Stambuł via Bułgaria

Harem to najbardziej intrygująca część Pałacu Topkapi. Był strzeżonym miejscem, do którego nie wolno było wchodzić osobom z zewnątrz. Żyły tutaj piękne kobiety, które gotowe były oddać się seksualnym fantazjom swojego pana, zaspokajające wszelkie jego kaprysy. Ale harem nie składał się z samych konkubin władcy, lecz był rozbudowaną strukturą zamieszkiwaną przez matkę władcy, jego niezamężne bądź owdowiałe siostry, żony i konkubiny, córki oraz synów, którzy nie osiągnęli lat sprawnych.
Mieszkające tu kobiety były w różnym wieku i różnej narodowości. Schwytane podczas działań wojennych były prezentami dla sułtana. Otrzymywały nowe imiona, uczyły się języka, etykiety pałacowej, tańca orientalnego, śpiewu, grania na instrumentach muzycznych czy robótek ręcznych. Wiele z nich wykazywało talent, pisząc wiersze czy muzykę. Uczono je również sztuki miłości.
Każda z kobiet otrzymywała niewielką sumę pieniędzy na własne potrzeby. Odaliska, która odniosła sukces, miała możliwość zostania matką dzieci sułtana, a nawet jego żoną. Jeśli sułtan nie interesował się kobietą z haremu przez kilka lat, to otrzymywała ona dobry posag i wychodziła za mąż. Takie panny młode były wysoko cenione.
Jednak życie w Haremie nie było idyllą. Obowiązywała tutaj ścisła dyscyplina i swego rodzaju hierarchia. Uparte i zbuntowane przedstawicielki płci pięknej zaszywano w worki i wrzucano kamiennym zsypem do zatoki. Szczególnym okrucieństwem wyróżnił się sułtan Ibrahim I, który utopił w ten sposób 280 kobiet z haremu. Powodem tego mordu było pozbawienie powodu do zazdrości swojej ulubienicy, którą nazywał pieszczotliwie „Kostką Cukru”, z uwagi na jej wielkie rozmiary, gdyż ważyła ponoć 150 kg.
Po wprowadzeniu zakazu handlu niewolnikami w XIX wieku kobiety do haremu przychodziły na polecenie rodziców, którzy uważali to za prestiż, lub sprowadzano je tam za pomocą oszustw.
Pokojowe współistnienie tak wielu kobiet, rywalizujących o względy sułtana, było niemożliwe.
Atmosfera w haremie była przepełniona zawiścią, kłótniami, intrygami, wszelkiego rodzaju konfliktami, bo każda z kobiet zabiegała nie tylko o prawo do urodzenia sułtanowi syna, ale także marzyła o tronie dla swego dziecka.

Wejście do Haremu nie jest zbyt reprezentacyjne i trochę nas rozczarowało, ale za czasów funkcjonowania haremu to chyba nie było wejście reprezentacyjne. Obecnie podczas zwiedzania haremu, obowiązuje tam ruch jednokierunkowy, więc wchodzi się właśnie tym wejściem a wychodzi się w zupełnie innym miejscu.


W haremie przywitał nas eunuch.


Na Bliskim Wschodzie praktyka okaleczania mężczyzn była powszechna już w czasach proroka Mahometa. Eunuchowie potrzebni byli do pełnienia funkcji strażników haremów. Eunuchowie rekrutowani byli głównie z jeńców. Zabiegowi poddawani byli zarówno chłopcy, którzy trafili do niewoli przed okresem dojrzewania, jak i dorośli mężczyźni. Do głównych zadań eunuchów należało stanie na straży haremu. Do funkcjonowania harem potrzebował obsługi, w skład której wchodziły między innymi różnego rodzaju służące, lekarki czy właśnie eunuchowie. W Imperium Osmańskim już od końca szesnastego stulecia wyjątkowe wpływowy polityczne posiadał nadzorca haremu, czyli eunuch sprawujący kontrolę nad innymi eunuchami. Urzędnik ten, oprócz swojej oficjalnej roli, był również wykonawcą polityki prowadzonej przez sułtankę matkę. Dbał również o edukację córek sułtańskich.
Po przywitaniu się z eunuchem ruszyliśmy na zwiedzanie, podczas którego zobaczyliśmy niezwykłą architekturę, odzwierciedlającą różne style od XVI do początków XIX wieku. Podziwialiśmy też jedne z najbardziej mistrzowskich płytek z Izniku z kwiatowymi wzorami i wersetami z Koranu, którymi wyłożone są spore powierzchnie w haremie. Trochę nas na początku rozczarował brak umeblowania w pomieszczeniach haremu, ale już podczas dalszego zwiedzania, wspaniałe dekoracje znajdujące się w pomieszczeniach haremu, skutecznie to rozczarowanie rozwiało.

Harem jest spory, więc przejście przez wszystkie udostępnione pomieszczenia zajmuje trochę czasu.

Zwiedzanie haremu sprawiło nam sporo przyjemności. Przechodzenie z jednych pomieszczeń do drugich wywoływało coraz większy zachwyt. Gdy wydawało nam się, że to, co zobaczyliśmy, było super, to przejście do kolejnych pomieszczeń wywoływało jeszcze większe "WOW". A mijanym pomieszczeniom nie było końca.






















W pewnym momencie wyszliśmy na dziedziniec pomiędzy budynkami haremu.




Z tego dziedzińca rozciągał się przepiękny widok na tą część Stambułu, w której króluje wieża Galata.





Po pełnej godzinie wędrowania po haremie opuściliśmy go wyjściem, które wyprowadziło nas na trzeci dziedziniec.

Nie wiem czy cokolwiek jest w stanie przyćmić Topkapı Sarayı wraz z Bâb-ı Hümâyûn Dla mnie to absolutny No 1 w Stambule


Pozdrawiam
Piotr

piotrf napisał(a):Nie wiem czy cokolwiek jest w stanie przyćmić Topkapı Sarayı wraz z Bâb-ı Hümâyûn Dla mnie to absolutny No 1 w Stambule

Podpisuję się pod tym. Dla mnie również nr 1 to Topkapi (może na równi z Błękitnym Meczetem)

marekkowalak napisał(a):

piotrf napisał(a):Nie wiem czy cokolwiek jest w stanie przyćmić Topkapı Sarayı wraz z Bâb-ı Hümâyûn Dla mnie to absolutny No 1 w Stambule

Podpisuję się pod tym. Dla mnie również nr 1 to Topkapi (może na równi z Błękitnym Meczetem)

Macie absolutną rację.

Na trzeci dziedziniec prowadzi Brama Szczęścia (Babüssaade), nazywana też Bramą Szczęśliwości, ale my przez nią nie przeszliśmy, bo wychodząc z Haremu znaleźliśmy się bezpośrednio na trzecim dziedzińcu. Aby zrobić jej zdjęcie (to poniżej) musiałam się przez nią wrócić na drugi dziedziniec.


Przed tą bramą znajduje się oznaczone kamieniem miejsce, w którym umieszczano święty sztandar Mahometa, oznaczający rozpoczęcie wojny.


Trzeci dziedziniec nazywany jest Pałacem Wewnętrznym i stanowił on osobiste terytorium sułtana.
Wejście tutaj było ściśle ograniczone i przez Bramę Szczęścia mogli przechodzić tylko posiadacze specjalnych zezwoleń. Nawet Wielki Wezyr musiał takie pozwolenie posiadać. Natomiast goście sułtana mieli zaszczyt być przyjmowani w sali audiencyjnej, znajdującej się tuż za Bramą Szczęścia. Sułtan podczas tych audiencji siedział na złotym tronie inkrustowanym szmaragdami, natomiast pozostali siedzieli bezpośrednio na podłodze. Ponoć siedzący obok gości eunuchowie mieli za zadanie trzymanie ich rąk, aby zapobiec niepożądanym działaniom gości.




Tuż obok Sali Audiencyjnej stoi budynek Biblioteki, ale do niej nie wchodziliśmy i nawet nie mam jej zdjęcia z zewnątrz. Jedynie na tych zdjęciach poniżej widać jej fragment.



Obecnie w pomieszczeniach na trzecim dziedzińcu znajdują się bardzo ciekawe ekspozycje muzealne. W tych białych zabudowaniach pod arkadami usytuowanych po prawej stronie drugiego dziedzińca (mając za plecami Bramę Szczęścia) znajdują się sale muzealne, w których można obejrzeć sułtańską garderobę a także cenne dary od gości odwiedzających sułtanów. Wystawę sułtańskich strojów odpuścilismy, ale zajrzeliśmy do skarbca , w którym najcenniejszym eksponatem jest słynny 86-karatowy diament. W tych pomieszczeniach obowiązuje zakaz fotografowania, więc zdjęć nie mam. Ludzie robili zdjęcia telefonami, ale ponieważ Waldek miał na szyi aparat fotograficzny, to łaził za nami strażnik i niestety nie dałam rady zrobić żadnego zdjęcia. Trochę pechowo trafiliśmy.





W pomieszczeniach po lewej stronie drugiego dziedzińca (mając za plecami Bramę Szczęścia) znajduje się wystawa świętych reliktów islamu, ale zajrzymy tam później.

megidh napisał(a):Obecnie w pomieszczeniach na trzecim dziedzińcu znajdują się bardzo ciekawe ekspozycje muzealne. W tych białych zabudowaniach pod arkadami usytuowanych po prawej stronie drugiego dziedzińca (mając za plecami Bramę Szczęścia) znajdują się sale muzealne, w których można obejrzeć sułtańską garderobę a także cenne dary od gości odwiedzających sułtanów. Wystawę sułtańskich strojów odpuścilismy, ale zajrzeliśmy do skarbca , w którym najcenniejszym eksponatem jest słynny 86-karatowy diament. W tych pomieszczeniach obowiązuje zakaz fotografowania, więc zdjęć nie mam. Ludzie robili zdjęcia telefonami, ale ponieważ Waldek miał na szyi aparat fotograficzny, to łaził za nami strażnik i niestety nie dałam rady zrobić żadnego zdjęcia. Trochę pechowo trafiliśmy.

Obecnie chyba nie ma już zakazu fotografowania w żadnym z pomieszczeń. Co prawda stoją jeszcze tabliczki z przekreślonym aparatem, ale wszyscy robią zdjęcia (telefonami i aparatami) na oczach ochrony, która w ogóle nie reaguje - więc rozumiem, że jest pozwolenie. Nawet w Sali Tronowej, gdzie przechowywane są święte relikwie islamu, nikt nie robił nam przeszkód w robieniu zdjęć.

marekkowalak napisał(a):Obecnie chyba nie ma już zakazu fotografowania w żadnym z pomieszczeń. Co prawda stoją jeszcze tabliczki z przekreślonym aparatem, ale wszyscy robią zdjęcia (telefonami i aparatami) na oczach ochrony, która w ogóle nie reaguje - więc rozumiem, że jest pozwolenie. Nawet w Sali Tronowej, gdzie przechowywane są święte relikwie islamu, nikt nie robił nam przeszkód w robieniu zdjęć.

Tak mi się właśnie wydawało, ale musieliśmy trafić na jakiegoś służbistę, który skutecznie pozbawił nas możliwości robienia zdjęć w skarbcu. Widziałam, jak inni robili zdjęcia telefonami, ale nie widziałam, żeby ktoś robił je aparatem fotograficznym. A ponieważ widziałam znaki, że robienie zdjęć jest zakazane, to w towarzystwie strażnika jakoś nie odważyłam się robić tego, co inni. Teraz żałuję, bo może warto było spróbować. W całym Pałacu Topkapi tylko w tym jednym miejscu nie udało nam się zrobić zdjęć.

Weszliśmy na czwarty dziedziniec Pałacu Topkapi, który w czasach imperium osmańskiego zarezerwowany był wyłącznie dla sułtana i jego świty. To tutaj zażywał on rekreacji pośród pięknych ogrodów, ścieżek, tarasów widokowych i pawilonów wypoczynkowych.


Pomiędzy roślinnością wypatrzyliśmy kierunkowskazy, dzięki którym wiedzieliśmy w którą stronę iść.






Będąc na czwartym dziedzińcu obowiązkowo należy zrobić sobie zdjęcie pod złotym baldachimem İftariye, pod którym w dawnych czasach sułtani spożywali wieczorny posiłek po zachodzie słońca w okresie Ramadanu.


Z tego miejsca można podziwiać przepiękne widoki na zatokę Złoty Róg i most Galata. Po prawej stronie Złotego Rogu rozpościera się dzielnicą Beyoglu z wyrastającą ponad inne zabudowania wieżą Galata. Natomiast po lewej stronie widać dzielnicę Eminönü i wspaniały Meczet Sulejmana.

Tuż obok złotego baldachimu İftariye znajduje się pawilon Bagdadzki (Bağdad Köşkü), do którego weszliśmy.







Z tarasu przy pawilonie Bagdadzkim oglądaliśmy złoty baldachim İftariye oraz piękne oczko wodne wypełnione roślinnością.




Ruszyliśmy w stronę wschodnią czwartego dziedzińca, mijając po drodze pawilon Erewański, przed którym znajduje się przecudną fontanna.

Z tarasu widokowego usytuowanego we wschodniej części czwartego dziedzińca rozciągają się wspaniałe widoki na morze Marmara, wyspy Książęce i azjatyckie dzielnice Stambułu Üsküdar i Kadikoy.






Na europejską część Stambułu też można stąd spoglądać.


Przed wyjściem z czwartego dziedzińca zrobiliśmy sobie chwilę przerwy siadając na ławeczce, żeby zjeść kupione wcześniej obwarzanki, które w Turcji nazywają się simit.
W trakcie tej przerwy podziwialiśmy drzewa rosnące w tym miejscu. Niesamowite są.




Po tej krótkiej przerwie wróciliśmy na trzeci dziedziniec, po drodze sycąc jeszcze oczy piękną roślinnością.

Pałac Topkapi robi wrażenie nawet na zdjęciach. Jest tam tyle do zwiedzania, że musieliście się nieźle spieszyć, żeby zdążyć w 3 godziny . Ta ostatnia część najbardziej mi przypadła do gustu, chociaż wszystkie są piękne.

W trakcie tej przerwy podziwialiśmy drzewa rosnące w tym miejscu. Niesamowite są.

Pierwsza myśl jak mnie naszła to taka, że trochę je reumatyzm powykręcał ze starości .

Zaległbym z kubkiem kawy na tej obszernej sofce, świetne miejsce mz.

wiola2012 napisał(a):Pałac Topkapi robi wrażenie nawet na zdjęciach. Jest tam tyle do zwiedzania, że musieliście się nieźle spieszyć, żeby zdążyć w 3 godziny . Ta ostatnia część najbardziej mi przypadła do gustu, chociaż wszystkie są piękne.

W trakcie tej przerwy podziwialiśmy drzewa rosnące w tym miejscu. Niesamowite są.

Pierwsza myśl jak mnie naszła to taka, że trochę je reumatyzm powykręcał ze starości .

Ciekawe, ale jakże trafne skojarzenie.

te kiero napisał(a):Zaległbym z kubkiem kawy na tej obszernej sofce, świetne miejsce mz.

Też bym w taki sposób mogła odpoczywać, ale oczywiście bez tych tłumów wokół.