Małe i duże bałkańskie podróże :-)

6 maja, sobota

No to jesteśmy na Simi , naszej kolejnej wyspie o numerze 29 .

Simi to nieduża, mocno górzysta wyspa o charakterystycznym kształcie, z daleka wygląda trochę jak kapelusz . Jej losy przez wieki, zwłaszcza te ostatnie, były podobne do tych, które były udziałem Rodos – przejęcie przez joannitów, w 1522 r. przez Turków. W XIX wieku mieszkało tutaj aż 30 tys. ludzi co wydaje się nieprawdopodobne patrząc na wielkość i ukształtowanie terenu Simi. Mieszkańcy byli na dodatek bogaci dzięki połowom gąbek i produkcji statków. W czasie walk o niepodległość Grecji brali w nich czynny udział, dodatkowo wspomagani finansowo przez mnichów z klasztoru Panormitis. Po I wojnie światowej wyspę zajęli Włosi, następnie na krótko Niemcy i Brytyjczycy. Od 1947 roku Simi należy do Grecji i obecnie mieszka tu na stałe około 2,5 tys. ludzi, głównie w stolicy – sporym miasteczku podzielonym na część dolną przy porcie – Gialos , oraz górną – Chorio, a także w dużo mniejszych Pedi i Emborio (Nimborio) położonych w pobliskich zatokach.

Poranek na Simi urozmaicały nam... kozy .









Zwierzęta były bardzo ciekawskie i niemal właziły nam do auta podczas śniadania, spore stado za nic w świecie nie dawało się odgonić... dopiero przyjazd właściciela (chyba) spowodował że przeniosły się za pobliskie ogrodzenie.

W spokoju mogliśmy się spakować





I poszliśmy potem na krótki spacer kozią ścieżką wzdłuż zbocza góry.

Widać było teraz, że do plaży Toli mieliśmy jeszcze kawałek...





Pogoda dopisywała, słońce przypiekało coraz mocniej... zastanawialiśmy się czy zjeżdżać do plaży, czy może pójść tam na spacer , jednak gdy wyłoniła się w końcu zza pagórka uznaliśmy, że pozwiedzamy ją zoomem .







Odpuściliśmy bo prawdę mówiąc nie bardzo się nam to zagospodarowane miejsce spodobało.

Krajobrazy Simi.







Kwitnąca (i mocno pachnąca ) flora , oczywiście po raz pierwszy widzieliśmy taki kwiat.





Wilgoć w porannym powietrzu, dobry, czy zły znak?

Ścieżka się skończyła, spacer nie był zbyt długi. Wróciliśmy do auta i ruszyliśmy by po chwili się znów zatrzymać, na małym placyku pod rozłożystym stuletnim (podobno) cyprysem.









Jednak to nie o tego cyprysa nam chodziło a o monastyr przed którym rośnie.





Monastyr Roukouniotis został zbudowany przez joannitów w XV wieku na ruinach antycznej świątyni. Jest otoczony murem i ma formę twierdzy, a wewnątrz znajdują się dwa kościoły, górny i dolny, w którym ściany pokryte są podobno oryginalnymi, XV- wiecznymi freskami. Furtka była otwarta, weszliśmy więc.

Niestety, drzwi były zamknięte, nie było też żadnej informacji kiedy i czy w ogóle monastyr jest otwarty . Szkoda, bo wyglądał naprawdę ciekawie.



Przyglądnęliśmy się tylko opisom na tablicy informacyjnej na których było widać jak zmieniało się to miejsce przez wieki i był opis z jakich elementów składa się kompleks.





Osada nieopodal monastyru.



Podeszliśmy też na pagórek po drugiej stronie gdzie stał zrujnowany wiatrak.







Gdzieś w tym rejonie spędziliśmy noc .



Wróciliśmy do auta i już mieliśmy odjechać robiąc jeszcze ostatnie fotki, gdy podjechał do nas wojskowy samochód. Wysiadł z niego żołnierz (był ubrany w mundur) w średnim wieku i poprzyglądał się nam chwilę, a potem widząc że najprawdopodobniej jesteśmy jednak turystami podszedł i poinformował, że owszem, możemy robić zdjęcia monastyru, ale tam niżej w dole jest jednostka wojskowa i jej już fotografować nie wolno. Rzeczywiście, jednostkę widzieliśmy... zapewniłem że jednak to monastyr jest naszym celem w tym miejscu i przy okazji zapytałem czy nie wie kiedy będzie otwarty. Niestety, odparł że nie ma jakichś ustalonych terminów zwiedzania i że jeśli bywa otwarty to rzadko i nieregularnie... domyśliliśmy się, że prawdopodobnie tylko wtedy można wejść gdy akurat przyjedzie ktoś kto opiekuje się tym miejscem.. a kiedy taki moment nastąpi tego nie wie nikt. Co prawda mieliśmy zamiar podjechać tu jeszcze innym razem ale zbieg okoliczności który miał nastąpić jeszcze dziś a także to że pewnie i tak znów pocałowalibyśmy klamkę sprawił że już więcej nie podjechaliśmy i nie weszliśmy do środka. Szkoda.

c.d.n.

No taki poranek to ja rozumiem A te kozy, moje dziewczyny chyba by nie chciały odjechać

kulka53 napisał(a):

Cyprys , ale jakże inny niż te toskańskie .
pzdr.

kulka53 napisał(a):No to jesteśmy na Simi

... chwila nieuwagi, a w zasadzie zapracowania i już jesteśmy na następnej wysepce ... ... a miasto Rodos chętnie sam bym odwiedził ... ...
Pozdrawiam.

Beata W. napisał(a):No taki poranek to ja rozumiem A te kozy, moje dziewczyny chyba by nie chciały odjechać

A nie wystraszyłyby się tylu naraz? Stadko było spore
Lubimy takie sielankowe poranki, to miejsce może nie było super szczęśliwe, fajniej jest gdzieś przy, albo i na samej plaży .

tiwa napisał(a):Cyprys , ale jakże inny niż te toskańskie .

Ten wybrał kierunek poziomy , poza krótkim pniem potem wszystkie konary miał już na boki

kmichal napisał(a):już jesteśmy na następnej wysepce ... ... a miasto Rodos chętnie sam bym odwiedził ... ...

Zapewniam Cię, że Simi też warto zobaczyć będąc na Rodos .
Może na któreś ferie taki plan okaże się najlepszy

Pozdrawiam

6 maja, sobota c.d.

Wspinamy się porządnie stromą ulicą w najwyższe partie Simi, droga jest porządna i o tej porze zupełnie pusta. W zasadzie jest to jedyna asfaltówka na wyspie, prowadząca do klasztoru Panormitis, poza tym tu i tam odbijają jakieś szutrówki. Na wyspie niewiele jest dostępnych autem plaż, te które są nie są zbyt ciekawe, a do pozostałych co najmniej trzech, lepszych, można jedynie dopłynąć (albo dojść). Także żeby poznać dobrze tę wyspę trzeba trochę samozaparcia i sporo czasu. Trochę zatem rozumiemy zdziwione oczy młodego chłopaka który wczoraj popołudniu chciał nas w porcie Mandraki namówić na wycieczkę statkiem na Simi i dowiedział się, że fajnie, ale właśnie za chwilę mamy prom i płyniemy tam na dłużej . Uspokoił się, gdy powiedziałem, że potem jeszcze wrócimy na Rodos . Niemniej Simi nie jest wyspą idealną do spędzenia leniwych, spokojnych wakacji, plaże (w zasadzie ich brak) to jedno a spływające tu codziennie tłumy z Rodos drugie…

Krajobrazowo wyspa jest ok, jednak na tyle jest mała i mało tu dróg, że nie ma za wiele możliwości by te krajobrazy podziwiać.





Po drodze mijamy kilka kapliczek, a gdy mijamy najwyższe partie wyspy odsłania się widok na klasztor.

Zanim jednak pojedziemy do klasztoru, skręcam w szutrówkę którą po chwili dojeżdżamy do zatoki z plażą Marathounda. Zatoczkę planowałem jako ewentualne miejsce noclegowe, co prawda wiedziałem że jest zabudowana, ale sądziłem, że może jakoś da radę. Okazało się, że rady nie da, a przy placyku gdzie można zostawić auto (najwyraźniej będącym czyjąś własnością) wisiała tabliczka że parking jest płatny… . Oczywiście nie teraz , ale od razu trochę się zraziliśmy…

Sama zatoczka i szczelnie zabudowana kamyczkowa plaża również nas do siebie nie przekonały.













Do tego domu dojechać się nie da

Nie jest tu może brzydko, woda jest czyściusieńka i plażowe kamyczki też dałoby radę znieść, ale dlaczego właścicielom tych domów nie przeszkadzają te śmieci na ich niemal prywatnej plaży? .













Dojazd do Marathoundy.



Nie spędziliśmy tam więcej niż pół godziny. Jedziemy dalej.

c.d.n.

kulka53 napisał(a):

longtom napisał(a):

kulka53 napisał(a):... Simi...

Już mi się podoba

Mam nadzieję, że ten stan utrzyma się do końca opisu naszych przygód na wyspie

I już wiem, że kolejna też mi się spodoba

pzdr

kulka53 napisał(a):Nie jest tu może brzydko, woda jest czyściusieńka i plażowe kamyczki też dałoby radę znieść, ale dlaczego właścicielom tych domów nie przeszkadzają te śmieci na ich niemal prywatnej plaży? .

W wielu miejscach zastanawiałam się nad tym zjawiskiem .

Potter napisał(a):

kulka53 napisał(a):Nie jest tu może brzydko, woda jest czyściusieńka i plażowe kamyczki też dałoby radę znieść, ale dlaczego właścicielom tych domów nie przeszkadzają te śmieci na ich niemal prywatnej plaży? .

W wielu miejscach zastanawiałam się nad tym zjawiskiem .

I to jest właśnie to, co na razie trochę mnie od Grecji odstrasza. Ale chyba nie wszędzie jest tak źle?

Widzę, że dotarliście już do Symi. I to autem ... no, no szacunek ... chyba pierwsze polskie auto na wyspie.
Samo Symi jest małe, no ale z buta ją w gorącu całą zwiedzić ciężko.
Nie wiedziałem, że jest tam baza wojskowa, pewnie sojuszników tureckich pilnują ...
Piękne fotki klasztoru z góry ... ale najbardziej czekam na zdjęcia Chory.