Pomorze Zachodnie (Kołobrzeg i Trzebiatów, jesień 2025)

Jesteśmy przy deptaku, tuż przy nie tryskającej o tej porze roku fontannie na ul. Sikorskiego. Jest okazja, żeby wspomnieć o kołobrzeskich „maskotkach” – Marianach . Nie było moim celem dotarcie do wszystkich, więc na fotkach nie mam kompletu (w mieście jest kilkanaście Marianów: https://kolobrzeg.eu/poznajmariany), chociaż ze względu na liczbę, ich wytropienie byłoby łatwiejsze, niż w przypadku naszych wrocławskich krasnali . Niektóre widziałam, lecz zdjęć im nie zrobiłam… Wszystkie kołobrzeskie mewy powstają w pracowni lokalnego rzeźbiarza Romualda Wiśniewskiego według projektu Dariusza Jakubowskiego, pierwsze pojawiły się w 2019 roku.

Skoro „doszliśmy” do ul. Sikorskiego, to zacznę od rodzinki Marianów. Reprezentuje ją Marian Turysta (Fotograf), jego żonka Marlenka (zwana też Marylką) i Junior Mietek.







W pobliżu sympatycznej rodzinki, koło lokaliku u zbiegu ul. Norwida z ul. Rodziewiczówny, kuracjuszy wita Marian Pirat na beczce rumu.



Marian Plażowicz przy zejściu na plażę z ul. Sułkowskiego koło hotelu Marine…



A to Marian Kolekcjoner na pokazywanym wcześniej Skwerze Pionierów – stanął tu w listopadzie 2024 roku z okazjo 25-lecia Kołobrzeskiego Klubu Kolekcjonera, w miejscu w którym odbywały się giełdy staroci.



Mariana Rowerzystę spotkałam w porcie jachtowym, przy Basenie 100-lecia Ligi Morskiej i Rzecznej. Jego figura nawiązuje do corocznych zawodów kołobrzeskich polegających na jeździe rowerem po desce pływającej po wodzie (deska ma długość 21 m i szerokość 30 cm).



Blisko latarni morskiej natomiast można zobaczyć Mariana Budowniczego.



Marian Wolontariusz WOŚP znajduje się przy skrzyżowaniu ul. Mariackiej z ul. E. Gierczak, we wrześniu 2020 roku odsłonił go Jurek Owsiak, który specjalnie w tym celu przyjechał do Kołobrzegu.

Teraz będzie trochę zwykłych mew, których w Kołobrzegu jest mnóstwo. Oprócz mew, nad morzem popularne są rybitwy, sieweczki i biegusy.

dangol napisał(a):Moje pierwsze nadbałtyckie wspomnienia związane są z Mrzeżynem, gdzie w czasach podstawówki byłam na obozie harcerskim. Potem długa przerwa…

Dokładnie tak sam było u mnie - Mrzeżyno piwersze spotkanie z Bałtykiem, tylko nie obóz harcerski a wczasy z rodzicami, potem kolonie, potem już z synem i mężem

Nadrabiam co tam pokazałaś.... To chyba mój ulubiony fragment wybrzeża, a na pewno najbardziej sentymentalny...



Przeczytałam......

Ale mi się zatęskniło za Bałtykiem....

Kołobrzeskich mew autorstwa panów Jakubowskiego i Wiśniewskiego podczas naszej ostatniej wizyty tam nie było , co z jednej strony "mówi" o tym jak dawno tam byliśmy , a z drugiej strony zachęca do odwiedzin
Ostatnio odwiedzaliśmy figurki w Zielonej Górze ( nie wszystkie , jest ich tam ponad 70 szt. ) , we Wrocławiu chyba też nie wszystkie krasnale odwiedziliśmy , trzeba sprawdzić na zdjęciach i to naprawić


Pozdrawiam
Piotr

piekara114 napisał(a):Ale mi się zatęskniło za Bałtykiem....

Nie dziwię się . Mnie w minionym roku udało się zaspokoić bałtycką tęsknotę , ale pobyt nad naszym morzem jeszcze bardziej spowodował żal, że tak dawno już nie byłam nad ciepłymi greckimi wodami. Nie chcę nic planować na zapas, ale liczę na to, że może w tym roku się uda.

piotrf napisał(a): we Wrocławiu chyba też nie wszystkie krasnale odwiedziliśmy

Za wrocławskimi krasnalami trudno nadążyć, zbyt często ich liczba się zmienia . Wydany jakiś czas temu przewodnik po nich, dawno już stracił aktualność.

A w Kołobrzegu....mnóstwo jest kormoranów.

Przy okazji spacerów po kołobrzeskich plażach wypada wspomnieć o dawnym kąpielisku „Morskie Oko” położonym przy Parku im. Stefana Żeromskiego. Drewniany budynek na palach powstał w latach 1902-1903, w odróżnieniu od wcześniejszych uzdrowiskowych kąpielisk było to wspólne kąpielisko dla pan i panów oraz dla dzieci.



W 1910 roku kąpielisko rozbudowano o restaurację z widokiem na morze i 185 kabin, niestety w 1916 roku zostało podpalone… Już w latach 1923-1924 powstał nowy obiekt, również na palach, wówczas luksusowy.



Przetrwał on II wojnę światową. W latach 60. XX wieku przeprowadzono remont, w jego trakcie dotychczasowe przebieralnie przekształcono w pokoje dla turystów.

Na początku lat 90. XX wieku spora część konstrukcji przewróciła się do morza. W 1992 roku właścicielem obiektu został Stefan Olszewski, który podjął decyzję o rozebraniu głównego budynku ze względu na zły stan techniczny. Wojewódzki konserwator zabytków wyraził zgodę pod warunkiem jego odbudowy. Obiekt rozebrano w 1995 roku. Niestety, Olszewski wkrótce zmarł i do odbudowy nie doszło…

Po rozbiórce głównego budynku pozostało skrzydło wschodnie. To, co obecnie widać, wygląda fatalnie.







Przez jakiś czas, w pomieszczeniach po przebieralniach, znajdowały się pokoje do wynajęcia przez letników. Jednak nie chciałabym tam nocować (nawet jeśli byłoby to możliwe za niewielkie pieniądze), o wiele przyjemniejsze jest spanie w bagażniku naszego auta , tak jak to wspominam z wypadów do Grecji .

Marzena pokazywała kiedyś w swojej relacji widokową kafejkę na dachu sanatorium „Perła Bałtyku”. Przechodziłam obok Perły wielokrotnie w ciągu tych 3 tygodni, ale niestety po sezonie dach nie był już dostępny. Na kawkowe posiedzenie któregoś dnia wybrałam się więc ( mogłam to zrobić nawet "w kapciach" ) do słynnej kawiarenki obrotowej na XI-tym piętrze hotelu „Arka Medical Spa” przy ul. Sułkowskiego, na wschodnim krańcu miasta.



Owszem, jakieś widoki są, ale (jak dla mnie) miejsce zdecydowanie przereklamowane .







Kawka i ciasteczko na szczęście pyszne .

Żeby trochę odpocząć od uzdrowiskowej części Kołobrzegu, przeniesiemy się teraz do śródmieścia i popatrzymy, co tam jest.

Na początek Plac Słowiański, założony na początku XX wieku po rozebraniu ostatnich fortyfikacji głównych dawnej twierdzy kołobrzeskiej. Najpierw był tu plac targowy, w okresie międzywojennym przekształcony na skwer. Obecna nazwa placu obowiązuje od 2024 roku, poprzednio był to Plac im. płk Anatola Przybylskiego, który poległ w ostatnim dniu walk o Kołobrzeg, a jego grób przez czas jakiś tu się znajdował.

Idąc ulicą Katedralną od ul.Jana Pawła II, na skwerze możemy popatrzeć na Pomnik Żołnierzy – Zaślubiny z Morzem. Z kolei spacerując ulicą Ratuszową, zobaczymy rzeźby rycerzy. Figury te pojawiły się na skwerze w 2021 roku, wcześniej (od 1980 roku) stały przy „Perle Bałtyku” (wówczas był to świeżo wybudowany „Kombatant”).

Gotycka Baszta Lontowa to jedny do dziś zachowany w całości obiekt średniowiecznych murów obronnych miasta. Przetrwała przebudowę fortyfikacji w XVII i XVIII wieku, a gdy pod koniec XIX wieku likwidowano Twierdzę Kołobrzeg i usuwano zniszczone ściany kurtynowe murów obronnych, basztę wpleciono w system zabudowy miejskiej. W czasie walk o miasto w 1945 r. została nieznacznie uszkodzona. Po wojnie wnętrze baszty kilka razy przebudowywano. Zabytek został niedawno odrestaurowany.



Baszta została zbudowana na planie prostokąta, jest podpiwniczona, ma 4 kondygnacje i strych.Wysokość baszty to prawie 18 metrów.





Na zewnętrznych murach baszty znajduje się odsłonięta w 2012 roku tablica upamiętniająca Jana Frankowskiego, zasłużonego bibliotekarza, pioniera krajoznawstwa w powojennym mieście, założyciela Oddziału Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego w Kołobrzegu.



W ofercie kołobrzeskiej było bezpłatne zwiedzanie baszty w piątki, jednakże o godzinach kolidujących z moimi zajęciami sanatoryjnymi.

Przy ul. Ratuszowej stoi Domek Kata, zbudowany prawdopodobnie w XVII wieku, a być może jeszcze wcześniej.



Według legendy, w domu tym znajdowała się sala sądowa i katownia, jednakże źródła historyczne tego nie potwierdzają. Dom należał początkowo do kupieckiej rodziny Ramlerów, potem do Goelbergów. Gdy na jaw wyszedł romans żony Goelberga z pruskim oficerem, rodzina około 1819 roku sprzedała kołobrzeski majątek rzemieślnikom i wyprowadziła się do Szczecina. Po zniszczeniach w II wojnie światowej (zachowały się tylko mury bez szczytów), dom odbudowano w 1958 roku. Aktualnie mieści się tam restauracja „Domek Kata”.



Jeśli od ul. Jana Pawła II w stronę rynku idziemy ulicą Giełdową, to widzimy (nieco oddaloną) neogotycką wieżę ciśnień zbudowaną 1885 roku.



Obecnie w wieży mieści się browar Colberg z restauracją (wejście od ul. Budowlanej), ale - mimo szczerych chęci – nie udało mi się tam dotrzeć na piwko. Na szczęście w niektórych sklepikach lokalny napój (nie tylko ten złoty) jest do kupienia .

Jesteśmy na Placu Ratuszowym…





Miasto Kołobrzeg lokowane było w 1255 roku. Do czasu zbudowania murowanego ratusza jego funkcje pełniła jedna z kamienic przy ul. Wąskiej. W drugiej połowie XIV wieku zbudowano pośrodku rynku nowy ratusz, który rozbudowano w XV wieku. W 1538 roku dobudowano do niego komorę celną. Z gotyckim ratuszem połączony był odwach., w wyniku czego gmach uzyskał formę czteroskrzydłowego założenia z dziedzińcem pośrodku. W czasie wojny trzydziestoletniej ratusz uległ zniszczeniu, w 1653 roku nie nadawał się do użytku i wkrótce został odbudowany. Na początku XVIII wieku ratusz był jednak ponownie w złym stanie, a w 1807 roku podczas francuskiego oblężenia został zniszczony (pocisk, który trafił w pomieszczenia, wzniecił pożar). Odbudowę uznano za nieopłacalną, ruiny straszyły jeszcze przez wiele lat, w końcu ratusz rozebrano.
Nowy neogotycki ratusz został zbudowany w latach 1829–1832 roku według projektu Karola Fryderyka Schinkela.



Ze starego ratusza zachowano tylko jeden narożnik i piwnice, które jednak do 1912 r. były częściowo zasypane i niedostępne. Nieznaczna przebudowa miała miejsce w latach 1912-1914 (objęła głównie wnętrza), wyremontowano też piwnice. Walki o miasto w marcu 1945 roku ratusz przetrwał dobrze, pociski trafiły tylko w lewe skrzydło, uszkadzając część dachu oraz dwie blanki.
Obecnie w ratuszu odbywają się posiedzenia Rady Miejskiej, mieści się Urząd Stanu Cywilnego i muzeum Patria Colbergiensis, a w piwnicach klub muzyczny Adabar

Od 1865 roku do wiosny 1946 roku na dziedzińcu stał pomnik króla Fryderyka Wilhelma III, a potem trybuna honorowa. Obecnie w tym miejscu znajduje się sporych rozmiarów granitowa kula ziemska, którą umieszczono na łożysku wodnym, można więc nią poruszać.







Od strony północno-wschodniej (czyli „od tyłu”) w przyziemiu zachowały się detale architektoniczne średniowiecznego ratusza.



Wśród niskich filarów, na których wspiera się ryzalit budynku, wmurowany jest XVI-wieczny pręgierz nazywany Kolumną Adebara.



U jego głowicy znajduje się wypukło wyrzeźbiona maska, którą legenda wiąże z osobą kołobrzeskiego wójta, Jakuba Adebara. We wrześniu 1524 roku pokierował on kołobrzeskimi mieszczanami zbuntowanymi przeciw nadużyciom burmistrza i rady miejskiej. Stanął na czele reprezentantów ludu, mających wspierać w rządzeniu dotychczasowe władze. Osiągnięto porozumienie cechów rzemieślniczych z władzami miasta, powstała druga rada, która sprawowała równoległą władzę w Kołobrzegu. Stara rada miejska jednakże nigdy nie oddała swoich praw cechom. Adebar był członkiem starej rady i stanął na czele nowej rady, miał więc największą władzę w mieście i szansę wybrania na burmistrza… Niestety sukces uderzył Adebarowi do głowy, ponoć dopuścił się licznych nadużyć. A przeciwników politycznych miał wielu… Wystąpiły też przeciw niemu cechy, rzemieślnicy mieli mu za złe zdradę ideałów. Adebara uwięziono i szybko skazano, 28 lub 29 grudnia 1524 roku ścięto pod ratuszem. Ci, którzy przeprowadzili spisek przeciwko Adebarowi, nie mogli jednak czuć się pewnie. Dlatego też Adebara pochowano z honorami w kolegiacie i zaczęto układać sprawy miasta na nowo…

Maskę Adebara wyrzeźbiono w XVI wieku na pręgierzu miejskim ku przestrodze dla innych. Według legendy dotknięcie buzi wykutej w kamieniu przynosi szczęście i bogactwo, no ale o tym we właściwym czasie nie wiedziałam i maski nie pogłaskałam.

(fotka z netu: https://kolobrzeg.eu/1555-kolobrzeg-kol ... rz-miejski )

Od ratusza blisko już do kołobrzeskiej katedry, ale na razie nie jestem gotowa na przygotowanie relacji o niej, tak więc najpierw pokażę kilka innym miejsc (w pobliżu oraz nieco dalej).

U zbiegu ulic Ratuszowej i Armii Krajowej, na rogu Skweru Miast Partnerskich, znajdziemy Pomnik Turystki odsłonięty w 2017 roku.





Przy ul. Armii Krajowej uwagę zwraca Pałac Brunszwickich zbudowany na początku XIX wieku (już po oblężeniu miasta przez wojska Napoleona), mieszący obecnie Muzeum Miasta Kołobrzeg. Pałac powstał w późnej odmianie stylu klasycystycznego zwanej stylem cesarskim (empire), popularnym wówczas we Francji.



Pałac został zbudowany przez bogatego kołobrzeskiego kupca Christiana Friedricha Plüddemanna, ponoć jako przyszłe wiano dla swej bratanicy Almy. W 1827 roku wyszła ona za mąż za handlowca i armatora Heinricha Braunschweiga (to tłumaczy nazwę pałacu, która z czasem została spolszczona) wywodzącego się z bardzo starego rodu patrycjuszowskiego, którego korzenie sięgają XIII wieku. Pomimo tego, że późniejsi właściciele budynku mieli inne nazwiska, był on zawsze nazywany pałacem Brunszwickich. Tuż przed wybuchem II wojny światowej pałac przekazano miastu z przeznaczeniem na muzeum, ale wybuch wojny przerwał prowadzany remont. W czasie walk o miasto, w marcu 1945 roku, pałac nie uległ większym zniszczeniom. Po wojnie, już od roku 1945 był tu Powiatowy Urząd Bezpieczeństwa Publicznego, później sąd i prokuratura. W latach 70. XX wieku budynek przeszedł kapitalny remont, od roku 1977 jest siedzibą muzeum.







W muzeum niestety nie byłam (teraz tego żałuję), ale zaciekawiła mnie reklamowana nad wejściem „Wenus z Kołobrzegu”. Po powrocie do domu, poszukałam więc informacji o niej . To mierząca około 12 cm figurka nagiej kobiety z okresu neolitu, datowana na ponad 6000 lat. Została znaleziona w Podczelu (obecnie część Kołobrzegu) w 2022 roku.
Jak ustalili naukowcy, materiał z którego została wykonana figurka, to wapień pochodzący prawdopodobnie z Roztocza. Jak figurka trafiła do Podczela, jak dotąd nie wiadomo.

Idąc z Placu Ratuszowego na południe ul. Emilii Gierczak, trafimy na zachowaną do dziś późnogotycką kamienicę kupiecką Schlieffenów z XV wieku. To najstarszy zachowany dom w Kołobrzegu! Dzięki wielokrotnym pracom restauratorskim, kamienica przetrwała w prawie niezmienionym kształcie aż do II wojny światowej. Po zniszczeniach wojennych, została zrekonstruowana w latach 1957-1963 i stała się częścią Muzeum Oręża Polskiego.







Muzeum Oręża Polskiego tylko przez ogrodzenie .