Dolomity - skalne twierdze

Po ciężkim dniu pracy, bardzo miło zaglądnąć do Twojego wątku dolomickiego i nasycić wzrok (i inne zmysły też) bajecznymi widokami.

Pozdrawiam
Szymon

Nefer napisał(a):Po ciężkim dniu pracy, bardzo miło zaglądnąć do Twojego wątku dolomickiego i nasycić wzrok (i inne zmysły też) bajecznymi widokami.

Cieszę się, że mogę umilić Twój dzień.
A jako ze ponoć zieleń koi wzrok, to gdybyś miał taką potrzebę, polecam pełną zieleń.

Pozdrawiam,
Wojtek

Franz napisał(a):A jako ze ponoć zieleń koi wzrok, to gdybyś miał taką potrzebę, polecam pełną zieleń.

Dziękuję, zajrzę do wskazanego wątku dziś wieczorem, po kolejnym dniu wytężonej pracy .

Pozdrawiam
Szymon

Franz napisał(a):Słońce wzniosło się już na tyle wysoko, że jego promienie dotarły w dolinę, z której startowałem, ogrzewając zabudowania w Gares.

Ojjj ... znajomo !

z Val Gares wyruszaliśmy na wędrówkę do wodospadów (Cascata Alta)




... ale to zapewne pamiętasz

pozdrawiam.

mariusz-w napisał(a):z Val Gares wyruszaliśmy na wędrówkę do wodospadów (Cascata Alta)

A ja przy nich jeszcze nie byłem. Obszedłem je dookoła.

mariusz-w napisał(a):... ale to zapewne pamiętasz

Pamiętam. Kiedyś może i ja do nich dotrę.

Pozdrawiam,
Wojtek

O ile wcześniej widoczne na wschodzie, gęsto zbite obłoki kojarzyły mi się z rzeką, to teraz gdy patrzę na domostwa Gares w dole, nasuwa mi się porównanie do lokalizacji poniżej potężnej tamy jeziora zaporowego. Mgiełki zaczynają coraz częściej atakować moją grańkę, są jednak na tyle rzadkie, że nie przesłaniają słońca. Natomiast trasa odczuwa tę wilgoć, gdyż lina asekuracyjna zostawia mokre ślady, a ziemny w sporym procencie charakter tej ferratki powoduje pewne trudności. W pewnym momencie bowiem objeżdża pode taki właśnie ziemny stopień, co powoduje gwałtowne szarpnięcie, ale błyskawicznie zaciskam dłonie na linie i to ratuje mnie z opresji.

Pomimo zmęczenia, powędrowałby człek po takich pięknych górach .

Pozdrawiam
Szymon

Nefer napisał(a):Pomimo zmęczenia, powędrowałby człek po takich pięknych górach

Przecież, że tak! Tam jest tak pięknie...
Upewniam się coraz bardziej, że Dolomity to najpiękniejsze góry, po jakich wędrowałem.
A co do zmęczenia - rozmawialiśmy dziś z Żoną o chodzeniu po górach i zmęczeniu tym spowodowanym. Konkluzja była taka, że ludzie, którzy akceptują i łatwo tolerują stan zmęczenia organizmu, czerpią z gór satysfakcję, odczuwają radość. U tych, którzy źle radzą sobie ze zmęczeniem, chodzenie po górach powoduje przygnębienie. Pomimo tego, że bezdyskusyjnie dostrzegają ich piękno. I dlatego - jedni na nogach - a inni - podziwiają je z samochodu. I jest pięknie.

Pozdrawiam!
Piotrek

plavac napisał(a):

Nefer napisał(a):Pomimo zmęczenia, powędrowałby człek po takich pięknych górach

Przecież, że tak! Tam jest tak pięknie...
Upewniam się coraz bardziej, że Dolomity to najpiękniejsze góry, po jakich wędrowałem.
A co do zmęczenia - rozmawialiśmy dziś z Żoną o chodzeniu po górach i zmęczeniu tym spowodowanym. Konkluzja była taka, że ludzie, którzy akceptują i łatwo tolerują stan zmęczenia organizmu, czerpią z gór satysfakcję, odczuwają radość. U tych, którzy źle radzą sobie ze zmęczeniem, chodzenie po górach powoduje przygnębienie. Pomimo tego, że bezdyskusyjnie dostrzegają ich piękno. I dlatego - jedni na nogach - a inni - podziwiają je z samochodu. I jest pięknie.

Pozdrawiam!
Piotrek

Otóż to!

to jedno z najfajniejszych zmęczeń

pozdrawiam,
Michał

Mikeee napisał(a):

plavac napisał(a):

Nefer napisał(a):Pomimo zmęczenia, powędrowałby człek po takich pięknych górach

ludzie, którzy akceptują i łatwo tolerują stan zmęczenia organizmu, czerpią z gór satysfakcję, odczuwają radość. U tych, którzy źle radzą sobie ze zmęczeniem, chodzenie po górach powoduje przygnębienie.

Otóż to!

to jedno z najfajniejszych zmęczeń

Logicznie i prosto ujęte.

Pozdrawiam,
Wojtek

Potem już łatwiejszymi zakosami osiągam grzbiet ponownie, by po chwili znów znaleźć się na trawersie, z którego następuje ostateczny powrót na grzbiet, ułatwiony kilkoma metalowymi bolcami. Jeden z nich umieszczony jest mało szczęśliwie pod wystającym głazem i kiedy mi zjeżdża z niego stopa, głaz pozostawia pamiątkę w postaci zdartej skóry na lewym goleniu. Ale to już koniec tej ferratki, a że minęła godzina dziewiąta, to zasiadam do pierwszego tego dnia śniadania, mając widoki na morze obłoków, z którego wystają ostre zarysy dolomitowych wysp.

Zgadzam się z przedmówcami - lubię się zmęczyć w górach . Nie powoduje ono u mnie stanu przygnębienia.

Pozdrawiam
Szymon

Nefer napisał(a):Zgadzam się z przedmówcami - lubię się zmęczyć w górach . Nie powoduje ono u mnie stanu przygnębienia.

A gdy zapłatą za przyspieszony oddech są jeszcze takie (!) widoki...
Pozdrawiam.
Piotrek

plavac napisał(a):

Nefer napisał(a):Zgadzam się z przedmówcami - lubię się zmęczyć w górach . Nie powoduje ono u mnie stanu przygnębienia.

A gdy zapłatą za przyspieszony oddech są jeszcze takie (!) widoki...

To jest miłe zmęczenie , czysto fizyczne , oczyszczające , leczące porysowaną codziennością duszę . Ktoś tego nie lubi

Pozdrawiam
Piotr

Franz napisał(a):zasiadam do pierwszego tego dnia śniadania, mając widoki na morze obłoków, z którego wystają ostre zarysy dolomitowych wysp.

Jak to musi smakować...

Pzdr