Bałkańska pętla

Ehhh, przygoda...
Ciekawie piszesz relacje, a i zdjęcia super

pozdr

andeo napisał(a):Ale przepiękne miejsce odwiedziliście,niesamowite,ale zawsze zastanawiam się jak Ci ludzie funkcjonują tam zimą?
nie mają sklepu?przyjeżdża jakieś zaopatrzenie ,jak często? Dziewczynki urocze i jakie gościnne,pewnie to Wy byliście dla nich "atrakcją"?:)

Nie sądzę, by droga do Theth była przejezdna zimą. Pewnie robi się zapasy, a chleb można przecież upiec. Tak, byliśmy atrakcją , Albańczycy są bardzo spragnieni kontaktu z przybyszami z innych krajów - oczywiście w o wiele mniejszym stopniu dotyczy to wybrzeża.

romuald22 napisał(a):Ja tam znowu najbardziej się martwię o tego Focusa...

Spokojnie, Romek . Górale muszą być gościnni, nic złego nam nie groziło (o czym za chwilę).

janusz.w. napisał(a):Ehhh, przygoda...
Ciekawie piszesz relacje, a i zdjęcia super

Dzięki, Januszu! Cześć

THETH cd.

Postawieni na nogi dzięki kawie i gościnnym małym Albankom idziemy się przejść po nieskalanej asfaltem wiosce.


Swojskie klimaty. Przypomina mi się polska wieś sprzed jakichś 25-30 lat. Kiedy w wakacje spało się na sianie, kiedy muczały krowy, kiedy żyli babcia z dziadkiem, kiedy odwiedzała nas rodzina z miasta, kiedy zrywało się szczaw, czereśnie i jabłka papierówki, a wszechświat dzieciństwa kończył się w sąsiedniej miejscowości.


Osada Theth została założona około 600 lat temu przez uciekających przed Turkami mieszkańców położonej nad Jeziorem Szkoderskim wsi. Izolacja Theth sprawiła, że wciąż żywe jest tutaj prawo Kanunu, bardzo starego prawa zwyczajowego, regulującego zasady życia małych społeczności (rodziny, klanu, rodu). Kanun łączy w sobie elementy prawa Ilirów oraz prawa muzułmańskiego. Szczególnie żywe jest właśnie w górach na północy Albanii. Po upadku znienawidzonego komunistycznego dyktatora Envera Hodży górale ze zdwojoną mocą wrócili do praktykowania tępionych przez reżim odwiecznych norm, zakazów i nakazów.

To Kanun reguluje wszystkie wydarzenia z życia albańskich górali (m.in. określa rolę kobiet), a najbardziej znanym i kontrowersyjnym jego elementem jest tzw. zemsta krwi. Otóż, w przypadku morderstwa i niemożności wymierzenia sprawiedliwości zabójcy (który na przykład siedzi w więzieniu), rodzina ofiary zyskuje prawo zabicia męskiego członka rodziny mordercy... Wendeta może dosięgnąć potomków zabójcy nawet po kilkudziesięciu latach, ale - co ciekawe - nie może dosięgnąć ich w domu. Tam mogą się czuć bezpieczni. Szacunki mówią, że od upadku komunizmu krwawa zemsta dosięgła ok. 10 tys. osób, a ponad tysiąc dzieci nie chodzi do szkoły z powodu ciążącej na nich wendety. Gdyby kogoś zainteresował temat, polecam artykuł oraz ciekawy reportaż (wypowiadają się m.in. mieszkańcy Theth).

Po prawej widać tzw. wieżę odosobnienia - miejsce, w którym mógł schronić się ktoś, kto chciał uniknąć wendety. Mógł tam żyć nawet kilkadziesiąt lat...


Zbudowana w XIX wieku wieża od ponad 50 lat wieża nie jest używana, teraz znajduje się tam muzeum.


Jeżdżąc po górach północnej Albanii samochodem, trzeba szczególnie uważać. Wendeta może dosięgnąć także sprawców śmiertelnych wypadków samochodowych... Na szczęście innym filarem Kanunu jest gościnność. Tak o niej mówi mieszkaniec Theth: Kiedy ktoś przychodzi z wizytą, nie stuka do drzwi, ale musi sprzed progu zawołać gospodarza. Jeśli ten odpowie, gość jest mile widziany. Gość może się czuć w twoim domu tak jak we własnym. Jeśli zmoczył go deszcz, daje mu się ubrania na zmianę i pozwala się ogrzać przy ogniu. Kobiety przynoszą mu wodę do umycia nóg. Dla własnych dzieci nie robi się tyle, co dla gościa. Trzeba sprawić, aby wyszedł jeszcze bardziej zadowolony, niż przyszedł. Gdy gość opuszcza twój dom, jesteś odpowiedzialny za jego bezpieczeństwo do chwili, gdy opuści granice twych posiadłości. (cyt. za M. Jędrysik, Prawo gór, prawo krwi)

Dobra, chodźmy się przejść. Nie mamy czasu na wyprawę w góry, ale wąwóz i wodospad uda nam się zobaczyć.

Czytając jakie reguły tam panują , to faktycznie jakby był człowiek na innej planecie

Zawsze gdy czytam Twoją relację i oglądam zdjęcia to czuję się częścią tej wyprawy....
Urocze miejsce , a fotki oszałamiające

Miejsce naprawdę interesujące. Mam nadzieję, że dane będzie mi zobaczyć je na własne oczy

Przepiękne zdjęcia wioski.Słyszałam kiedyś o Zemście krwi,ale również o virgijneshë czyli o zaprzysiężonych dziewicach.Oglądałam jakiś czas temu film o tej tematyce http://www.filmweb.pl/film/B%C3%B3g+jes ... 005-306716.
Martyna Wojciechowska chyba też odwiedziła Albanię i zrobiła o tym program.

Krzychooo napisał(a):Zauważam, że zwierząt nie przywiązuje się tutaj do palików. Możliwość szybkiego przemieszczania się ogranicza się im za to wiązaniem kończyn.

Chętnie zobaczyłbym tych dwunożnych ze związanymi girami.

Krzychooo napisał(a):THETH cd.

Dobra, chodźmy się przejść. Nie mamy czasu na wyprawę w góry, ale wąwóz i wodospad uda nam się zobaczyć.

Strasznie długi ten spacer Wróciliście już...? Kiedy będzie cd, bo tak ciekawie się zaczęło, że codziennie zaglądam i czekam na kolejny odcinek

Spokojnie, teraz są MŚ. Krzychooo obstawia mecze i kibicuje

mervik napisał(a):Czytając jakie reguły tam panują , to faktycznie jakby był człowiek na innej planecie

Nie jest to (na szczęście?) charakterystyczne dla całej Albanii. Są tam i kurorty, do których dotrzemy.

CROberto napisał(a):Zawsze gdy czytam Twoją relację i oglądam zdjęcia to czuję się częścią tej wyprawy....
Urocze miejsce , a fotki oszałamiające

Dzięki, CROberto! Miło to usłyszeć (zwłaszcza od twórcy bardzo ciekawych relacji ).

agata26061 napisał(a):Miejsce naprawdę interesujące. Mam nadzieję, że dane będzie mi zobaczyć je na własne oczy

Polecam. Trzeba się spieszyć, bo praca wre, asfalt się leje, po zbudowaniu drogi Theth zapewne szybko się zmieni.

andeo napisał(a):Oglądałam jakiś czas temu film o tej tematyce http://www.filmweb.pl/film/B%C3%B3g+jes ... 005-306716.

Dzięki za link. Spróbuję obejrzeć .

kaszubskiexpress napisał(a):Chętnie zobaczyłbym tych dwunożnych ze związanymi girami.

Takich nie zauważyłem .

trevia napisał(a):Strasznie długi ten spacer Wróciliście już...? Kiedy będzie cd (...)

Serdeczne dzięki za doping . W pracy straszny młyn, a i to, o czym wspomina Rafał, nie jest bez znaczenia w kontekście wolnego czasu . Poprawię się, słowo .

Wąwóz Grunas zaczyna się kawałek za centrum wioski. Ma 2km długości, prowadzi wzdłuż szumiącego potoku, w którym pieni się jasnobłękitna woda. Przy drewnianej kładce kilka osób chłodzi się w zimnej górskiej wodzie. Faktycznie, chmury zniknęły, mocno grzeje.


My szukamy szlaku prowadzącego do wodospadu, według przewodnika ma 30m wysokości.


Rzeczywiście, ukazuje się gdzieś w oddali. Może nie powala, ale będzie okazja do odświeżenia się po długiej podróży.


Przy szlaku bar z lodówką w wersji etno.


Krowy...


...konie - tym razem nieskrępowane. Ściany wąwozu są wysokie, nie zwieją. Generalnie spacerujących zwierząt spotykamy w Theth sporo. Działki otoczone są niewysokimi płotami. Krowy ich nie pokonają, dla ludzi przygotowano metrowe drabinki (takie jak na zdjęciu zacytowanym przez Trevię).


Dobrze oznakowanym szlakiem...


...docieramy do wodospadu. Ostatni odcinek dość stromy, masa skałek, wystających korzeni i mokrych kamieni.


Przy wodospadzie wypełniona wodą niecka, przy której chłodzi się kilkanaście osób. Głównie miejscowi. Witają się, zagadują, pytają, skąd, po co i do kiedy. Pytają też, czy mamy gdzie spać, a kiedy się odpowiadam, że wracamy do pozostawionego przy szlaku auta, oferują pomoc, tj. podwózkę. Dzwonią dłuższą chwilę, niestety ostatecznie okazuje się, że kuzyn już pojechał i nic z tego nie będzie, ale ta otwartość i gościnność naprawdę robią wrażenie.


Zanurzenie się w lodowatej wodzie to jest to.


Albańczycy przekazują nam nieco niepokojącą informację, że prawdopodobnie ostatnie busy odjechały do Szkodry około 16. Postanawiamy więc wracać do centrum wsi i poszukać transportu.

I dalej nie wiemy, co z samochodem...
Czekam na dalszy ciąg, jestem ciekawa, gdzie jeszcze byliście i jak wróciłeś do PL.

Słońce za górami chowa się dość szybko, na dodatek złażą się chmury.


Wieczorny łomżing pod kopką siana.


Szybko mijamy pomalowaną oryginalnie szkołę. Myszka Miki na tym końcu świata wygląda dość groteskowo.


No proszę, a podobno w Albanii tylko śmieci .


Kierujemy się w stronę centrum wioski, stamtąd odjeżdżają busy.


W knajpie sporo miejscowych, budzimy ich zaciekawienie, wyczuć można dyskretny zapach palonej trawki. Niestety, jednoznacznie twierdzą, że ostatni bus do Szkodry już dawno odjechał... Cóż, trzeba to przemyśleć, zamawiamy coś do jedzenia i przy kuflu piwa postanawiamy wejść na przełęcz. Perspektywa 3-4 godzin marszu pod górę nie nastraja zbyt optymistycznie.


Nagle ktoś podchodzi i proponuje podwózkę na przełęcz. Cena 20 euro. 10 minut na decyzję. Łamiemy się, ale właśnie wtedy spada kilka kropel deszczu (jedynych w czasie całego wyjazdu). OK, pojedziemy.

To była dobra decyzja. W gęstym lesie jest zupełnie ciemno. Kierowca na co dzień pracuje w Anglii, dobrze mówi po angielsku, w cenie za przejazd uwzględnił dodatkowe atrakcje. Pomimo wertepów jedzie szybko; kiedy może, wybiera trudniejsze podjazdy, a przy drodze świecą oczy zwierząt. Terenowy wóz nie zawsze daje radę. Któregoś stromego podjazdu nie udaje się pokonać, musimy się cofać kilkadziesiąt metrów drogą o szerokości samochodu, po jednej stronie przepaść. W tle głośna bałkańska muzyka. Uff, ekscytujące przejażdżka.

W końcu docieramy na przełęcz. Czeka nas jeszcze spacer do samochodu. Jest czarna albańska noc, a drogę oświetlają setki świetlików. Magia, cholera.

Jakby tego było mało, nagle słyszę w zupełnej ciemności głos: "Cześć, Polska". Zamurowało mnie. Tutaj? W nocy? Po polsku? Skąd? Jak? Podchodzę niepewnie. Z koparki wysiada długowłosy brodacz, który doskonałą angielszczyzną zaczyna rozmowę. Okazuje się, że pilnuje nocą sprzętu budowlańców remontujących drogę. Usłyszał z daleka koleżankę mówiącą po polsku i postanowił zagadać. Polskę i podstawy polskiego zna, bo bywał w naszym kraju, spotykał się z jakimiś polskimi dziewczętami. Co za dzień!

Około 23 jesteśmy przy samochodzie.

TWIERDZA ROZAFA (SZKODRA)

Rano, po noclegu w tym samym miejscu, pakujemy majdan i ruszamy w stronę Szkodry. Nie powiem, że miasto to zachwyciło mnie, ale podobał mi się wyraźnie wyczuwalny zapach Orientu. Największą atrakcję Szkodry stanowi twierdza Rozafa, którą postanawiamy zwiedzić w drodze nad morze. Jej rozmiary robią wrażenie.


Powstała już w IV w.p.n.e., potem przechodziła z rąk do rąk, a kolejni jej zdobywcy przebudowywali ją, odciskając architektoniczne piętno. Ilirowie, Rzymianie, Wenecjanie, Turcy – jak to na Bałkanach…

Z powstaniem twierdzy wiąże się ciekawa legenda. W skrócie: trzej bracia budowali twierdzę, ale to, co zbudowali w dzień, nocą popadało w ruinę. Wreszcie zjawił się tajemniczy gość, który przedstawił braciom okrutny sposób na budowlany sukces. Żona któregoś z nich, która następnego dnia przyniesie im posiłek, musi zostać zamurowana w twierdzy… Tylko najmłodszy z braci nie ostrzegł swej żony, właśnie Rozafy. Zanim biedaczkę unieruchomiono w skale, poprosiła, by zamurować ją w taki sposób, by wolne zostało jedno oko, ręka, noga i pierś. Wszystko po to, by mogła doglądać, huśtać, głaskać i karmić ukochanego synka.

Twierdza stanowi doskonały punkt widokowy. Na miasto…


...na rozlewisko rzeki Drin...


...na wypływającą z Jeziora Szkoderskiego rzekę Bunę...


...na samo Jezioro Szkoderskie (na horyzoncie)...


...i na Góry Północnoalbańskie.