Małe i duże niebałkańskie podróże :-)

I tu zrobiliśmy się trochę w przysłowiowego "konia" . Miasto jest położone wysoko nad okolicą, na wzgórzu o wysokości 530 m, tak więc widać je już z daleka. Chcieliśmy mu zrobić jakieś ładne zdjęcie, ale jakoś nie było się gdzie dogodnie zatrzymać, a ruch na wąskiej i krętej drodze całkiem spory. A potem podjechaliśmy jeszcze trochę wyżej i był tam kościół otoczony domkami, natrafiliśmy nieopodal na duży parking gdzie stało sporo aut. Wyszliśmy więc pod ten kościół tylko "na chwilę" by spróbować zrobić Volterrze to zdjęcie, Małgosia bez plecaka, ja w samej koszuli, bez parasolek... okazało się, że my w tej Volterrze to już jesteśmy tylko że na przedmieściach... a do auta jakoś nie chciało się nam wracać .

To ten kościół, chiesa di San Giusto, wyprowadził nas na "manowce"



Nie wiedzieliśmy ile mamy drogi do starówki, do murów, ale nie mogło być to jakoś bardzo daleko. I nie było... może około kilometra, za to nieco pod górkę. Nie zmęczyliśmy się, na razie było wszystko ok... na razie .



Volterra jest super. Tego się spodziewaliśmy, i tak też było. Zaraz po wejściu za mury przez bramę Porta San Francesco wiedzieliśmy że to świetne miejsce. Tuż obok jest kościół pod wezwaniem tego samego świętego który zbudowano około 1170 roku w miejscu klasztoru franciszkanów. Najciekawsza jest tzw kaplica Krzyża „di giorno” dobudowana w 1315 roku a pokrywające ją freski powstały około 100 lat później

c.d.n.

1 maja, wtorek c.d.


Idziemy w kierunku rynku noszącego tu nazwę Piazza dei Priori. Bardzo podobają się nam te uliczki, kamienice z ciemnych, starych cegieł...













Główny plac Volterry też bardzo się nam podoba, jest piękny. Nie ma tu jakichś ogromnych tłumów, choć oczywiście pusto nie jest. Niestety, jest za to nieźle zimno, lekko ubrany po prostu marznę, poza tym zaczyna lekko kropić deszcz . Wstępuję do informacji turystycznej, gdzie można dostać bardzo dobrą mapkę miasta... moglibyśmy zwiedzać i zwiedzać , ale chyba będziemy musieli ograniczyć się do niezbędnego minimum .

Palazzo dei Priori, budynek z wieżą zwieńczoną blankami, do dziś pełniący funkcje ratusza zbudowano w 1208 roku. Jest uznawany za najstarszy istniejący do dziś ratusz w Toskanii.

Tuż obok głównego placu stoi główny kościół Volterry . Budowę katedry rozpoczęto na początku XIII wieku i trwała ona przez blisko 2 stulecia. Ładne wnętrze to efekt kilku późniejszych przebudów. Naprzeciwko wzniesiono, również w XIII wieku baptysterium i to tam poszliśmy najpierw.

























W katedrze spędziliśmy znacznie więcej czasu niż chcieliśmy, w trakcie gdy byliśmy w środku zaczęła się potężna ulewa. Musieliśmy ją przeczekać, zresztą, nawet gdybyśmy mieli parasolki na niewiele by się one zdały . Nie było nam wesoło... mokro, zimno, a do auta daleko .

c.d.n.

Myślałem, że Leszek Waszymi śladami podażą


Jedno zdjątko mi się jakoś narowi


Pozdrawiam

Pięknie tam , u Was....

weldon napisał(a):Jedno zdjątko mi się jakoś narowi

Faktycznie coś z nim było nie tak... oto ono:

weldon napisał(a):Myślałem, że Leszek Waszymi śladami podażą

No rzeczywiście, nie zwróciłem uwagi na ten wóz...
A niezbyt często się je widuje.

Tylko on zdaje się miał zielony... coby do koloru wypowiedzi na cro pasował

Iwona75 napisał(a):Pięknie tam , u Was....

Niebrzydko, tylko wciąż ta aura
Nad polskim morzem było w tym mniej więcej okresie pewnie dużo ładniej . I może nawet cieplej

Pozdrawiam

kulka53 napisał(a):... oto ono:

Tajemnicze zdjęcie

longtom napisał(a):Tajemnicze zdjęcie

Oj, doigra się kiedyś ten imageshack
Dziś postanowił się chyba w chowanego pobawić

Poprawiłem poprzedni post, ciekawe czy fotka zniknie czy zostanie na dłużej

Ha, przeczytałam dziś tytuł waszego wątku tak: "Małe i duże niebiańskie podróże" .. cóż, coś w tym musi być. Pozdrawiam

helen napisał(a):Ha, przeczytałam dziś tytuł waszego wątku tak: "Małe i duże niebiańskie podróże" .. cóż, coś w tym musi być.

No niewykluczone
Może to, że podczas tej podróży nieba trochę nam brakowało, a już na pewno to, że zwykle na wspólnych wakacjach we dwoje czujemy się jak w niebie

Chociaż z niebiańskimi warunkami to bardziej Bałkany się nam kojarzą

Miło że wpadłaś

W tym odcinku niestety nieba wciąż jeszcze nie będzie, wręcz przeciwnie
Ale w następnym....





1 maja, wtorek c.d.

W końcu deszcz prawie ustał, wyszliśmy więc z katedry na zewnątrz i od razu poszliśmy na sam koniec, przeciwległy koniec miasta, tam gdzie znajduje się park i zaznaczona na mapie forteca medycejska. Przewodniki milczały na jej temat, jednak nas ciekawiła i chcieliśmy ją zobaczyć. Zobaczyliśmy, tyle że jak się okazało, obecnie mieści się tu.... więzienie .
















Forteca i brama Porta a Selci



Uliczki w Volterrze mogą prowadzić płasko....



albo być dość strome



Kościół San Pietro, zamknięty.

Znów zaczęło padać... raz słabiej , potem znów mocniej... niebo pokryte było nisko zawieszoną szarą watą , wiedzieliśmy, że za wiele już tu nie zobaczymy . Po drodze natknęliśmy się na owo słynne muzeum etruskie, chętnie byśmy doń weszli, w końcu pogoda bardziej sprzyjała zwiedzaniu wnętrz... Cena nie była zaporowa, 10 euro to jeszcze nie aż tak wiele, ale zniechęcił nas wiszący zaraz przy wejściu zakaz robienia zdjęć .

Zdjęcie placu XX Settembre zrobiłem z progu małego kościółka w którym na chwilę schroniliśmy się przed mocniejszym deszczem....









Widoczność nie była powalająca





Zaglądamy do kościoła San Michele... znów pada... Wnętrze X wiecznej budowli poddawane wielu przeróbkom nie zachwyca.

Koniecznie chcieliśmy zobaczyć pozostałości rzymskiego amfiteatru, mimo kropiącego deszczu i coraz bardziej nasiąkających ubrań wychodzimy na zewnątrz murów przez bramę Porta Fiorentina







Teatr z dołu



I teatr z góry.







Widoczność i pogoda zdają się być coraz bardziej nieciekawe....

Nie ma co... trzeba wracać, zimno jest okropnie, jesteśmy przemoczeni, w butach też już chlupie woda a deszcz wciąż pada. Po drodze wstępujemy do kościoła San Lino.







A potem stwierdzam, że nie ma sensu byśmy oboje mokli w drodze do samochodu zwłaszcza, że i tak będziemy musieli potem przejechać pod bramą którą wychodzimy za mury. Zostawiam Małgosi plecak i aparat i puszczam się szybkim krokiem w dół, do auta. Leje coraz mocniej, a gdy po kilkunastu minutach ruszam z parkingu, mgła z nisko ciągnących się chmur ogranicza widoczność do parunastu metrów. To jakiś koszmar, nic nie widać, woda leje się z nieba wprost strumieniami, szyby parują...Zabieram zmarzniętą Małgosię spod bramy, nieco przestraszoną bo nie tylko pada i nic nie widać, ale też wali grzmotami i piorunami gdzieś w bliskiej okolicy. Nie chcę kontynuować jazdy w takich warunkach w zupełnie nieznanym miejscu... zwłaszcza gdy mówi mi, że widziała jak Włosi mimo tak słabej widoczności nie włączają w swych samochodach świateł . Wciskam się więc gdzieś na pobocze i przeczekujemy tam najgorsze chwile.

Gdy mnie nie było, Małgosia zrobiła takie zdjęcia:







W końcu ruszamy. Niewiele widać, ale mniej pada, wyjeżdżamy więc z pięknej, ale niegościnnej dla nas Volterry. To wspaniałe miejsce, bardzo nam się podobało, nawet mimo zimna i przemoczenia (które w sumie sami sobie zafundowaliśmy) uważamy, że jest obowiązkowym do zaliczenia punktem na mapie Toskanii .

c.d.n.