Dolomity - skalne twierdze

piotrf napisał(a):

plavac napisał(a):

Nefer napisał(a):Zgadzam się z przedmówcami - lubię się zmęczyć w górach . Nie powoduje ono u mnie stanu przygnębienia.

A gdy zapłatą za przyspieszony oddech są jeszcze takie (!) widoki...

To jest miłe zmęczenie , czysto fizyczne , oczyszczające , leczące porysowaną codziennością duszę . Ktoś tego nie lubi

Zapewne wielu nie przepada za tym.

Pozdrawiam,
Wojtek

Moja trasa jednak prowadziła do tej pory wulkaniczną wyspą, ale teraz, po śniadaniu - zostawiając na dłuższy czas widoki w kierunku wschodnim - ruszam skosem w dół pod dolomitowymi turniami.

Rozglądam się po otaczających mnie teraz mazowieckich równinach i ze zdziwieniem odnajduję w nich zarysy i wulkanicznej wyspy i dolomitowych turni!
W koronach drzew

Pozdrawiam.
P.

U mnie troszkę lepiej w tej kwestii, ale to też nie to samo

Zdjęcie z liną cudne! Jak ulał na okładkę jakiegoś przewodnika ferratowego

Pozdrawiam
Tomek

plavac napisał(a):Rozglądam się po otaczających mnie teraz mazowieckich równinach i ze zdziwieniem odnajduję w nich zarysy i wulkanicznej wyspy i dolomitowych turni!
W koronach drzew

Dolomity na Mazowszu. Fajnie masz.

tomix1 napisał(a):Zdjęcie z liną cudne! Jak ulał na okładkę jakiegoś przewodnika ferratowego

Ma coś w sobie...

Pozdrawiam,
Wojtek

Vjetar napisał(a):

Franz napisał(a):zasiadam do pierwszego tego dnia śniadania, mając widoki na morze obłoków, z którego wystają ostre zarysy dolomitowych wysp.

Jak to musi smakować...

Z pewnym opóźnieniem, spowodowanym brakiem spostrzegawczości, przyznaję, że okrasa była wyśmienita.

Pozdrawiam,
Wojtek

Najpierw trasa powoli traci wysokość, by po chwili nabrać rozpędu, a nie jest wcale trywialna. Idzie się po dosyć stromo opadającej skale, której pokonanie ułatwiają metalowe bolce.

tomix1 napisał(a):Zdjęcie z liną cudne! Jak ulał na okładkę jakiegoś przewodnika ferratowego

To samo pomyślałem, skojarzenie było momentalne. Zdjęcie mocno oddziaływujące na wyobraźnię.

Franz napisał(a):Dolomity na Mazowszu. Fajnie masz.

Franz napisał(a): Idzie się po dosyć stromo opadającej skale, której pokonanie ułatwiają metalowe bolce.

Fajnie mam, nie przeczę. Tylko gdzie ja teraz wbiję metalowe bolce? Chyba sąsiadowi w dach stodoły, ale wtedy nie będzie już tak fajnie...

Pozdrawiam!
Piotrek

plavac napisał(a):Fajnie mam, nie przeczę. Tylko gdzie ja teraz wbiję metalowe bolce? Chyba sąsiadowi w dach stodoły, ale wtedy nie będzie już tak fajnie...

Może ma w stodole wóz drabiniasty z wystającymi ćwiekami...

Pozdrawiam,
Wojtek

Potem następuje odcinek zwykłej ścieżki, wprawdzie stromej i po śliskiej wilgotnej ziemi, ale zabezpieczonej drewnianymi belkami, by po chwili odbić nieco w górę, ponownie na skalną ścianę. Lina na tym fragmencie drogi jest porządnie napięta, dzięki czemu - idąc naprawdę ostrożnie, bo bez sprzętu asekuracyjnego - pokonuję bez niechcianych przygód nawet skały, po których spływa cienką warstwą woda. Potem już trasa wiedzie do podnóża ściany i dalej stromym zejściem aż do złączenia z głównym szlakiem, co oznacza, że niespodziewana ferratka została definitywnie za mną.

Fajny taki niespodziany przerywnik na szlaku.
Sąsiad stodołę ma całą. Wóz drabiniasty to już historia, ale znalazłem bolce. Pochodziłem sobie po bronie...

Pozdrawiam!
P.

plavac napisał(a):Fajny taki niespodziany przerywnik na szlaku.

Takie zboczenie.
Znaczy... z głównej trasy.

Pozdrawiam,
Wojtek

Zaś nad głową strzelają w niebo "fokobony"...

Tak sobie poufale nazywam ciąg wysmukłych turni, zakończonych sięgającą ponad 3000m n.p.m. Cimą di Focobon.

Fajne słoneczko na ostatniej fotce