Stambuł via Bułgaria

Bardzo ciekawy rejs i piękne panoramy . Wg mojej opinii 1,5 h to wystarczająco dużo czasu, żeby nacieszyć oczy, zmienić perspektywę, popatrzeć odpoczywając, a jednocześnie się nie znudzić .

wiola2012 napisał(a):Bardzo ciekawy rejs i piękne panoramy . Wg mojej opinii 1,5 h to wystarczająco dużo czasu, żeby nacieszyć oczy, zmienić perspektywę, popatrzeć odpoczywając, a jednocześnie się nie znudzić .

Wybraliśmy półtoragodzinny rejs dlatego, że nasz pobyt w Stambule był krótki, a chcieliśmy jeszcze obejrzeć inne miejsca w Stambule.
Ale gdybym była w Stambule kilka dni, to zapewne zdecydowałabym się na 6 godzinny rejs promem komunikacji publicznej, który wypływa z przystani w Eminonu i płynie aż do Anadolu Kavagi. Ponieważ prom pokonuje trasę zygzakiem, zawijając do pięciu portów po jednej i drugiej stronie cieśniny Bosfor, podróż na tym odcinku trwa 1 godzinę i 50 minut (od 10:35 do 12:25). Niestety nie ma możliwości, aby wysiąść na jednym przystanku i wsiąść do następnej łodzi z tym samym biletem. W Anadolu Kavagi pasażerowie wysiadają na ląd i spędzają tam ponad 2 i pół godziny (do godziny 15:00), spacerując po ulicach tej miejscowości lub spędzając czas w restauracjach, spożywając posiłek z widokiem na Bosfor. Tamtejsze restauracje oferują dobrego grilla ze świeżych ryb, warzyw i małży.
Wielu turystów wybiera opcję wejście na szczyt wzgórza, na którym znajduje się zamek będący w przeszłości w rękach Bizantyjczyków, Genueńczyków i Osmanów. Z tego wzgórza można zobaczyć Morze Czarne.
O godzinie 15:00 prom wyrusza w drogę powrotną i do przystani w Eminonu dopływa o godzinie 16:40.
Informacje o możliwości odbycia takiego rejsu przeczytałam tutaj. Po tym linkiem można przeczytać, w jaki sposób ten rejs się odbywa i co można zobaczyć po drodze.
Dowiedziałam się z tego artykułu, że zabudowania, które widzieliśmy w drodze powrotnej na brzegu Bosforu od strony azjatyckiej (zdjęcia pokazała w tym poście, to Yalis (słowo to po grecku oznacza brzeg), czyli dawne rezydencje letnie, które osmańska szlachta, zagraniczni dyplomaci i bogaci kupcy budowali między XVII a XIX wiekiem. Yalis wybudowane są z drewna i pomalowane na biało lub w jaskrawych kolorach, dzięki czemu można je łatwo rozpoznać z daleka. Yalis było obiektem pożądania ówczesnych bogaczy. Kiedyś rezydencje miały własne pomosty. Wiele Yalis uległo zniszczeniu przez pożary i wilgoć, a te, które pozostały zostały obecnie objęte ochroną w ramach dziedzictwa historycznego.

Piękne zdjęcia Stambułu z poziomu wody , taki rejs to obowiązek ( dla mnie ) , co prawda Morze Marmara i Bosfor widziałem z różnych stron , ale widoki ze statku w piękny , słoneczny dzień to zupełnie "inna bajka"


Pozdrawiam
Piotr

Że też udało Wam się jeszcze rejs odbyć
Rewelacja, chętnie oglądam ten - jak to jeden mazepa prawi - pierdylion zdjęć.
Wielka zachęta do zwiedzenia Stambułu.

Planuje cos takiego na Cinque Terre, zobaczymy czy się uda.

Ps.Niestety w zakresie jedzenia obawiam się, że miałbym trudności w oparciu się tej masy kebabowni.

piotrf napisał(a):Piękne zdjęcia Stambułu z poziomu wody , taki rejs to obowiązek ( dla mnie ) , co prawda Morze Marmara i Bosfor widziałem z różnych stron , ale widoki ze statku w piękny , słoneczny dzień to zupełnie "inna bajka"

Pobyt w Stambule bez rejsu po Bosforze, byłby pobytem niepełnym .

te kiero napisał(a):Że też udało Wam się jeszcze rejs odbyć

Wbrew pozorom nie jest wcale tak trudno ogarnąć zwiedzanie w Stambule. Podczas rejsu daliśmy naszym nogom odpocząć pomiędzy wędrówkami po ulicach Stambułu.

te kiero napisał(a):Rewelacja, chętnie oglądam ten - jak to jeden mazepa prawi - pierdylion zdjęć.
Wielka zachęta do zwiedzenia Stambułu.

Jeśli chodzi o zdjęcia, to nie mam umiaru, a już z rejsu po Bosforze to naprawdę miałam problem z ich wybraniem.

te kiero napisał(a):Planuje cos takiego na Cinque Terre, zobaczymy czy się uda.

Mam nadzieję, że powstanie relacja z tej wyprawy.

te kiero napisał(a): w zakresie jedzenia obawiam się, że miałbym trudności w oparciu się tej masy kebabowni.

A my nie trafiliśmy w Stambule na kebaba .

Wyszliśmy na górny poziom mostu Galata a tam zastał nas zupełnie inny świat, niż na dole.


Zaraz przy schodach natrafiliśmy na punkt hazardowy. Na kartonowym pudle jakiś mężczyzna rozkładał papierowe rulony, które skojarzyły mi się z Frankiem Dolasem i jego trzema kartami. Nie wiem, o co chodziło z tymi rulonami, bo nie poświęciliśmy czasu na to, aby się tam zatrzymać.


Po przejściu części mostu, która jest zwodzona, nie zeszliśmy schodami na dolny poziom, tylko poszliśmy na drugą stronę mostu już górnym poziomem.
Bariery mostu okupowane są przez wędkarzy, którzy próbują złowić jakieś ryby. Ale w wiaderkach widać tylko jakieś małe rybki.
Ponoć kiedyś było lepiej, a teraz lepsze ryby wyławiane są przez kutry rybackie, więc w okolice mostu Galata trafiają tylko resztki z ławic, którym udało się nie dostać się do rybackich sieci.


Wędkarze na moście Galata pojawili się dopiero w latach 80-tych XX wieku. Wtedy w Stambule panowało wysokie bezrobocie, więc bezrobotni, aby zarobić jakiś grosz, wpadli na pomysł łowienia ryb z mostu. I pomimo poprawy sytuacji na rynku pracy, wędkarze na moście pozostali do dziś.

Po zejściu z mostu Galata poszliśmy dalej prosto do miejsca, gdzie ujrzeliśmy znak informacyjny, kierujący w stronę wieży Galata.


Weszliśmy w bardzo stromą uliczkę Yuksek Kaldirim, gdzie zobaczyliśmy bardzo przykrą scenę, jak dwóch małych chłopców grzebało w resztkach jedzenia znajdujących się w rozerwanej torbie foliowej, którą zapewne dostali w jakiejś restauracji.


Zaczęliśmy wspinać się w górę tej uliczki, w czym pomagały nam schody pełniące funkcje chodnika.






Początkowo myślałam, że na tej uliczce odbywa się tylko ruch pieszy, bo nie było na niej widać żadnych samochodów, tylko od czasu do czasu przejechał motocykl, ale w pewnym momencie ujrzeliśmy jadącą prosto na nas żółtą taksówkę.



Za chwilę przejechała kolejna taksówka.


Uliczka pełna jest kolorowych sklepów i restauracji.



Dotarliśmy na samą górę tej uliczki, gdzie pod kątem prostym dochodzi do niej kolejna uliczka. Ze szczytu tej drugiej uliczki mogliśmy w oddali dojrzeć cieśninę Bosfor.

Z tego miejsca już jest bardzo blisko do wieży Galata, więc po chwili do niej dotarliśmy.
W roku 2013 wieża Galata została wpisana na Tymczasową Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Ciekawych informacji na temat wieży dostarcza ta strona https://muze.gen.tr/muze-detay/galatakulesi.



Wieża Galata jest jednym z wielu symboli Stambułu. Jej wizerunek przewija się na wielu pamiątkach, które można kupić w tym mieście, między innymi na magnesikach, których nabyłam aż trzy, bo nie mogłam się zdecydować, który wybrać.


Przy wieży znajduje się placyk, na którym ustawiono czerwony wagonik tramwajowy, a w nim urządzono kasy biletowe sprzedające bilety wstępu na wieżę.




Niestety do kasy ciągnęła się dosyć długa kolejka, w której stanęliśmy, ale po kilku minutach stwierdziliśmy, że to nie jest dobry pomysł, bo kolejka posuwała się bardzo powoli i wydawało nam się, że po zakup biletów stalibyśmy około pół godziny. A później należałoby się ustawić w drugiej kolejce dom wejścia na wieżę, która również szybko się nie posuwała. Na taką stratę czasu nie mogliśmy sobie pozwolić, więc zrezygnowaliśmy z wejścia na wieżę.
Gdy teraz to opisuję, to przyszło mi do głowy, że należało się wtedy rozdzielić. Jedno z nas mogło stanąć w kolejce po bilety, a drugie w kolejce do wejścia. I gdy jedno miałoby już bilety w garści, to drugie byłoby już przy wejściu do wieży. Co i tak nie zmienia faktu, że czekalibyśmy tam dosyć długo, jak na nasze ciasne ramy czasowe.




Po podjęciu decyzji iż rezygnujemy, obeszliśmy wieżę wokoło.
Dosyć ciasno jest w uliczkach wokół wieży, więc trudno jest wieżę objąć w całości obiektywem.

W drodze powrotnej na Most Galata przechodziliśmy obok stoiska z małżami i skusiliśmy się na małą przekąskę.


Małże z ryżem były pyszne.


Owoce na stoisku też nas skusiły, więc porcja arbuza też trafiła do naszych żołądków. Tak pysznego arbuza jeszcze nie jadłam.



Potem poszliśmy na most i wróciliśmy na drugą stronę Złotego Rogu.

W zakresie podejścia pod Galatę mam zanotowaną kolejkę Karaköy z uwagi na moją Panią; potem przejazd czerwonym tramwajkiem przez Istiklal i powrót z buta

te kiero napisał(a):W zakresie podejścia pod Galatę mam zanotowaną kolejkę Karaköy z uwagi na moją Panią; potem przejazd czerwonym tramwajkiem przez Istiklal i powrót z buta

Fajny plan. Też bym się przejechała tą kolejką, która kojarzy mi się z tramwajami Lavra, Gloria czy Bica w Lizbonie, z tą różnicą, że kolejka Karakoy jeździ podziemnym tunelem. Ale cel ich powstania był taki sam, czyli szybkie pokonywanie dużej różnicy wysokości. Niestety brak czasu nie pozwolił nam na dalsze penetrowanie tej części Stambułu.
Ciekawe czy masz też w planach dotarcie do tego miejsca, o którym ja dowiedziałam się już po wizycie w Stambule, oglądają jakiś turecki film na Netflixie.
Schody Camondo na tym filmie bardzo mi się spodobały. Na zdjęciach też wyglądają zachęcająco. Ciekawi mnie, czy na żywo też zrobiłyby na mnie wrażenie, więc jak tam będziecie, to może uda Wam się do nich dotrzeć.

Naszym kolejnym celem był Bazar Egipski, do którego wejście widzieliśmy będąc jeszcze na Moście Galata. To wejście widać na zdjęciu poniżej po lewej stronie w tym budynku z kopułami.


Ale żeby tam dojść musieliśmy za mostem wejść do przejścia podziemnego i przejść na drugą stronę ruchliwej ulicy.
Po chwili znaleźliśmy się przy wejściu na bazar.


Bazar Egipski (po turecku) Mısır Çarşısı, został zbudowany w latach 1660-1664 przez Mehmeda III. W tym okresie Stambuł był ważnym ośrodkiem handlowym Imperium Osmańskiego, a bazar był przeznaczony do przechowywania przypraw i innych egzotycznych towarów, zwłaszcza z Egiptu. W 1839 roku duża część bazaru została zniszczona przez pożar, jednak udało się go odbudować. Bazar został zbudowany w klasycznym stylu osmańskim na planie w kształcie litery „L”. Prowadzi do niego sześć bram. Budynek jest częścią stojącego obok kompleksu Nowego Meczetu i został wybudowany w celu utrzymywania tej świątyni, na co idą dochody uzyskiwane z wynajmu stoisk na bazarze.
Na terenie bazaru znajduje się w sumie 85 stanowisk sprzedających przyprawy, słodycze, kawę, herbatę ale także spotkać można stoiska z biżuterią, pamiątkami i suszonymi owocami.
Większość stoisk jest otwarta dla klientów, którzy są zapraszani przez sprzedawców, aby weszli do środka. Gdy już się wejdzie, tona pewno będzie się czymś poczęstowanym, ale nie wypada wtedy wyjść nic nie kupując. Tak więc jeśli nie ma się zamiaru nic kupić, to lepiej nie korzystać z zaproszenia. Sprzedawcy przyjmują tutaj zapłatę w walucie euro.
Bazar jest ulubionym miejsce turystów, którzy tłumnie go odwiedzają. My również poszliśmy tam w celu zobaczenia na własne oczy tej wiekowej budowli, zobaczenia kolorowym stoisk, powąchania zapachów wydobywających się z przypraw i poczucia klimatu egzotyki.
No to wchodzimy na Bazar Egipski.


Po przekroczeniu bramy stanęliśmy jak wryci. Wnętrze jest piękne. Sklepienie łączące rzędy stanowisk handlowych jest wspaniałe, kolorowe stoiska nie pozwalają przejść obok nich obojętnie, zapachy kuszą. Chciałoby się wszystkiego spróbować.

Patrząc na Twoje zdjęcia z bazaru , te wszystkie pyszności , przyprawy ( tych mamy spory zapas ) budzę tęsknotę za Turcją , a w tym roku raczej tego kraju nie odwiedzimy


Pozdrawiam
Piotr

piotrf napisał(a):Patrząc na Twoje zdjęcia z bazaru , te wszystkie pyszności , przyprawy ( tych mamy spory zapas ) budzę tęsknotę za Turcją ,

Takie miejsca potrafią zawładnąć naszymi zmysłami. Też tak mam.

piotrf napisał(a):a w tym roku raczej tego kraju nie odwiedzimy

Szkoda. Ale w Turcji to już chyba niewiele Wam pozostało do odkrycia. Pewnie macie już jakieś inne plany wyjazdowe.