7 napisał(a):Super relacja, super wyprawa.
A ten guziec... niby wiedziałem, że takie zwierze jest. Ale jak mu sie blizej przyjrzałem, te kły, jakieś rogi na polikach. Niebezpieczny typ, jak z ery dinozaurów.

Oczywiście, że jest

Guźcem był też pumba z Króla Lwa (i my inaczej nie mówiliśmy jak spotykaliśmy te zwierzaki - a biega tam tego sporo - również w miastach - jak u nas gdzieniegdzie dziki ).

Aglaia napisał(a):Guźcem był też pumba z Króla Lwa (i my inaczej nie mówiliśmy jak spotykaliśmy te zwierzaki - a biega tam tego sporo - również w miastach - jak u nas gdzieniegdzie dziki ).

jednak Pumba to całkiem miła świnka jest, ten uśmiech nie za wielkie kły, a rogów to nie przypominam sobie

Tego dnia mamy wodną atrakcję – rejs mokoro po delcie. Mokoro to tradycyjna łódka (kiedyś drewniana, obecnie z jakiś poliwęglanów) prowadzona przez polera. Porusza się odpychając się jednym długim wiosłem.





Taki rejs daje unikalną możliwość doświadczenia delty z poziomu wody.

Najpierw jednak musimy dotrzeć na brzeg, gdzie spotkamy się z naszymi polerami. Wstajemy rano, idziemy na śniadanie (Semowi to taki camp gdzie w cenie jest pyszne śniadanie). Dopiero w dziennym świetle mamy możliwość zobaczyć w jak pięknym miejscu jesteśmy. Aż szkoda, że wczoraj dotarliśmy tak późno a dziś musimy wyjechać tak wcześnie, że nie możemy dłuższą chwilę posiedzieć po prostu na tarasie i pogapić się na rzekę.



Przejeżdżamy z powrotem drogę, którą pokonaliśmy wczoraj. Kiedy nie goni nas zachodzące słońce możemy dokładnie się przyjrzeć z czym musieliśmy się mierzyć:



Na miejsce zbiórki docieramy po 9. Panowie już są. Szybkie szkolenie z bezpieczeństwa i wsiadamy na łódki. Od początku będzie to bardzo relaksujące doświadczenie, tylko przyroda i my. Poler ciekawie opowiada o delcie, mijanych roślinach, ptakach, pokazuje zalane campingi. Kilkukrotnie powtarza, że w tym roku delta została pobłogosławiona bardzo dużą ilością wody.



Dopływamy do hippo pool gdzie moczy się w wodzie stadko hipciów. Obserwujemy, ale nie podpływamy zbyt blisko. Wkurzony hipcio potrafi przewrócić łódkę. Gdy tylko samiec alfa zbliża się do nas polerzy cofają łódki w trzciny. Zdjęcia nie są więc zbyt atrakcyjne, szczególnie, że siedziałam z tyłu, bo synek zajął miejsce z przodu.



Kolejny punkt programu to spacer po wyspie. Na dzień dobry spotykamy stado antylop, ale przed nami uciekają – słabi z nas tropiciele. Przewodnik pokazuje nam różne rośliny i opowiada do czego służą w tradycyjnej medycynie.

Dodatkową atrakcją jest analiza różnych zwierzęcych odchodów – na tej podstawie można określić jakie zwierzęta odwiedzały ten teren, w jakim mniej więcej były wieku (qpa starego słonia wygląda inaczej niż młodego) i kiedy zostawiły zrzut.

Po spacerze pakujemy się z powrotem do łódek i wracamy na przystań. Po drodze znów mijamy hipcie.

Dopływamy na przystań i żegnamy się z naszymi polerami. Całość zajęła nam ok 2,5h. To akurat odpowiedni czas, żeby doświadczyć delty w inny sposób, ale nie znudzić juniorów.

Pakujemy się do auta i jedziemy do Maun. Po drodze zatrzymujemy się w Shorobe kupić tradycyjne botswańskie kosze. Są piękne:



Droga do Maun jest dość nużąca i nieciekawa – usiana dziurami jak dobra kasza skwarkami, między dziurami inwentarz wszelaki, ludzie łażą jak chcą.

Na tę jedną noc w Maun wynajmujemy na bookingu mieszkanie. Mąż jedzie na zakupy, ja wrzucam jedną pralkę za drugą, dzieciaki chwilę moczą się w basenie, ale woda chłodna więc zalegają przed TV i Netflixem. Do tego ładujemy cały sprzęt elektroniczny, który mamy – kolejne dwie noce mamy zaplanowane z dala od cywilizacji i prądu też nie będzie…

Melduje się w relacji, nadrobiłem!
Jak zwykle mega mega podziwiam organizację, odwagę i pogodę ducha przy wyprawach.
Dodatkowy szacunek dla Latorośli!

Miło było wyspać się w miękkim łóżku i pachnącej pościeli jednak czas ruszyć dalej. Przygoda wzywa.

Naszym celem jest Naxi Pan NP. Cel nieoczywisty w porze suchej, bo mimo przeobfitej pory deszczowej, na początku sierpnia to prawie wyschnięte na wiór solnisko. Nie jedziemy tam jednak obserwować zwierząt (chociaż jak się trafią to nie powiemy nie ) ale przyjrzeć się z bliska baobabom. To jedno z tych miejsc, gdzie udało nam się zarezerwować nocleg w granicach parku na Baines Baobab Camp. Mamy mega szczęście, bo są tylko 3 miejscówki a nam przydzielili tę z najlepszym widokiem…

Na bramie jesteśmy dość wcześnie więc w sumie czemu nie podjechać do oczka wodnego. To w końcu tylko 30 km. – w głębokim piachu, ale oj tam, oj tam… jedziemy.



30 km mija jak z bicza strzelił już chyba po około 45 minutach jesteśmy przy wjeździe na South Gate Camp (kiedyś to tu była brama parku stąd nazwa; teraz brama jest zdecydowanie bardziej na południe i właściwie jesteśmy już bliżej północnej a nie południowej granicy parku). Tu jest gigantyczna muddy paddle więc te nieliczne słonie, które zostały w parku mają używanie. Ale nikt nie lubi być podglądany jak się kąpie więc te też łypią na nas niezbyt przyjaźnie – obserwujemy chwilę i jedziemy dalej.



W okolicach recepcji campu szwendają się szakale więc mamy kolejnego zwierzaka do kolekcji.



Niestety oczko, które podobno jest sztucznie zasilane jest tylko błotnistą kałużą.

Jedziemy do „main waterhole”. Po drodze mijamy ukryte w zaroślach duże stado bawołów afrykańskich:



Przy oczku kręcą się głównie antylopy:



I leży to co kiedyś tu padło…



Trochę czekamy, ale nie zanosi się na to, żeby miał się tu szybko pojawić jakiś grubszy zwierz.

Jedziemy dalej. Spotykamy jeszcze jednego szakala i trochę antylop oraz naprawdę gigantyczne słonie.



I to niestety koniec. Sama jazda po „pan” jest bardzo przyjemna – droga jest twarda, jedynie czasem głębokie, zaschnięte koleiny dają odczuć, że jeszcze niedawno było tu niezłe błocko. Miły odpoczynek po piaskach Chobe, Khwai i Moremi.
W drodze powrotnej na nasz camp zatrzymujemy się jeszcze przy pierwszym błotnisku – słoniki dalej się bawią:



Po drodze na camp spotykamy jeszcze oryksy (pierwszy raz na tym wyjeździe).



Są też strusie, ale tak trzęsie, że trudno im zrobić dobre zdjęcie a nie chcemy się zatrzymywać, żeby się nie zakopać.

Czy w takim przypadku jak przy tym zdjęciu z resztkami kości zwierzęcia można się zatrzymać i podejść do tego? Porobić przy tym zdjęcia? W ogóle: czy na takie drodze jak w ostatnim odcinku można się zatrzymać i odejść na parę-paręnaście metrów by sobie poobserwować otoczenie, porobić zdjęcia? Jak uważasz?
Zwierzęta super

majkik75 napisał(a):Czy w takim przypadku jak przy tym zdjęciu z resztkami kości zwierzęcia można się zatrzymać i podejść do tego? Porobić przy tym zdjęcia? W ogóle: czy na takie drodze jak w ostatnim odcinku można się zatrzymać i odejść na parę-paręnaście metrów by sobie poobserwować otoczenie, porobić zdjęcia? Jak uważasz?
Zwierzęta super

Wewnątrz parków raczej unikałabym niepotrzebnego wychodzenia z samochodu - ryzyko spotkania z drapieżnikiem (szczególnie przy jedynym funkcjonującym oczku wodnym) jest jednak zbyt duże. W tych trawach właściwie wszystko mogło się kryć. Same słonie i bawoły jak się wkurzą też mogą zrobić krzywdę. W parku z samochodu wyszliśmy chyba tylko raz - w Moremi przy rzece - w sumie to nawet niespecjalnie mieliśmy na to ochotę ale podjechał inny samochód, z którego ludzie wyszli więc doszliśmy do wniosku, że może najpierw zjedzą ich a potem dopiero nas ;-) .

Takie czaszki są jednak często eksponowane na bramach parków (już po zewnętrznej stronie) i tam można je sobie w miarę bezpiecznie i dokładnie obejrzeć. Można je zobaczyć na jednym ze zdjęć z któregoś z poprzednich odcinków.

tony montana napisał(a):Melduje się w relacji, nadrobiłem!

Cześć, miło Cię widzieć. Czekam aż nadrobisz relację z Omanu - bo to mega fajny kierunek jest tylko w obecnych czasach jakoś mi się tak nie bardzo składa żeby jechać w tamtą stronę :-( .

Dojeżdżamy do „wyspy” z baobabami. Kręci się trochę ludzi, więc odpuszczamy szerszą eksplorację.

Wrócimy wieczorem jak już wszyscy pojadą.

W poprzek pan jedziemy na nasze miejsce campingowe.



Pod dużym baobabem, z widokiem na wyspę rozbijamy obóz niczym bohaterowie W pustyni i w puszczy i gotujemy jakąś strawę.

Widok mieliśmy taki:



A obozowisko wyglądało tak:



Na „wyposażeniu” był tzw. bush shower – do tego wiadra trzeba było sobie nalać wody (z własnych zapasów) i można było się opluskać.



Oraz trochę nowocześniejsza „sławojka”



Ze zwierza na szczęście tylko ptaszory bo dookoła wszystko wyschnięte na wiór a najbliższe źródło wody za około 30 kilometrów.

Posiłki w takich dzikich okolicznościach są najsmaczniejsze! Żadna restauracja im nie dorówna!!

Jak już się najemy i wszyscy turyści odjadą idziemy na wieczorny spacer pod baobaby.

Oglądamy te wspaniałe, dla nas bardzo nietypowe drzewa.



I podziwiamy świat w zachodzącym słońcu.



Potem wieczór przy ognisku z morzem gwiazd nad głową…

Potem wieczór przy ognisku z morzem gwiazd nad głową…

I to jest prawdziwa Afryka .
Michał zadał pytanie o wysiadanie w parkach z auta i takie nasunęło mi się pytanie: czy czuliście się bezpieczni? W parkach, podczas nocnego biwaku etc.?

wiola2012 napisał(a):

Potem wieczór przy ognisku z morzem gwiazd nad głową…

I to jest prawdziwa Afryka .
Michał zadał pytanie o wysiadanie w parkach z auta i takie nasunęło mi się pytanie: czy czuliście się bezpieczni? W parkach, podczas nocnego biwaku etc.?

W sensie takiego pospolitego bezpieczeństwa to nie czuliśmy praktycznie żadnego zagrożenia. Jedyną "przygodę" mieliśmy właśnie na tym campie - gdy już zapadł zmrok i rozsiedliśmy się przy ognisku zauważyliśmy jadące w naszą stronę samochody. Podjechały pod wyspę z baobabami, chwilę się pokręciły i pojechały dalej, po jakimś czasie wróciły i pojechały w drugą stronę. I tak kilka razy. Moje dzieci od razu miały wizję, że to jacyś kłusownicy i zginiemy marnie. Ja obstawiałam, że to raczej jacyś zbłąkani turyści. Po jakimś czasie podjechali do nas i oczywiście okazało się, że miałam rację - 3 auta, 3 pary z RPA przyjechali dość późno do parku, nie zdążyli przed zmrokiem dotrzeć na camping i nie mogli znaleźć przydzielonej im miejscówki. Nie bardzo mieliśmy jak im pomóc (korzystaliśmy z dokładnie tych samych map - nasze miejsce było mniej więcej tam gdzie miało być). Zaproponowaliśmy im, że mogą zostać koło nas ale odmówili i pojechali pod baobaby, pod którymi teoretycznie nie można biwakować ale na szczęście nikt ich nie nakrył ;-) . Tak więc ostatecznie w nocy mieliśmy towarzystwo ale takie oddalone o ok kilometr.